sneeuwkoningin

Schuchter stapte ik het blogwereldje binnen en al heel snel voelde ik me er thuis.

Ik heb hier het leven geleid van de Sneeuwkoningin,die haar ei kwijt moest over haar bizarre leven en haar vreemde relatie met een Zonnekoning.De combinatie voelde even bizar als ze klonk en het was niet compatibel.Dit blog was de uitlaatklep,het dagboek,de therapie en heeft geleid tot het inzicht dat het zo niet kon maar dat er nog moest gestreden worden voor het grotere goed.Maar de strijd is gestreden en het grotere goed verder weg dan goed is.

Ik loop als een oorlogslachtoffer door de rommel die er overblijft van het sneeuwpaleis,kijk naar de afwas,zie de berg was...alles lijkt onoverkomelijk en ik denk eraan huishoudhulp te vragen tot ik er aan begin.Ik loop in een glasscherf en schreeuw het uit.Tiamo kijkt me aan met hoopvolle ogen want ze heeft weer es zin om keihard te gaan rennen naast de fiets maar daar staat mijn hoofd niet naar.Drama is allang verdwenen.Mijn bed is leeg en mijn hart brandt maar niet voor de Zonnekoning want buiten,in het maanlicht heeft Beer de kreet gehoord.

Hij kijkt achterom en ziet haar staan.Terwijl hij naar haar kijkt,drupt zijn bloed op de eerste afgevallen bladeren.Hij schrikt enigzins terug want eigenlijk heeft hij eerder zin om zijn eigen wonden te likken.Maar hij komt gemoedelijk op haar af gelopen.

Ik wil naar hem toe gaan maar voelt meteen een stekende pijn in voetzool en zie waar de glasscherf gemeen gesneden heeft.Mijn bloed drupt op de vroege herfstbladeren.Ik steek mijn hand uit om zijn vacht te strelen maar hij houdt een gereserveerde afstand.Het is wat ongemakkelijk maar het voelt goed.

Ik kijk rond mij en dan naar Beer en neem mijn besluit.Ik verbind mijn voet en stelp het bloeden terwijl beer zijn wonden likt.

Al wie mij liefheeft,volge mij.

http://sneeuwkoningin.wordpress.com/

Toen hij het uitmaakte,had ik echt wel zoiets van:kom zeg,dat kan je gewoon niet menen.Pijn voelde ik niet,het was gewoon niet waar.Ik zou hem wel bij het goedmaken zeggen dat zulke dingen niet gezegd worden als je kwaad bent,dat heeft echt wel zware gevolgen op een labiele persoonlijkheid.Maar hij gaat doodleuk terug op msn gaan chatten met Sanne,één van zijn piepjonge contacten,van wie ik diezelfde dag nog foto's gevonden had op mijn pc,ja hij schrok wel dat ze opgeslagen waren...foutje bij het wissen dus.Ik probeerde hem het tegendeel te laten zeggen maar het was te laat,elke smeekbede botste tegen een nog sterkere muur en elk excuus klonk nog onzinniger,zo erg zelfs dat ik zelf niet meer wist waarvoor ik me excuseerde.Hij hield niet meer van mij.Maar waarom precies?Hij zou het me later wel zeggen,nu was echt het moment niet...hij wou het gewoon niet zeggen,nee er was geen ander maar hij ging er wel naar op zoek.

Voor ik me zou beginnen voelen als een weggegooid zakdoekje,liep ik naar buiten,de druk kon ik even niet meer aan,nam de hond mee en liep meteen binnen bij vriendin I.,die even hard in shock was als ik en die me meteen een kop koffie maakte.Ik kalmeerde wat en zette terug aan naar huis maar hij bleef chatten en lol trappen met Sanne,ja,ze was grappig en je moet nu eenmaal weten dat hij me toch niet meer graag zag dus dat deze breuk eerder goed nieuws was.Mijn wereld stortte in en het leek alsof de zijne openging.Ik kon het niet meer aanzien en vertrok weer,dit keer naar een andere vriendin,dit keer al jankend en ook zij en haar vriend zegden dat zoiets toch niet kon?We deden het zo goed samen,toch?Ieder koppel heeft ruzietjes en iedereen heeft zijn onhebbelijkheden in het leven maar da's dan toch geen reden om het uit te maken?Hij zou wel weer op zijn stappen terugkomen en ik moest me maar niet te veel zorgen maken.Maar ik wist het al:het zou niet gebeuren,zelfs al zou hij het willen,ik zou het niet meer kunnen.Een mens kan maar een aantal smeekbedes aan en er was echt wel niks meer aan.Ik had ook mijn gezicht verloren in deze strijd,het mocht voldoende zijn.Ik wou geen strijd maar hij was er echt wel klaar mee.De hele avond hebben vriendin B. en ik zitten praten,zitten roken en uiteindelijk kikkerde ik op.Ik zag zelfs de voordelen en voelde me er klaar voor de gevolgen te accepteren.Alleen die kinderwens,die wens bleef in het donkere poeltje van de wanhoop drijven...

Ik zette terug aan naar huis en begon de spullen te verdelen,hij vond dat wel wat voorbarig maar ik ging ongestoord verder.Denken aan verdere smeekbedes was uitgesloten,eveneens zou ik niet meer ingaan op smeekbedes van hem om het goed te maken.OK,elke man mag dan zijn fouten hebben maar ik wil echt wel geen vent die chatten als hobby heeft,al even erg als een vent die flirt met elke vrouw die hij tegenkomt.Nee,echt daar voel ik me niet toe geroepen en had ik echt geweten dat hij zo was,zou ik er echt wel niet aan begonnen zijn.Ik ging dan maar slapen en verdorie zeg,moé dat ik was.Ik viel meteen als een blok in slaap.

De volgende morgen werd ik verkwikt wakker na een goede nacht slapen en zag de zaak alweer wat positiever in.Ik zou wel de tijd nemen om te treuren om deze relatie maar aangezien er geen liefde mee te maken had van zijn kant,valt dit soort breuk onder dezelfde noemer als mijn huwelijk en weet ik ook wel hoe en hoe lang te verwerken.Vriendin B. stond meteen weer klaar voor me en we aten in de namiddag samen en plots kwam hét antwoord,waar ik eigenlijk zelf niet zou opgekomen zijn.Ik heb dus echt wel geen vent nodig om een kind mee te krijgen?Ja,het klopt dat ik een kind wilde,met of zonder vader en ik zou er maar aan begonnen zijn op het moment dat ik er zelf klaar voor zou zijn en ik ben er alleszins klaar voor.

Zijn het nu de pilletjes die al werken?Ik neem terug mijn serotonineboosters om de shock op te vangen maar die worden maar geacht te werken na 2 weken.Of is het nu dat vooruitzicht dat mijn kinderwens niet in vain gaat zijn.Maak jullie maar geen zorgen,ik ga eerst de tijd nemen dit  te verwerken en ik weet niet of ik nog van idee ga veranderen maar ik weet wel dat dit idee lokt.Even informeren over de praktische kant in de fertiliteitskliniek.De ivf staat sowieso gepland dus...waarom ook niet?

We zien wel,for now,ik ga me snel klaarmaken om te gaan werken!

De herfst is met een klap gekomen.Hoewel,is dat zo?Er hebben zich al veel regenbuien voorgedaan en aangekondigd.Maar kom,hoe dan ook,het is soms ook nog wel warm en per slot van rekening is het nu nog officieel zomer maar de straten liggen al bezaaid met een kleurig tapijt van gevallen bladeren.De herfst begint altijd vroeger...

Weet je nog vorig jaar,onze 2 weken verlof samen in juli,het onweer,de stortvlagen,de ruzies?Herinner je je nog de eindeloze discussies waarin ik de stempel ziekelijk jaloers gekregen heb terwijl jij vrolijk doorchatte met eender wie zich op het net daartoe beschikbaar zette,doch met als enige voorwaarde dat ze vrouwelijk was?Weet je nog hoe je chatte met A. en hoe ik wist dat je nog verliefd was op haar?Dan mocht de zomer al stoppen van jou hé?Dan mocht het al want je was zo...de eerste verliefdheid was gaan liggen en ik zat tv te kijken terwijl jij chatte en chatvriendinnen bleef zoeken.Ik voelde me zo onwaardig en nietig,zo slecht omdat ik zo jaloers was,zo bedreigd in mijn relatie met jou...maar vooral wist ik toen dat je nog verder op zoek was,ook al beweerde je het tegendeel.Maar we hielden wel stand,hoewel we elke dag ruzie maakten.Ik moest zelfs terug naar de psychiater omdat ik spoken zag en dat ik je daardoor het leven onmogelijk maakte.

En ik probeerde elke dag en ik voelde mij schuldig want ik controleerde jouw gesprekken en wat ik vond,werd met de dag erger.Het ging van liegen over jouw leeftijd tot voorstellen om af te spreken en zelfs mijn psych begon ongemakkelijk in haar stoel te schuiven toen ik haar dat vertelde.Temeer omdat je op een dag wel degelijk afsprak met A. en zij jou een massage wou geven.Het is allemaal ontploft daarna en we zijn uiteengegaan,'t is te zeggen jij ging op de sofa slapen en je volop gaan gooien in het online daten.Ik ging vroeger slapen en ik heb er maar één terug opgezocht,het was voldoende,hij was er me al vanaf het eerste gesprek weer aan het doortrekken.Maar ah ja,we gingen aan tafel zitten en praten en we begonnen te huilen en het goed te maken en alles was fantastisch tot 's nachts,wanneer je me opbiechtte dat er wel wat meer gebeurd was dan een par onschuldige chats,je had verdorie gekust met A!!!!

De volgende dag vertrok ik naar mijn werk,ik had je beloofd contact te verbreken met Beer,jij had beloofd contact te verbreken met enkele honderden online dames en zo geschiedde.Met veel pijn in 't hart want na die bekentenis,gunde ik jou mijn liefde en toewijding niet meer.Maar zo geschiedde en geen van beiden moest zich nog bedreigd voelen.

Tot die dag,enkele weken later,toen ik zag dat je achter mijn rug om weer aan het chatten geslagen was.Je beweerde dat het onschuldig was maar het fragiele vertrouwen dat er terug aan het komen was,werd in één klap kapotgeslagen.En we gingen naar de fertiliteit en we gingen aan kinderen beginnen.Ik kan echt niet zeggen dat ik blij ben dat er geen zijn want ik zou het alleen ook wel gedaan hebben maar beiden bleken we er nog in te geloven.En ik aanvaardde de uitleg dat je gewoon graag chatte en dat je niks verkeerds deed.

Tot gisteren,toen ik weer viel over het feit dat je,doordat je aan het chatten was,terwijl je tegen mij beweerde aan je eindwerk te werken,zodat we geen dingen samen konden doen.En ja,het stak me dat jouw contacten alsmaar jonger worden en ja,ik krijg een vreemd vermoeden en nee,ik kan er echt niet mee om maar dat houdt echt wel niet in dat ik ziekelijk jaloers ben.Daarvoor ben ik al genoeg te rade geweest bij vrienden en andere contacten.Maar je reageerde vreemd en plots zei je dat je je allang geen onderdeel van een koppel meer voelde en toen ik verder vroeg,zei je dat het privézaken zijn en ik vroeg nogmaals of ik geen onderdeel was van die privézaken en ik drong verder aan en jij moest het dan wel echt toegeven hé.

Je houdt niet genoeg van mij en ergens heb je dat altijd geweten.Het was een bepaalde wanhoop die je er toe dreef om met mij samen te blijven.Je hebt nu eenmaal een drang naar het opstarten van een gezin,koste wat kost.En blijkbaar dacht je ook met eender wie.Tot je effectief bij mij woonde en mijn temperament gewaarwerd en je weer op zoek gegaan bent en dan is het allemaal verergerd.Maar het doet geen afbreuk aan het feit dat je me echt wel voor de gek gehouden hebt,tot 2 keer toe.ik heb nog gesmeekt en gevraagd en proberen redeneren maar op de één of andere manier wist ik al dat het geen zin meer zou hebben.Je wil je sowieso iemand anders zoeken.je zal er wel in slagen,zij het wel niet in de leeftijdsklasse die je zo aantrekkelijk vindt.Maar ja,je moet je haasten want je wordt er niet jonger op.

Het is voorbij,ik berust erin en ik zal mijn slag wel krijgen maar eerst moet jij de deur uit.Ik heb geprobeerd en ik kan niet anders doen dan aanvaarden en vooruit kijken.Mijn eerste kwaadheid zal wel gaan liggen en ik zal meer vrede krijgen maar jij moet de deur uit en ik kan je niet op straat zetten dus ga ik volop op zoek naar een appartement voor je.Je schrok wel toen ik deze nacht thuiskwam en je dat voorstelde en je had even niet terug van mijn daadkracht toen ik onze spullen begon te verdelen.Zo ver zat jij niet maar dat is ook mijn probleem niet meer.Om het officieel aan de familie te vertellen,wacht ik tot je de deur uit bent en ik dan misschien even kan instorten maar ik vrees dat ik al een beetje te veel ingestort ben en al een beetje te veel zaken te boven gekomen bent.

Veel succes,Zonnekoning.Ik wens je een vrouw en gezin toe maar ze zullen zich wel moeten haasten natuurlijk.Het gemis gaat bij jou zitten want zelfs nu ga je niet ontbijten want ik maak niks meer klaar voor jou.Je moet jezelf maar beredderen,hé.

Ik heb geen nood aan troostende woorden,dat komt later wel maar wie wil,kan me wel een steun in de rug geven.Ik hoop dat ik dit keer niet breek en dat ik niet toegeef op het moment dat het zwaar wordt.Het is echt wel gedaan nu.Horen van de persoon die je met heel je hart graag ziet,dat hij niet meer van je houdt,doet pijn en ook al zouden we het weer een tweede kans geven,zou ik altijd bang zijn voor de dag waarop je niet meer van mij zou houden.Net zoals ik nu bang was dat,van zodra we een kleine ruzie zouden krijgen,je op zoek zou gaan naar een ander.

Misschien was mijn liefde ook niet sterk genoeg om deze relatie te overleven...Wie zal het zeggen?

Collega zwangere mossel leest in de Blik over een controversieel tv station in opstart.Ik hoor het mailadres en stuur prompt een mail.Ik krijg snel antwoord terug met de vraag om foto's en cv te verzenden.Ik aarzel even en antwoord dat ik dat vanavond ga doen aangezien ik nu nog op mijn werk ben.Hij antwoordt dat hij er naar uitkijkt en ik sluit af en voeg hem nota bene toe aan mijn facebook.

Of ik maak de grootste fout van de week of ik ben geniaal.We zien wel hoe het uitdraait.

Zie je mij al als VJ?Of in een controversieel proggie?Misschien word ik wel de vriendelijke stem aan de telefoon...Wie weet...Wie zal het zeggen?

ben ik controversieel?

Time will tell.

Nu snel weer naar Lentesneeuw want daar zijn de dingen echt wel aan het gebeuren...

Deze morgen in de fertiliteit bleek het al te laat om nog te insemineren.Mijn eicel had er nu eenmaal geen zin in,ze wou natuurlijk geïnsemineerd worden en zo geschiedde het,weliswaar de dag na de feiten maar ah het was lekker en fijn.Deze morgen was de prof krampachtig op zoek naar mijn follikel toen het hem ineens inviel dat het al moest gebeurd zijn?Of ik "gemeenschap" gehad heb?Ja,natuurlijk want ik had toen zin.Goed zo,zegt de prof.Dat kunnen we dan misschien wel beschouwen als een schot in de roos.Ik lach eens en antwoord dat het in deze periode altijd zo is,waarbij de prof nieuwsgierig opkijkt,terwijl ik hem vertel dat na een kunstmatige altijd een natuurlijke inseminatie volgt.We staan daar gewoon niet bij stil,we zijn beiden vroeg opgemoeten,brengen de hele ochtend samen door en belanden sowieso samen tussen de lakens zonder dta er wekker moeten gezet worden en zo gaat dat zonder nadenken.Hij antwoordt dat,als dat er echt nog is,ik me toch geen zorgen hoef te maken over de stabiliteit in mijn koppel en ik zeg dat de storm gaan liggen is.Ik zie dat hij oprecht blij is voor mij en zegt dat het gewoon een beproeving is zoals we er nog gaan kennen en laat me buiten.

Ik stap op de bus met een glimlach en wacht even breed glimlachend op een volgende bus en eenmaal aangekomen op het werk,begin ik me af te vragen waarom ik zo vrolijk ben want in alle eerlijkheid zijn mijn kansen om zwanger te raken echt wel niet groter deze maand,dus wat scheelt er dan?

Ik glimlach want ik heb een angst overwonnen,een angst die voortkomt uit ervaring en toen ik lentesneeuws(=http://lentesneeuw.be/2008/08/10/geworstel-en-schrik/#comments) laatste stukje lees,bedenk ik me het volgende:

Hoe ouder we worden,hoe minder snel we ons inderdaad in iets storten want we beginnen schrik te krijgen.We kunnen als late twintiger of beginnende dertiger kicks krijgen door bvb te gaan basejumpen maar we zijn bang voor onze eigen emoties.Als we geruime tijd single zijn,wennen we aan die situatie en maken we onszelf snel wijs dat we zo wel goed af zijn en meestal maken we er ons met een grapje vanaf als er opmerkingen gemaakt worden over het feit dat we toch al een tijdje alleen zijn.Maar we zijn niet gemaakt om alleen te zijn...

Ik ben,naar mijn gevoel,mijn hele leven single geweest.Het is pas sinds kort dat ik me een onderdeel voel van het koppel dat ik inmiddels al anderhalf jaar en een beetje vorm.Zon was de meest rationele keus op dat moment,verliefd was ik niet echt en de twijfel sloeg ook wel geregeld toe.Maar ik persoonlijk val op foute mannen (uitgezonderd beer van wie ik nooit zal weten hoe het zou geweest zijn en daar heb ik me bij neergelegd) en de juiste loop ik voorbij.Zon is ook iemand die ik straal voorbij zou lopen maar ik ben hem waarlijk gaan graag zien na het doorspartelen van een heleboel moeilijkheden.Ik word niet gek van verliefdheid,de krankzinnigheid is niet aan ons besteed maar het is de relatie die me het beste van al doet...zegt genoeg over al mijn vorige relaties wellicht.

Dus aan hen die niet durven maar wel willen (ja Sterrekes,gij dus):ga er voor en probeer het uit.Bedenk wat je te verliezen hebt!Het kan toch nooit een echte stevige vriendschap worden met iemand voor wie je dat beetje meer voelt,believe me.Wat heb je te verliezen?Geluk is voor diegenen die het grijpen.

Vergeef me mijn optimisme...