30-12-07

Make love not warcraft

Ik ben een persoontje met neigingen tot verslavingen,vrees ik.Naast de sigaretten,koffie en aandacht ben ik ook nog eens verslaafd aan het spelen van het multiplayer online strategy game warcraft3.Da's dus niet world of warcraft (beware me daar nog even van,zij het tot ik een nieuwe pc heb want dit oude beestje kan zelfs dat eenvoudig spelletje niet meer geïnstalleerd krijgen) maar de versie waarbij je een legertje moet bouwen en al dan niet met allies andere dorpjes moet gaan aanvallen of je eigen dorpje verdedigen.Zo fijn,zo verslavend zo tijdsrovend.Ik geef toe,op mijn vrije dagen kus ik mijn geliefde goeiemorgen,sluip naar beneden en zet de pc aan en onder het genot van mijn eerste kopjes senseo van de dag,ga ik aan de slag voor (met een beetje geluk) het komende half uur,uur anderhalf uur,hele voormiddag (dit alles afhankelijk van de vermoeidheid van mijn liefje).

Bizar eigenlijk want op zich ben ik niet zo voor geweld en dergelijke,ik zou het niet zo fijn vinden zouden mijn eigen kinderen die verslaving overkrijgen,dat gamen is namelijk ook heel tijdsrovend en zenuwslopend.En al die wreedheden die je leest in de kranten van jongeren die games simuleren op kleine zusjes en hans van themse en....Weet je,ik vind het allemaal onzin dat ze die wreedheden linken aan die games.Allemaal excuses voor het uitvoeren van wreedheden op anderen,after all,sadisten hebben altijd bestaan en ze moeten ook niet gaan afkomen met psychiatrische achtergronden,het syndroom van aspegere,ha laat me niet lachen!Nee,games zijn in een heel negatief daglicht gesteld door die moordende zelfmoordenaars.En als fervent gamer kan ik daar enkel zwaar op reageren.

Games,spelletjes,ik ben er echt mee opgegroeid.Het begon allemaal in dezelfde periode als de koffie.Sinterklaas had ons een gameconsole gebracht,zo een prehistorische bak met al even onmoderne (maar toen state of the art) joysticks met spelletjes als donkey kong en tutti frutti,eenvoudige platform spelletjes maar een goed excuus voor urenlang speelplezier voor de hele familie,want ook mijn ouders konden er niet aan weerstaan.Dan kwamen die kleine zakspeeltjes (inmiddels vertaald naar psp en nintendo ds) die eindeloos en irritant piepten en biepten en dan de grote opkomst van de nintendo.tegen dan was ik beginnen puberen en had ik aandacht voor ene heel ander soort spel,waardoor die fase aan mij voorbijgegaan is tot enkele jaren later de pc game mijn aandacht weer trok.Hele dozen vol diskettes en floppy disks hebben we aangekocht,fortuinen aan zakgeld zijn er aan op gegaan om dan uiteindelijk na een paar maanden niks meer waard te zijn.Nu,vele jaren later heb ik braaf mijn nintendo gamecube staan en speel ik dagelijks warcraft,tot grote consternatie van mijn geliefde die aanvankelijk niet snapte wat ik daar aan vond...dit echter tot kerstavond laatstleden.

We vierden bij mijn jongste broer (van 4 jaar ouder),die heeft zo een ps2 met een soort camera (eye toy noemt het spul).Na het royale kerstdiner gingen we met zen allen rond de buis zitten en begonnen we te spelen,leuk zo jezelf zien meppen in het rond,mijn schatje die de kunst verstaat van diskreet op de achtergrond te blijven,wierp mij steeds regelmatiger verlangende blikken toe en toen hij,onder luid aandringen toch eens probeerde,was hij ineens niet meer van voor de buis weg te slaan.Jippie,nu is hij ook bekeerd!Eenmaal thuis liet hij zich toch ontvallen dat zoiets wel fijn is en dat we dat ook wel in huis zouden kunnen halen,ik maakte me al klaar voor op tweede kerst game mania aan

17:39 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.