30-12-07

Make love not warcraft

Ik ben een persoontje met neigingen tot verslavingen,vrees ik.Naast de sigaretten,koffie en aandacht ben ik ook nog eens verslaafd aan het spelen van het multiplayer online strategy game warcraft3.Da's dus niet world of warcraft (beware me daar nog even van,zij het tot ik een nieuwe pc heb want dit oude beestje kan zelfs dat eenvoudig spelletje niet meer geïnstalleerd krijgen) maar de versie waarbij je een legertje moet bouwen en al dan niet met allies andere dorpjes moet gaan aanvallen of je eigen dorpje verdedigen.Zo fijn,zo verslavend zo tijdsrovend.Ik geef toe,op mijn vrije dagen kus ik mijn geliefde goeiemorgen,sluip naar beneden en zet de pc aan en onder het genot van mijn eerste kopjes senseo van de dag,ga ik aan de slag voor (met een beetje geluk) het komende half uur,uur anderhalf uur,hele voormiddag (dit alles afhankelijk van de vermoeidheid van mijn liefje).

Bizar eigenlijk want op zich ben ik niet zo voor geweld en dergelijke,ik zou het niet zo fijn vinden zouden mijn eigen kinderen die verslaving overkrijgen,dat gamen is namelijk ook heel tijdsrovend en zenuwslopend.En al die wreedheden die je leest in de kranten van jongeren die games simuleren op kleine zusjes en hans van themse en....Weet je,ik vind het allemaal onzin dat ze die wreedheden linken aan die games.Allemaal excuses voor het uitvoeren van wreedheden op anderen,after all,sadisten hebben altijd bestaan en ze moeten ook niet gaan afkomen met psychiatrische achtergronden,het syndroom van aspegere,ha laat me niet lachen!Nee,games zijn in een heel negatief daglicht gesteld door die moordende zelfmoordenaars.En als fervent gamer kan ik daar enkel zwaar op reageren.

Games,spelletjes,ik ben er echt mee opgegroeid.Het begon allemaal in dezelfde periode als de koffie.Sinterklaas had ons een gameconsole gebracht,zo een prehistorische bak met al even onmoderne (maar toen state of the art) joysticks met spelletjes als donkey kong en tutti frutti,eenvoudige platform spelletjes maar een goed excuus voor urenlang speelplezier voor de hele familie,want ook mijn ouders konden er niet aan weerstaan.Dan kwamen die kleine zakspeeltjes (inmiddels vertaald naar psp en nintendo ds) die eindeloos en irritant piepten en biepten en dan de grote opkomst van de nintendo.tegen dan was ik beginnen puberen en had ik aandacht voor ene heel ander soort spel,waardoor die fase aan mij voorbijgegaan is tot enkele jaren later de pc game mijn aandacht weer trok.Hele dozen vol diskettes en floppy disks hebben we aangekocht,fortuinen aan zakgeld zijn er aan op gegaan om dan uiteindelijk na een paar maanden niks meer waard te zijn.Nu,vele jaren later heb ik braaf mijn nintendo gamecube staan en speel ik dagelijks warcraft,tot grote consternatie van mijn geliefde die aanvankelijk niet snapte wat ik daar aan vond...dit echter tot kerstavond laatstleden.

We vierden bij mijn jongste broer (van 4 jaar ouder),die heeft zo een ps2 met een soort camera (eye toy noemt het spul).Na het royale kerstdiner gingen we met zen allen rond de buis zitten en begonnen we te spelen,leuk zo jezelf zien meppen in het rond,mijn schatje die de kunst verstaat van diskreet op de achtergrond te blijven,wierp mij steeds regelmatiger verlangende blikken toe en toen hij,onder luid aandringen toch eens probeerde,was hij ineens niet meer van voor de buis weg te slaan.Jippie,nu is hij ook bekeerd!Eenmaal thuis liet hij zich toch ontvallen dat zoiets wel fijn is en dat we dat ook wel in huis zouden kunnen halen,ik maakte me al klaar voor op tweede kerst game mania aan

17:39 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tiamo,ti amo!

 

 tiamo3

Ja zo noemt ze,mijn Jacqeline Rousselle,mijn trouwe viervoetster,mijn woman's best friend,mijn monstero,mijn vreetmachine,mijn harig alter ego.Zoals baas,zoals hond zeggen ze,hé.Wel ik kan dat enkel bevestigen,hoewel Tiamo een hogere aaibaarheidsfactor heeft dan ik,ik word niet zo graag geaaid als zij,da's een feit.

Eigenlijk ben ik niet zo aan honden,ik heb het altijd stinkende,lawaaierige en vooral gevaarlijke beesten gevonden (dat laatste nogmaals getuige de drievoudige bijtwonde die ik opgelopen heb enkele weken geleden met dank aan een dolgedraaide buurhond).Waarom heb ik me dan een hond aangeschaft?Wel very simple,because I'm a sucker!Werkelijk,ik kan niks anders bedenken dan deze simpele waarheid.Het begon allemaal met die vroegere vriend van mij die zijn hondje gaan terughalen was in een kennel...

Ray had zijn hondje moeten wegdoen omdat hij net aan het verhuizen was en dat beestje (een nieuwkomertje die gewoon op straat in zijn armen gesprongen was) er te veel aan was,hij had al een hond en die twee konden niet zo overweg met elkaar.Hij was er kapot van en na de verhuis is hij haar toch gaan afhalen in het kennel en ik mee.We komen daar aan in het kennel en zij springt meteen in zijn armen,ontroering alom maar toch ook ergernis bij mij omwille van die stinkende lawaaierige horde rond ons.Ergens ver weg van de stinkende horde liep er een klein wit met ros gevlekt beest die zo geen aandacht had voor die 2 mensen in de speelweide en nog minder in de andere honden.Eenmaal terug binnen kon ik het toch niet laten eens te vragen of er geen hondjes een thuis zochten.Ja,dat waren er 2:Dracuultje en Tiamo.De naam Dracuultje zei me wel wat maar toen ze me het beestje (lees mormel) toonden,was mijn zin er echt wel af.En die Tiamo?Nja Tiamo is een beestje dat het het eigenlijk het meeste nodig heeft een thuis te vinden,ze is al voor een tweede keer afgestaan (ooooh) en ze hoort hier niet in het kennel,ze heeft wel wat issues met gehoorzaamheid,wacht we tonen ze even.De dame van he kennel komt terug met niemand minder dan dat a-sociaal wit met ros gevlekt beestje die meteen in mijn armen begint te geeuwen en me vrijwel onmiddelijk begint op te vrijen.Naja,ik had het zelf gezocht want ik had de vraag gesteld maar van zodra ik Tiamo in mijn armen had,wist ik dat ik niet meer terug kon zonder haar.Kennelkosten betaald en auto in (ze kende de kunst van mooi op de schoot te blijven zitten),effe stoppen bij Tom&Co want ik had zo geen hondedingen thuis,zelfs geen leiband en met een lege bankrekening maar een hele hondenuitzet naar huis samen met Ray en zijn hond.

En ja,we hebben issues gehad,hoor,zo is Tiamo heel dominant en is het geluid van de deurbel hét signaal om keihard te beginnen blaffen.Ze is ook expert op vlak van vuilniszakken leeg te halen en heeft afgrijselijke verlatingsangst.Maar ze is fantastisch!ze loopt zonder leiband,kan zonder probleem overal mee,ze gedraagt zich voorbeeldig en ze heeft zelfs ons Drama,onze laatste kat,er bij genomen zonder probleem,erger nog,ze beschouwt Drama als Haar kat,wat echt komisch is.Wel heeft ze rond deze periode wat vuurwerkangst en kan ik haar dus onmogelijk los laten lopen want ze neemt de benen bij het eerste plofgeluid.En binnen in huis is ze ongelooflijk rustig,wat vreemd is voor haar ras,jack russel.Eigenlijk is het een bipolaire luiaard,zoals haar vrouwtje,die het merendeel van haar dagen liggend doorbrengt en dan zo eens per dag in volle actie schiet.

Ik heb het haar beloofd toen ik gister aan mijn blog begon,ik ging een stukje aan haar wijden,gewoon omdat ze zo formidabel is en om haar op deze manier een beetje bekendheid te geven,because she's a star!

Dus aai ik haar nu,kijkt ze me met haar bijzonder intelligente honde-ogen aan alsof ze snapt dat dit over haar gaat en gaat dan op snuffeltocht onder de keukentafel op zoek naar een over het hoofd geziene broodkruimel...

Tiamo,Ti amo!

 

14:40 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

tot het einde der...jaren?

Bizar hoe het leven toch kan gaan hé...een jaar geleden zat ik aan deze zelfde computer me zielig te voelen en op te zien tegen het zoveelste eindejaarsfeest.Waarom er tegen op zien?Wel dat is omdat ik heel mijn leven bijna als single doorgebracht heb.De singles onder ons kennen het wel,die quasi verplichte etentjes bij de koppels waar men ofwel een "date" voor je geregeld had (zo een soort verstokt vrijgezel die ofwel wanhopig of juist superkieskeurig maar desalniettemin gefrustreerd is,waarbij de internaute in mij zich dan afvroeg:"waar zijn die coole vrijgezelle venten,waarvan ik hun blog lees elke dag?").Of die etentjes waarbij je de enige enkeling tussen al die koppels bent,pijnlijk confronterend met de realiteit...vooral deze dagen zijn moeilijk voor onze vrijgezelle medemens.Ik herinner me daar weinig goeds over,hoewel dat ik mezelf merendeel van de tijd aanzien heb als eeuwig single (aangezien ik de hoop op een lief meerdere keren per jaar opgaf na het zoveelste blauwtje opgelopen te hebben).Ah en dan de nieuwjaarsdag zelf,waarbij het verplichte nummertje bij de familie niet mag ontbreken:gelukkig joar eh Peggy en vandejaar een goe lief eh!Ik geef toe,ik heb veel van die dagen gemist wegens bezoek van een buffel (zo een monster kan onmogelijk kater genoemd worden),waardoor ik niet uit mijn bed raakte.Gelukkig snapte de familie dat en lachten ze mijn afwezigheid weg door zich te bedenken dat een vrijgezellin zoals ik wellicht de hele nacht op zwier geweest was en dan pas in mijn bed lag,wat waar was meestal maar da's detail!En toch,ergens,soms mis ik dat bestaan van me.Dat uitgaan zonder te weten waarheen of hoe en wanneer terug,dat wakker worden in een vreemd appartement met een pijnlijk hoofd vol zwarte gaten,die oudejaarsavond dat ik als eenzame vrijgezellin uitgenodigd was op het etentje van mijn toenmalige vlam (en zijn vriendin oh yeah) en ondanks mijn dure toegangskaart voor rendez-fou,de hele nacht staan hangen,liggen,zitten swingen heb in de Sjakosj in de Overpoort en tegen de middag naar huis gezwalpt ben om te douchen en dan naar ons mama te gaan,die avondjes dat ik thuis vertrok (om de eenzaamheid en de tv te ontvluchten) om ééntje te gaan drinken en om 8u de volgende morgen naar het werk belde om te melden dat ik niet kon komen wegens te ziek (ik was de voorzienigheid in persoon)?Je zal nu wellicht denken:dat is toch te combineren met een relatie?Nee,echt niet,mijn geliefde zou daar echt niet kunnen mee lachen en ik zelf ook niet.Nee zulke nachten zijn voorbestemd voor de vrijgezellen onder ons,en maar goed ook,want misschien zullen ze net als ik,eenmaal bijna een jaar in relatie,die momenten koesteren en zich herinneren als hun vrijgezelle momenten in plaats van die troosteloze koude nachten,dat steeds wederkerend gevoel van wanhoop op kerst,valentijn en verjaardagen.Ik kan alleen maar zeggen dat ik mezelf bij momenten nog steeds die eeuwige vrijgezel voel,tot ik thuis kom en zie dat geliefde braaf de boodschapjes gedaan heeft en de hond uitgelaten.Dan zucht ik opgelucht en haal de potten en de pannen uit de kast,die sinds kort een andere functie hebben dan kastvulling.Koken is zo één van die koppeldingen geworden,gaan eten was mijn vrijgezellending,hoewel ik dat stiekem nog soms doe.

Maar op dagen als deze ben ik blij een onderdeel van een koppel te zijn,ik heb tot mijn verbazing gemerkt dat ik rond deze periode nog steeds veel koppels zie buitenkomen.Ik had altijd gedacht dat dat gewoon kwam aangezien ik mij erop fixeerde,zoals ik nu overal zwangere vrouwen en baby's zie (maar da's misschien voor op een andere dag).Kan het zijn dat de eindejaarsperiode niet enkel mij maar ook vele andere ex-eeuwige vrijgezellen doet beseffen dat ze toch eindelijk een onderdeel van een item zijn?

12:23 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-12-07

koffie!!!

Mijn ergste verslaving,vrees ik.

Allemaal de schuld van mijn goedbedoelende ouders,die me,toen ik een jaar of 6 was een mini-koffieserviesje cadeau deden.Trots als ik was vroeg ik meteen aan mama of ze er chocomelk wou in doen maar dat vond ik na een uur of zo al veel te saai...tenslotte stond dat melkkannetje daar dan maar niks te doen en kleine neuroot die ik toen al was,kon ik het niet aan dat eenzame kannetje daar te zien niks doen naast de kopjes en de grote kan.Mijn vader goot snel wat koffie in de kan en daar zat ik dan,op koffievisite bij de poppen en de teddybeer koffie met overdreven veel melk en suiker te slurpen en aangezien ik niet snel moe werd door de hoeveelheid caffeïne die de koffie bevatte (zo een typisch familietrekje),ging ik door met koffievisite te spelen tot mijn ouders,inmiddels zelf zwaar vermoeid,mij in bed dwongen.Daar lag ik dan,klaarwakker in het halfduister te luisteren naar de nachtelijke geluiden in het huis,alles heb ik die nacht gehoord,van de thuiskomst van de buren tot het latere snurken van mijn vader en de hierop gegeven reacties van mijn moeder...Ik denk dat ik toen al beslist heb dat ik later als ik groot zou zijn (nu dus) nooit zou gaan slapen als ik niet moe was.Toen ik tegen de vroege ochtend eindelijk in slaap viel,kwam mijn moeder me al wekken.ik was geen mens,volledig uit mijn hum tot ik de dampende pot godendrank voor mij aan de ontbijttafel zag staan.Ik vroeg aan mijn vader om er wat van in mijn kop melk te gieten en al na de eerste slok klaarde mijn hoofd wat op.tegen dat mijn kop op was,was ik vol energie om naar school te gaan.zij het wel dat ik tegen de speeltijd lag te slapen.

Mijn ouders hebben echter nooit ingezien dat ze me hiermee mijn zwaarste verslaving cadeau gedaan hebben,maar ik neem het hen absoluut niet kwalijk,hoor!In tegendeel,ik denk dat ik het sowieso zou geworden zijn want ik romantiseerde die zwarte godendrank al van het prille begin.Tot op de dag van vandaag drink ik hem met een beetje te veel van alles,net en beetje te veel melk en een goeie dosis suiker.het enige wat ik nooit of te nimmer vergeet te halen in de supermarkt,ik kan de sigaretten vergeten en zelfs dagenlang niet roken maar koffie laten,ho maar da's te veel gevraagd.Ik kan me geen ochtend voorstellen zonder een kop van het geurig dampende vocht (of 3) en 's namiddags tijdens de dip op het werk mag hij ook niet ontbreken (hoewel dat halfwarme vocht niet echt koffie genoemd mag worden maar de noodzaak drijft me verschillende keren per dag naar dat naargeestig machine).mijn geliefde weet het ook al,spreek me niet aan voor je het zoemen van de senseo gehoord hebt,anders riskeer je een aanval van ochtendhum en hij pikt het,net zoals ik zijn sigarettendamp pik die me normalerwijs ongelooflijk stoort,hoewel ik zelf rookster ben maar een hypocriete rookster.ik denk zo onderandere dat ik één van de enige rooksters ben die blij is met het rookverbod op restaurant want het aroma van een lekkere maaltijd kan toch wel echt verstoord worden door de rook van zo een stinkstok naast je.eenmaal buiten,steek ik er met plezier ene op en ik rook toch wel een half pakje op een dag,vooral tijdens het gamen.

Ah koffie en sigaretten,2 verslavingen die ik zal moeten laten van zodra ik zwanger ben,ik denk dat de sigaretten gaan lukken maar de koffie enkel drastisch zal minderen en ik zal het missen en proberen compenseren,nee niet met surrogaatkoffie,dat smaakt naar aarde maar dan liever met allerhande infusies,die mijn geliefde me verleidelijk onder de neus duwt.ah het is toch zo een schat,zo begaan met zijn labiele vriendin,maar ze glimlacht,proeft en gaat een senseootje maken en denkt:"bedankt papa en mama om mij zo een goeie smaak te geven!"

groetjes,

P.

15:54 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

introductie

en het is al goed begonnen!Ik had net zo een mooi stukje proza neergetypt om de blog in schoonheid mee te beginnen en ja hoor,door mijn gepruts en gekluns aan de layout,ben ik mijn tekst al kwijt.Goed,hiermee is de toon gezet.

Dusssssssss...

Goeiedag en welkom op mijn blogje,ik zal beginnen met mezelf voor te stellen:ik ben Peggy uit Gent,woon samen met mijn vriend en mijn 2 katten en hond in een miniscuul klein rijhuisje in Gent.

Mijn leven wordt gekenmerkt door foute beslissingen en knotsgekke toestanden,waardoor ik soms eens volledig doorsla...of is dat nu omgekeerd?Gelukkig heb ik schatten van vrienden en een lieverd van een vriend,die me geregeld eens opvangen als ik dreig te vallen (en geloof me,met mijn omvang is dat geen sinecure).Hoe dan ook probeer ik er het beste van te maken en mijn minigezinnetje het zo goed mogelijk naar hun zin te maken door het huis zo proper mogelijk te houden,op tijd en stond de was te doen en de boodschappen bij te houden,lekker gezond en evenwichtig te koken en vrolijk en opgeruimd te zijn op het werk...deze pogingen mislukken allemaal tegelijkertijd elke dag.Soms slaag ik in één ervan maar dan moet dat de volgende dag gecompenseerd worden door nukkigheden op het werk of de berg was die zich ineens manifesteert (van waar komt die zo ineens?).

En 2008 belooft ook geen simpel jaar te worden,geliefde en ik zijn van zinnens te trouwen en meteen ook een gezinnetje te starten.Prachtig niet?Zij het wel dat dit laatste al een opdracht is waar we sinds augustus intensief aan aan het werken zijn (fijn dat wel maar elke maand toch een zware teleurstelling).Ik ga ook stoppen met roken (uiteraard met het vooruitzicht op zwanger zijn) en op mijn voeding letten zodat ik misschien eens een beetje slanker door het leven kan gaan,hoewel de raadgevingen om af te slanken mij het strot uitkomen en ik al depressief word bij de gedachte aan wederom een dieet...we gaan dus voor het fitnessabonnement!

Zo,je leest het al:dit belooft.

Meer later,nu eerst een poging doen te ontbijten,of beter te brunchen want het is inmiddels 1 uur in de namiddag en ik zit nog in pyama en de hond moet uitgelaten,de was ingestoken,de vloer gemopt en de boodschappen gedaan worden...hmm ik denk dat ik me nog eventjes bij geliefde in bed ga leggen,die heeft de nachtshift gewerkt...

Tot later en prettig gestoord weekend!

13:11 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bloggen, begin, pegy, werken, roken, dieet, relatie |  Facebook |