25-01-08

Dramaqueen en anesthesie

Ik ben terug boven water,de operatie gister is geslaagd!Nu momenteel loop ik gewoon met een beetje een gezwollen wang rond maar ik kan praten,lachen,eten en drinken.Verder loop ik wel nog wat moe rond maar miraculeus genoeg heb ik geen last meer van die zeurende pijn die mijn humeur merendeel vergalde.Nuja,ik heb gister wel wat afgezien hoor,zo opstaan om 6u zonder sloten koffie te mogen drinken,dat mogen ze me niet te veel aandoen.

hospi

Het ergste van al was het aankomen in de kliniek zelve,ik kom daar aan dat onthaal toe (een sympathiek klein kantoortje met verbazingwekkend sympathieke dametjes,op dat uur van de dag) en de geur van het godenvocht dreef al in mijn neusgaten.Ik heb toch nog even geïnformeerd of ik toch geen klein slokje mocht maar helaas,ik moest nuchter blijven tot na de operatie...nja kon maar proberen hé.Ik had me mooi uitgedost in makkelijke doch stijlvolle kledij,opgemaakt,weerbarstige haren onder controle gehouden achter de haarband en geen juwelen...kom toe op de kamer en krijg te horen dat ik toch zo een ziekenhuisschortje aan moet.Je kent het wel,zo een lelijk bedrukt veel te groot ding dat langs achter dicht lijkt te gaan maar waar je toch je blote kont in showt,willens nillens.Zouden ze nu echt,na al die jaren evolutie op medisch gebied toch wel eens mogen die ziekenhuisschortjes restylen,vind ik.Ik kan het er mee vinden dat het makkelijk aan en uit moet en voor iedereen moet passen,maar kom eh,een kleurtje zou geen kwaad kunnen en misschien wat meer van die drukknopjes of velcro,iéts dat sluit.Ik zeg niet dat we catwalkmodellen moeten aankrijgen maar zo een ding zet mij meteen in zo een soort ongemakkelijk voorgevoel.Ik heb mijn beide oma's zien wegkwijnen in net hetzelfde schortje.Nu lig ik daar,reeds voor de derde keer,springlevend weliswaar,maar mezelf al stervend voorstellend,vechtend voor het laatste sprankje leven,terwijl mijn allerliefste zonnekoning aan mijn bed zit tranen te vergieten,mijn hand vast te houden en me zijn eeuwigdurende liefde te verklaren tot de monitor aangaf dat het met mij gedaan was "tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut",mijn begrafenis,waarbij iedereen stijlvol in het zwart uitgedost zit te snotteren,de pakkende teksten waar zelfs mijn haters bij moeten wenen,zich eeuwig beklagend dat ze mij,zo een fantastisch mens nooit een kans gegeven hebben en dat ze nu nooit meer de kans zullen hebben dat goed te maken.Mijn geliefde,hoewel jong,zal nooit meer iemand vinden zoals ik maar besluit zich toch voort te planten met een vrouw die hij niet zo liefheeft maar op een dag krijgen ze een mooie dochter,die hij Lisa noemt,hij staat er op want ik ging onze eerste dochter ook Lisa noemen en hij houdt van zijn dochter als was het onze dochter en elke maand gaat hij nog hevig huilend bloemen op mijn graf leggen tot hij zelf te overlijden komt en er op staat naast mij begraven te worden,zodat we samen vergaan en onze oude knoken één worden....

Mijn romantische overpeinzingen worden echter heel snel onderbroken (huh was ik in slaap gesukkeld?) als de verpleegsters mij komen halen en mijn bed naar het OK rollen,inmiddels hun beider dagtaken overlopend en hun bestelling voor hun broodje doorzeggend aan een andere verpleegster die met een lijstje rondloopt.Ik zeg ook nog dat ik ook een argenteuil met extra cocktail wil maar ze lopen al weer weg,op weg naar een volgende patiënt.Dan komt er een hele lieve oudere verpleegster naar me toe die mijn hand vastneemt en me vraagt hoe het met me gaat en wat het probleem is.Ik antwoord haar dat ik de hele ochtend nog geen koffie gedronken heb en ook wat tandpijn heb,waar ik aan geopereerd word,doe mijn beklag over de weken dat ik zonder resultaat antibiotica genomen heb en dat ik niet langer wil wachten om die tand te laten trekken en... auw! wat doe je nu???ik die dacht dat ze vriendelijk mijn hand vasthield om me gerust te stellen maar ze steekt een naald in mijn hand en verbindt dat met een infuus en zegt dat alles in orde komt.(Ja ok mens,maar je had wel kunnen aankondigen dat je me een venijnige prik ging geven in plaats van mijn geweeklaag aan te horen,ik heb per slot van rekening wél geen koffie gedronken,hé!).Dan is het moment aangebroken,mijn bed wordt weer verrold naar de operatiekamer,daar zie ik de stomatologe (knappe dame met vriendelijk lachende ogen en elegante handen) die me vraagt of ik niet te nerveus ben en dat het snel achter de rug zal zijn.Ik moet van het bed op de operatietafel klauteren (look you guys,i moon you guys,see see?!) en daar worden mijn armen half naast half onder mijn lichaam vastgemaakt met een laken waar ik dan op moet gaan liggen (geef mij in het vervolg maar het sm-achtige vastgegespt worden in dat ander veel moderner ziekenhuis,waar trouwens de operatietafel breder is),komt de anesthesiste iets in het infuus spuiten dat verdomde pijn doet eenmaal het mijn al zo getergde hand binnensluipt,wordt mij een zuurstofmasker aangedaan,begin ik aan een angstaanval en wil ik tellen van...twintig...negentien...a....en alles wordt zwart.

"Zo mevrouw,wakker worden,alles is goed verlopen,mevrouw!"Huh?is het al gedaan?Maar ik heb nog steeds tandpijn,ik ga met mijn tong over de plaats waar de tand nu inderdaad verdwenen is,smaak de zoete koperachtige smaak van bloed,val terug in slaap tot de sadistische zogenaamd vriendelijke verpleegster (ik denk dat ze stiekem meesteres is) me vraagt enkele keren diep adem te halen en dat verschillende keren herhaalt.Blijkbaar vergeet ik soms ook es te ademen als ik in recovery lig,wat mij prompt alarmeert en doet besluiten niet meer in te slapen en wat is dat harde koude ding op mijn hoofd?Gedver,ze hebben mij zo een icepack aangedaan,ik wil het ding afdoen,maar daar is de meesteres al terug om me te verbieden me van dat koude harde ding te ontdoen,zwellingsgevaar.Opeens merk ik dat ik niet de enige ben in de recovery,kijk rond mij en zie nog een drietal kwijnende mensen,weliswaar zonder icepack maar er erger aan toe dan mij,dan mag ik terug naar mijn kamer waar ik verder dut.Ik word wakker door een knappe verpleger die me een puddingkje en een yoghurt brengt,bel mijn schat op om te zeggen dat alles goed verlopen is,en lepel het goedje op en drink een slok water,sta op om naar toilet te gaan,duizel even weg en ga nog wat verder dutten tot de knappe verpleger er terug is met een briefje waarop staat dat ik om 14u (binnen 2 uren dus) naar huis mag,dan wordt er zachtjes op de deur geklopt en zie ik daar het bezorgde gezicht van mijn allerliefste,die me trouwens pal daarvoor gebeld heeft om te vragen of hij me een kop koffie moest meebrengen,de schat,wat hou ik toch van hem...en van Lisa,die er spoedig zal komen,want met hem wil ik verder,van hem wil ik kinderen...komt die aanval van liefde ook van de anesthesie?

Nja nee,ik denk het niet,hij ziet er moe en afgetobt uit,heeft niet meer geslapen sinds ik weg was en ja,was bezorgd want zo een operatie is toch altijd een risico en hij is blij om mijn opgezwollen mond te kussen en grijnst als ik de badkamer inhuppel,me aankleed,hem terug een kus op de mond druk en aan de verpleegsters ga vragen of ik een half uur eerder weg mag (wat uiteraard van de hand wordt gedaan) en weer naar de kamer huppel en alles inpak,de minuten samen met hem aftel voor we weg mogen.Bij vertrek de verpleegsters (en die knappe verpleger die me vanacht zal komen bezoeken in mijn dromen) bedank voor de goede zorgen en,eenmaal buiten tegen doktersadvies in een sigaret opsteek in afwachting tot de taxi komt en tijdens de rit onafgebroken zit te tateren tegen hem en de taxichauffeur.Eenmaal thuis groet ik de kat en de hond,huppel naar het senseomachine en trippel rond,al taterend over elk klein detail van de operatie tot ik mijn lippen zet aan de geurige kop godenvocht.Hij vraagt nog of dat wel mag,ziet aan mijn grijns dat dit een heel terechte vraag is,glimlacht lang en breed want zo kent hij zijn vrouwtje en troont haar mee naar de slaapkamer waar we beiden enkele uren rusten,opgelucht dat dit weer achter ons ligt.

13:27 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

sjpannend! :) maar alé, we zijn blij dat we er weer vanaf zijn hé :)

Gepost door: Cijferkes | 27-01-08

De commentaren zijn gesloten.