14-01-08

 

Wat een dagen,mijn abces staat er nog altijd en morgen zou dus mijn tand moeten getrokken worden.Ik moet langzamerhand beginnen toegeven dat ik doodsbenauwd aan het raken ben want ook al is de tand in kwestie ontzenuwd,het doet toch wel een beetje pijn.Ook loop ik koortsig rond en heb barstende kopzeer...ah en wee;

Over weeën gesproken,mijn overbuurvrouw is bevallen van wat het lijkt een dochter,ik zag haar deze voormiddag thuiskomen uit de materniteit,pijnlijk wankelend maar toch wel gelukkig.Het kindje zelf heb ik vrijwel niet gezien want het zat goed ingepakt en aangezien ik niet zo veel contact heb met haar,heb ik haar maar gewoon gefeliciteerd terwijl je naar binnen waggelde.Haar vriend was er bij dus zal ze wel de beste zorgen krijgen.Onderweg naar de mutualiteit begon ik echter te piekeren,ja zo een bevalling is niet niks maar het lijkt me wel een pracht van een ervaring,zo een kind op de wereld zetten en aangezien wij keihard aan het proberen zijn,begonnen de twijfels weer te rijzen.We zijn per slot al aan het proberen sinds augustus.Ben ik onvruchtbaar?Zijn we niet compatibel?Stel nu dat we geen kinderen kunnen krijgen,gaat onze relatie dat overleven?Ben ik zelf in staat die droom opzij te zetten?Is hij in staat daar mee te leven?Eenmaal thuisgekomen daar toch es over gepraat en we hebben er hetzelfde beeld over,we stellen ons dezelfde vraag.Kan een relatie overleven als van in het begin duidelijk was dat de 2 partners dezelfde droom koesteren en die droom door één van de twee niet kan verwezenlijkt worden?

Dan rijst de volgende vraag.Is liefde dan niet onvoorwaardelijk?Hou ik zelf dan niet onvoorwaardelijk van mijn vriend dat ik het zou aanvaarden moest hij me geen kinderen kunnen schenken?En wat als het probleem bij mij ligt?Hoe dan ook een penibele kwestie en ik ben er niet helemaal uit,hij ook niet.Vanavond,voor hij vertrok echter leek hij nog sterker vast te houden aan mij,een paar kussen meer,een knuffel erbij...bizar,ook ik voel diezelfde golf van affectie nu naar hem toe.Alsof we bang zijn om elkaar te verliezen aan onze gezamelijke droom.Of hoe een droom een nachtmerrie dreigt te worden.Mijn psychiater stelde me echter meer op mijn gemak en wees op de

22:25 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.