29-01-08

hoer

Ik zie het zo al gebeuren:een argeloze passant die deze titel leest en geshockeerd wegklikt.Zo een woord roept vele associaties op en meestal niet zo heel positief.Bizar niet?Van kleinsafaan leren we nochtans de betekenis van dat woord en zijn associaties.

Hoer,zo werd ik ongeveer een jaar geleden genoemd in een blog van één van mijn haters.Het was uiteraard bedoeld als een serieus scheldwoord aan mijn adres,hoewel het niet zo aankwam.Ik vond het eerder grappig aangezien ik het bezie als een synoniem voor een vrouw die sexuele gunsten levert in ruil voor geld.Ik werk nochtans gewoon als bediende.De persoon in kwestie had zo een beperkte woordenschat en haar blog had zo weinig hits,uiteraard.Hoewel een blog voor velen een uitlaatklep is,wordt er toch niet verwacht dat er scheldtirades aan het adres van een argeloos persoon gericht worden.

Als ik de laatste tijd denk aan het woord "hoer",denk ik meteen aan één specifiek persoon.Vorig jaar heeft ze enorm aan bekendheid gewonnen,dankzij een commentaar die in haar favoriet weekblad geschreven werd en waarop zij dan ook gereageerd heeft.Terecht en geheel niet verwonderlijk als je weet dat ze geen blad voor de mond neemt en recht in haar schoenen stond.Ik heb het hierbij over Hot Marijke,ik vind haar persoonlijk dé persoonlijkheid van 2007.Echt waar,in het begin had ik het niet zo voor haar,vond haar site wat aan de goedkope kant en had zo wat mijn bedenkingen bij haar vrije wil om dat beroep uit te oefenen.After all,dacht ik,zo een "kind" van 20,wat kan die eigenlijk van zin hebben om zo een dergelijk beroep te gaan kiezen.Dit alles veranderde toen ik haar interview las in dat ene weekblad.Ik zie haar nog steeds staan op de cover in haar blote borsten met bokshandschoenen aan.Ik geef nu wel toe,ik moest meteen grijnzen,wat een attitude zeg!

Hot Marijke,een vrouw naar mijn hart,al zeg ik het zelf.Ik heb het nogal voor sterke vrouwen die voor zichzelf opkomen.En dat doet ze wel,kan niemand ontkennen.Geliefd en begeerd door vele mannen,gehaat door vele vrouwen,bekend (ja zelfs beroemd) maar toch echt wel down-to-earth.De dame van de beruchte fakerslist,waarbij ze de gegevens vrijgeeft van de mannen die een afspraak maken en dan niet komen opdagen.Je moet er maar opkomen,hé.In de tijd waarin je op elke straathoek voor 20 euro je ding kwijt kan,gaat Marijke toch degelijk gaan tariferen en boekt ze succes.Ik vroeg me aanvankelijk af waarom maar eenmaal ik haar site es goed doorgenomen had,snapte ik ook dat deze dame niet enkel ervaring heeft maar daarenboven ook nog es de juiste accomodatie.Piepjonge SM meesteres,die geprezen wordt voor haar liefdevolle dominantie.Ha en dan heb ik het nog niet gehad over haar vrijlessen,ook weer zo een fantastische uitvinding:ze leert de mannen vrijen,ze leert ze dus het a tot z van het vrouwelijk lichaam en genot.Ik persoonlijk heb dan wel niet te klagen van de Zonnekoning maar vele van zijn kikkervoorgangers zouden baat gehad hebben bij een "vrijbewijs".Hoewel vrouwen ook wel gebaat zouden zijn bij een paar lessen van zo een pro,vind ik.Hoeveel mannen klagen er niet dat hun vrouw er meestal bij ligt als een lijk?Ik heb haar voorgesteld om ook lessen aan vrouwen te geven,hoewel de Zonnekoning niet klaagt,zou ik toch wel graag wat tips krijgen van een echte pro.After all,ze zeggen toch dat een vrouw een dame in de kamer,een kok in de keuken en een hoer in bed moet zijn?hehe,wel....

En toch hé,gewoon als je naar haar kijkt zie je een gewoon meisje van 20 jaar,met een mooi natuurlijk lichaam waar ze zich goed in voelt en zich letterlijk volledig blootgeeft.Hoeveel dames kunnen dat zeggen?Heb je haar al es bekeken?Zij is dus echt wel geen modepop aka stopnaald hé,ze heeft werkelijk een buik,billen,borsten en een knap achterste.Ook daardoor boekt ze volgens mij zo veel succes.Staat trouwens ook op haar site,ik ben echt,geen fotoshop-babe.

Al vanaf vrijwel de eerste week dat ik deze blog begonnen was,speelde het in mijn hoofd om es een stukje aan haar te wijden.Haar eens openlijk te feliciteren met haar succes en haar ook duidelijk te maken dat ze ook wel kan geapprecieerd worden door een hetero vrouw,ik ben er trouwens zeker van dat ik niet de enige ben.Fantaseer ik over sex met Hot Marijke?Mabijnee,wel zou ik graag es met haar een goeie cocktail gaan drinken en met haar babbelen.Zoiets is trouwens al half afgesproken want ik heb haar gemaild.Omdat ik een net meisje ben,die niet over iemand gaat schrijven en bij naam te vernoemen,heb ik haar laten weten dat ik eens een stukje aan haar ging wijden.Vrijwel meteen kreeg ik van haar een vriendelijk en hartelijk antwoord terug en had ze mijn blog ook al es bekeken en me daar op gecomplimenteerd.

Ook vermeldenswaardig is het feit dat ze een boek gaat uitgeven,komt in september uit en kan ze dus es mee op de boekenbeurs gaan staan.Ik zal er alleszins staan met een exemplaar om door haar te laten signeren.Wellicht zal ik daar staan tussen een bende geile mannen maar ah ja,dat moet een mens ook es meemaken hé.Hehe!

Dus Marijke,meid,here's to you!Ik heb effe moeten zoeken naar een "geklede" foto van jou want uiteraard kan ik het niet maken jou hier te tonen in volle glorie.Diegenen die jou wél in volle glorie willen zien hoeven maar es logisch na te denken of je gewoon te googelen maar ik ben er vrijwel zeker van dat vele passanten jouw site maar al te goed kennen.De vrouwen misschien niet,maar die hebben jouw naam wel al gehoord en gelezen,je hebt al interviews weggegeven in vele van onze lijfbladen.Tot eens in real life,intussen hou ik jouw blog in de gaten (voor de nieuwgierigen ga es piepen op haar site en maak je geen zorgen,ons Marijke heeft zelfs een PANIEK-knop waar je kan op klikken in geval van een passererende baas/vrouw/nieuwgierige collega en je meteen op google terecht komt) en hopelijk es tot binnenkort bij het genot van een lekkere cocktail.Keep up the good work en leer die mannen maar goed op in je vrijschool.De sexueel bewuste vrouwen danken u om de mannen wegwijs te maken ;-)

hotmarijkemarcomertens400

16:28 Gepost door P. in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-01-08

Rozenschijn en manegeur

Deze morgen ging de wekker onherroepelijk af na een onrustige nacht te proberen slapen.Mijn eerste gevoel was er één van:gedver sinds donderdag als een roos geslapen en nu heb ik weer zin om me nog eens om te draaien en de wereld te vergeten.Wat scheelt er toch aan?En werkelijk,ik heb geen idee.Ik heb in feite vrijwel alle redenen om kwiek uit bed te springen maar ik duw minstens 4 keren op de snooze knop en rol mezelf dan volledig tegen mijn zin uit bed.Ik zal er later wel eens achter komen wat de oorzaak van deze dip is...of hoef ik het allemaal niet zo ver te zoeken en ben ik gewoon ook gebeten door die winter (of lente,hoe zit dat eigenlijk nu met die opwarming van de planeet) moeheid?Ja,mijn moeder zou zeggen dat het komt door het opkomen van de bladeren en ja,mijn laatste wandeling met de hond heeft inderdaad wel aangetoond dat de bladeren aan het opkomen zijn,niet dat het mij verbaast,hoor,het vervroegd veranderen van de seizoenen is een fenomeen dat ik al jaren vaststel en niet enkel ik,maar dat werd voordien afgedaan als bakerpraatjes.

Rondsurfen in blogland brengt ook geen echt soelaas,ik stoot van de ene neerslachtige blog op de andere.Vooral dan de blogs van de vrijgezellen.Ik betrapte mezelf erop met tranen in de ogen te zitten meeknikken bij lentesneeuw en dan deze morgen,op bezoek bij één van mijn favo blogs (cijferkes,hoe een mens die links in zijn teksten zet is mij een raadsel maar hij staat bij mijn favo's) zie ik dat de microbe ook aan de mannelijke kant toegeslagen heeft.Is het echt het opkomen van de bladeren,zijn we nog niet uitgerust van het feesten?Ik alleszins wel,maar misschien zijn de effecten van de operatie nog niet helemaal op mij uitgewerkt,misschien heb ik een terugval.Ik ga voor het zekerste toch eens bellen naar de dokter om te checken of zoiets mogelijk is,anders moet ik het toch wijten aan die lentemoeheid...

Gisteravond echter was ik het stukje van Lentesneeuw aan het lezen met tranen in de ogen,het was zo herkenbaar en het ergste is dat je in feite daar dus niks opbeurends kan op zeggen.Als je alleen bent en dat blijft aanslepen,dan kan je je misschien wel effe happy single voelen maar al bij al sta je toch alleen en ja,dan zie je de koppels buitenkomen en wat zijn ze misselijkmakend gelukkig en ingenomen met zichzelf en elkaar.Je gaat naar de supermarkt,op zoek naar een dosis troostvoer (dat deed ik toch geregeld) en je stoot weer op de koppels die knus tegen elkaar aanlopend koppeldingen kopen zoals die croissants die ze zelf nog knapperig moeten afbakken,gerookte zalm,kruidenkaas,stokbroodjes en natuurlijk niet te vergeten:de fles sjampoepel.Nja,eerlijk gezegd kocht ik mezelf ook dan diezelfde dingen waardoor ik van mijlenver liep te ruiken naar kruidenkaas en gerookte zalm en door mijn huis zwalpte omdat ik die fles geheel alleen uitgeslobberd had,bij gebrek aan mededrinker,en in mijn dronken bui het zoveelste champagneglas oftewel harder dan bedoeld op tafel zette of gewoonweg tegen de muur kapotgooide (hoewel de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik dat maar één keer gedaan had en de rest van die glazen gewoon te hard op tafel neerkwam).Of dan belde ik die goeie vrijgezelle vriendin van mij op en gingen we samen als 2 zielige muizen Corona's drinken tot we dronken genoeg waren om het ons jankend af te druipen,vergetend te betalen maar ah,we waren toch onzichtbaar dus who cares?Of die andere momenten,dat ik alleen in mijn tweepersoonsbed lag en mijn donsdeken oprolde en tegen ging liggen,al was het maar om het gevoel te krijgen dat ik niet alleen in bed lag en zo een hele dag in bed kon blijven liggen tot ik mijn ogen niet meer dicht kreeg en dan de hele dag rondslofte,zonder enige intentie iéts te verrichten waardoor de dag eindigde in de frituur of pittakot want de maag protesteerde na enkele uren wel,waar ik zware caloriebommen tot mij nam en waardoor ik een uur later mezelf nog miserabeler voelde want als ik zo dik bleef,zou zéker niemand me nog willen...

Dus liefste vrijgezellen die het nu allemaal niet zo hard zien zitten:ik herinner me nog die hele pijnlijke momenten en ik denk dat het gelegen is aan de periode van het jaar,ik heb op het einde van het jaar zo een stukje geschreven en deze periode (met Valentijn in het vooruitzicht en ik heb mijn best gedaan dat woord te mijden in al het bovenstaande want velen onder jullie zullen nu misschien beginnen tegen te pruttelen,net zoals ik zou gedaan hebben maar...),waarop die vervloekte hartjes vrijwel alle etalages en straten sieren,die koppels nog verliefder lijken en die bevriende gezinnen nog misselijkmakend gelukkiger...Het gras is altijd groener,vergeet dat niet,ja,het is fijn om iemand te hebben om me tegen aan te nestelen in bed en iemand die nu met me meestinkt naar de kruidenkaas en de gerookte zalm en die nu ook een halve fles sjampoepel opslobbert en door wie de champagneglazen van een wreedaardig lot gespaard blijven.Awel eh,toen ik op mijn eentje was hé,had ik met niemand rekening te houden en kon ik me op mijn dipdagen lekker laten gaan,liep er niemand in mijn weg en kreeg ik alle steun van mijn single vrienden.Want de singles onder elkaar,wel,dat zijn in mijn ogen de echte eerlijke vriendschappen.De koppels lijken steeds elkaar de loef te willen afsteken en ik kan geen zwangere vriendin meer zién.mij lukt het voorlopig niet en ik wil het zooo graag!!!Laat echt de moed niet varen en ga er op uit,zoék een lief.Ik heb mijn lief ook niet tegen het lijf gelopen,hoor,ik heb hem leren kennen via een dating website,waar ik veel tegen de muur aangelopen ben en veel fakers tegengekomen ben maar kijk,ééntje ervan was wel een lekkere fijne vent en die is nu van mij.Ik ga trouwens volgend weekend gaan bowlen en dan gezellig fonduën met die vroegere single coronadrinkende vriendin van me én haar vriend...ik wil maar zeggen:volgens mij zit het er voor iedereen in.En zakt de moed je in de schoenen:write it down,that's what blogs are for.

En ik heb nog steeds niet besloten wat ik met mijn dag ga doen...zucht!

09:11 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-08

Dramaqueen en anesthesie

Ik ben terug boven water,de operatie gister is geslaagd!Nu momenteel loop ik gewoon met een beetje een gezwollen wang rond maar ik kan praten,lachen,eten en drinken.Verder loop ik wel nog wat moe rond maar miraculeus genoeg heb ik geen last meer van die zeurende pijn die mijn humeur merendeel vergalde.Nuja,ik heb gister wel wat afgezien hoor,zo opstaan om 6u zonder sloten koffie te mogen drinken,dat mogen ze me niet te veel aandoen.

hospi

Het ergste van al was het aankomen in de kliniek zelve,ik kom daar aan dat onthaal toe (een sympathiek klein kantoortje met verbazingwekkend sympathieke dametjes,op dat uur van de dag) en de geur van het godenvocht dreef al in mijn neusgaten.Ik heb toch nog even geïnformeerd of ik toch geen klein slokje mocht maar helaas,ik moest nuchter blijven tot na de operatie...nja kon maar proberen hé.Ik had me mooi uitgedost in makkelijke doch stijlvolle kledij,opgemaakt,weerbarstige haren onder controle gehouden achter de haarband en geen juwelen...kom toe op de kamer en krijg te horen dat ik toch zo een ziekenhuisschortje aan moet.Je kent het wel,zo een lelijk bedrukt veel te groot ding dat langs achter dicht lijkt te gaan maar waar je toch je blote kont in showt,willens nillens.Zouden ze nu echt,na al die jaren evolutie op medisch gebied toch wel eens mogen die ziekenhuisschortjes restylen,vind ik.Ik kan het er mee vinden dat het makkelijk aan en uit moet en voor iedereen moet passen,maar kom eh,een kleurtje zou geen kwaad kunnen en misschien wat meer van die drukknopjes of velcro,iéts dat sluit.Ik zeg niet dat we catwalkmodellen moeten aankrijgen maar zo een ding zet mij meteen in zo een soort ongemakkelijk voorgevoel.Ik heb mijn beide oma's zien wegkwijnen in net hetzelfde schortje.Nu lig ik daar,reeds voor de derde keer,springlevend weliswaar,maar mezelf al stervend voorstellend,vechtend voor het laatste sprankje leven,terwijl mijn allerliefste zonnekoning aan mijn bed zit tranen te vergieten,mijn hand vast te houden en me zijn eeuwigdurende liefde te verklaren tot de monitor aangaf dat het met mij gedaan was "tuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut",mijn begrafenis,waarbij iedereen stijlvol in het zwart uitgedost zit te snotteren,de pakkende teksten waar zelfs mijn haters bij moeten wenen,zich eeuwig beklagend dat ze mij,zo een fantastisch mens nooit een kans gegeven hebben en dat ze nu nooit meer de kans zullen hebben dat goed te maken.Mijn geliefde,hoewel jong,zal nooit meer iemand vinden zoals ik maar besluit zich toch voort te planten met een vrouw die hij niet zo liefheeft maar op een dag krijgen ze een mooie dochter,die hij Lisa noemt,hij staat er op want ik ging onze eerste dochter ook Lisa noemen en hij houdt van zijn dochter als was het onze dochter en elke maand gaat hij nog hevig huilend bloemen op mijn graf leggen tot hij zelf te overlijden komt en er op staat naast mij begraven te worden,zodat we samen vergaan en onze oude knoken één worden....

Mijn romantische overpeinzingen worden echter heel snel onderbroken (huh was ik in slaap gesukkeld?) als de verpleegsters mij komen halen en mijn bed naar het OK rollen,inmiddels hun beider dagtaken overlopend en hun bestelling voor hun broodje doorzeggend aan een andere verpleegster die met een lijstje rondloopt.Ik zeg ook nog dat ik ook een argenteuil met extra cocktail wil maar ze lopen al weer weg,op weg naar een volgende patiënt.Dan komt er een hele lieve oudere verpleegster naar me toe die mijn hand vastneemt en me vraagt hoe het met me gaat en wat het probleem is.Ik antwoord haar dat ik de hele ochtend nog geen koffie gedronken heb en ook wat tandpijn heb,waar ik aan geopereerd word,doe mijn beklag over de weken dat ik zonder resultaat antibiotica genomen heb en dat ik niet langer wil wachten om die tand te laten trekken en... auw! wat doe je nu???ik die dacht dat ze vriendelijk mijn hand vasthield om me gerust te stellen maar ze steekt een naald in mijn hand en verbindt dat met een infuus en zegt dat alles in orde komt.(Ja ok mens,maar je had wel kunnen aankondigen dat je me een venijnige prik ging geven in plaats van mijn geweeklaag aan te horen,ik heb per slot van rekening wél geen koffie gedronken,hé!).Dan is het moment aangebroken,mijn bed wordt weer verrold naar de operatiekamer,daar zie ik de stomatologe (knappe dame met vriendelijk lachende ogen en elegante handen) die me vraagt of ik niet te nerveus ben en dat het snel achter de rug zal zijn.Ik moet van het bed op de operatietafel klauteren (look you guys,i moon you guys,see see?!) en daar worden mijn armen half naast half onder mijn lichaam vastgemaakt met een laken waar ik dan op moet gaan liggen (geef mij in het vervolg maar het sm-achtige vastgegespt worden in dat ander veel moderner ziekenhuis,waar trouwens de operatietafel breder is),komt de anesthesiste iets in het infuus spuiten dat verdomde pijn doet eenmaal het mijn al zo getergde hand binnensluipt,wordt mij een zuurstofmasker aangedaan,begin ik aan een angstaanval en wil ik tellen van...twintig...negentien...a....en alles wordt zwart.

"Zo mevrouw,wakker worden,alles is goed verlopen,mevrouw!"Huh?is het al gedaan?Maar ik heb nog steeds tandpijn,ik ga met mijn tong over de plaats waar de tand nu inderdaad verdwenen is,smaak de zoete koperachtige smaak van bloed,val terug in slaap tot de sadistische zogenaamd vriendelijke verpleegster (ik denk dat ze stiekem meesteres is) me vraagt enkele keren diep adem te halen en dat verschillende keren herhaalt.Blijkbaar vergeet ik soms ook es te ademen als ik in recovery lig,wat mij prompt alarmeert en doet besluiten niet meer in te slapen en wat is dat harde koude ding op mijn hoofd?Gedver,ze hebben mij zo een icepack aangedaan,ik wil het ding afdoen,maar daar is de meesteres al terug om me te verbieden me van dat koude harde ding te ontdoen,zwellingsgevaar.Opeens merk ik dat ik niet de enige ben in de recovery,kijk rond mij en zie nog een drietal kwijnende mensen,weliswaar zonder icepack maar er erger aan toe dan mij,dan mag ik terug naar mijn kamer waar ik verder dut.Ik word wakker door een knappe verpleger die me een puddingkje en een yoghurt brengt,bel mijn schat op om te zeggen dat alles goed verlopen is,en lepel het goedje op en drink een slok water,sta op om naar toilet te gaan,duizel even weg en ga nog wat verder dutten tot de knappe verpleger er terug is met een briefje waarop staat dat ik om 14u (binnen 2 uren dus) naar huis mag,dan wordt er zachtjes op de deur geklopt en zie ik daar het bezorgde gezicht van mijn allerliefste,die me trouwens pal daarvoor gebeld heeft om te vragen of hij me een kop koffie moest meebrengen,de schat,wat hou ik toch van hem...en van Lisa,die er spoedig zal komen,want met hem wil ik verder,van hem wil ik kinderen...komt die aanval van liefde ook van de anesthesie?

Nja nee,ik denk het niet,hij ziet er moe en afgetobt uit,heeft niet meer geslapen sinds ik weg was en ja,was bezorgd want zo een operatie is toch altijd een risico en hij is blij om mijn opgezwollen mond te kussen en grijnst als ik de badkamer inhuppel,me aankleed,hem terug een kus op de mond druk en aan de verpleegsters ga vragen of ik een half uur eerder weg mag (wat uiteraard van de hand wordt gedaan) en weer naar de kamer huppel en alles inpak,de minuten samen met hem aftel voor we weg mogen.Bij vertrek de verpleegsters (en die knappe verpleger die me vanacht zal komen bezoeken in mijn dromen) bedank voor de goede zorgen en,eenmaal buiten tegen doktersadvies in een sigaret opsteek in afwachting tot de taxi komt en tijdens de rit onafgebroken zit te tateren tegen hem en de taxichauffeur.Eenmaal thuis groet ik de kat en de hond,huppel naar het senseomachine en trippel rond,al taterend over elk klein detail van de operatie tot ik mijn lippen zet aan de geurige kop godenvocht.Hij vraagt nog of dat wel mag,ziet aan mijn grijns dat dit een heel terechte vraag is,glimlacht lang en breed want zo kent hij zijn vrouwtje en troont haar mee naar de slaapkamer waar we beiden enkele uren rusten,opgelucht dat dit weer achter ons ligt.

13:27 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-08

Stemmingswisselingen

Welkom in de wereld van de borderline!Ik was het weer haast vergeten,ah ja,mijn diagnose!Een lichte vorm van maar wel degelijk aanwezig,ja.Voor mij wil dat dus zeggen dat ik extreem veranderlijk van gemoed kan zijn,ikzelf kan daar meestal best mee om,ik ben in principe pas in therapie gegaan toen ik merkte dat daar niet zo gemakkelijk mee te leven valt.Ik sta graag in het middelpunt van belangstelling,doch heb ik schrik van te veel diepgaande contacten.Ik maak snel vrienden,doch speel ik het klaar om intense contacten met de foute mensen aan te gaan en de goede mensen als een blok te laten vallen.Nuja,dat is al een stuk veranderd,moet ik zeggen.Ik heb echt wel een pak juiste mensen rond mij nu die weten wie ik echt ben,wat er echt met me scheelt en er begrip voor hebben.Zelfs de dichtste collegae,ze zijn in principe best wel super eenmaal ze snapten wat er in godsnaam gaande was.Nja,begrijpelijk hé,als je de ene minuut te maken hebt met een manisch lawaaierig en de andere minuut miserabel jankend mens,weliswaar hetzelfde mens die zo wel verschillende keren op een dag kan veranderen.Sommige mensen snapten het helemaal niet,aanzagen me als een soort onecht persoon,maar ik ben echt wel echt en wat ik voel,voel ik dan echt.Ook al loop ik nu te janken dat de stukken er van af vliegen en begin ik straks hysterisch te lachen over een mop van de scheurkalender.Ik heb inmiddels geleerd mezelf zo te aanvaarden en dat vergemakkelijkt de strijd ertegen.

Ik kwam er eerst met die diagnose in contact via de overbuurvrouw,zij heeft een zware vorm ervan en ze herhaalde dikwijls dat ik me ook es zou moeten laten testen,want we hadden griezelig veel overeenkomsten.Ik ben dan maar op onderzoek gegaan en moest haar gelijk geven.Nuja,inmiddels hebben we al een koude oorlog gehad tussen ons twee en heeft ze een blog aan me opgedragen waarin ze me beschuldigt haar ziektebeeld overgenomen te hebben.Uhu yeah right,iederéén wil borderline en iederéén is daar apetrots op.Ik zou het liever allemaal niet hebben,hoor.Zonder probleem stabiel leven en een plezier zijn voor mijn omgeving,in plaats van een zorg en dikwijls een last.

Voor zoverre ik al weet,valt er weinig tegen te doen,buiten me er bewust van zijn en de extremen te vermijden.Enerzijds door er me dus bewust van te zijn en realistisch te bedenken of die euforie nu echt de moeite is of dat gedeprimeerd gevoel nu echt zo erg is,of die woede aanval nu echt terecht is,of die twijfels nu wel weer nodig zijn.Eigenlijk bestaat het merendeel van mijn dagen dus uit overwegingen en bedenkingen.Best wel lastig maar ah ja,zo lang ik het weet,valt het wel mee?Eén ding is zeker,met mij leven is dus echt wel nooit vervelend want geen enkele dag is dezelfde.Da's over het algemeen positief.Ha en de pilletjes die me stabiliseren maar soms raak ik ze nog de baas,zoals deze morgen.

Telefoontje naar de personeelsdienst of ze mijn loon kunnen storten op mijn nieuwe rekening (want de oude is afgesloten).Antwoord:neen want we hebben nét de maand afgesloten en het loon van volgende maand zal op de nieuwe rekening gestort worden,als ik tenminste op tijd mijn rekeningnr doorgeef via het lokale intranet op het werk.Ik antwoord dat ik nu in ziekteverlof ben en dus niet op het intranet geraak en morgen geopereerd word en dus enkel kan hopen vanaf maandag terug te komen en verdorie wel mijn loon wens te ontvangen volgende maand en het geen gril is van mij,die rekening moét veranderd worden,punt.De dame zegt doodleuk dat ik pech gehad heb en dus moet wachten,ik vraag aan haar wie mijn rekeningen in het begin van de maand gaat betalen,ze weet het niet.Ik vraag of er geen verantwoordelijke is die toch nog iéts kan doen,bedoel vandaag wordt het afgesloten,het is nog voormiddag en...Nee antwoordt de dame....Ik dank de dame voor de moeite en meld haar dat ik hoop dat zij nooit de goodwill van een collega van de klantendienst zal nodig hebben en zéker mij niet aan de lijn zal krijgen en leg midden in haar repliek af...al jankend.

Kijk,ik kan veel aan en op zich is het allemaal niet zo erg,ik sta er per slot niet alleen voor en dat loon komt wel terecht maar het gaat mij om het principe dat ze wel kon helpen maar daar extra moeite voor moest doen,maar het was de moment van de koffiepauze,misschien was ze een rookster en stond haar collega te trappelen om naar buiten te gaan voor een dosis nicotine.Maar toch,ik was duidelijk en vroeg het vriendelijk en krijg zomaar het deksel op de neus.

Ik kan psychotische buren aan,brullende kinderen,blaffende honden,vervelende klanten maar ik kan géén kafkaiaanse toestanden aan.Niet op de dag voor ik geopereerd word.Ook al is het een kleine operatie,het schrikt me af.Ik mag dan wel verkiezen geopereerd te worden in plaats van te blijven afzien en ik mag dan wel een grote mond hebben maar zo onder totale verdoving gaan,maakt mijn hartje heel klein.Ik vrees ook altijd mijn reactie erop,achteraf.Mijn allereerste operatie heeft me maandenlange migraine gekost,om maar niet te spreken over de vermoeidheid.Ik geef toe,ik ben bang en dat is de werkelijke reden van mijn reactie vandaag.Ik heb een extra pilletje genomen om me kalm te houden en hoop dat het snel zal werken maar ik kruip de muren op,ik geef het toe.Mijn grote mond spreekt als in een automatisme van "ja het zal wel gaan" maar wie mij echt kent,zal de angst in mijn ogen kunnen lezen.

Ik ga ontbijten en mijn dag toch maar beginnen.Hell yeah,ik ga me zelfs weer es opmaken en lachen als manlief doodmoe van zijn werk komt en in stilte lijden want ik wil het niet op hem gooien,hij is per slot van rekening om 2u30 deze morgen opgestaan en wie weet kalmeer ik me wel verder.Dit stuk schrijven heeft al een kalmerende werking,of zijn het toch die pilletjes.Of beide misschien?Ergens weet ik dat de pilletjes werken want er drijft langzamerhand een wolk in mijn hoofd binnen,die er heel de dag zal zijn.Neen zo wil ik niet verder maar liever dat vandaag dan voor de rest van de dag tegen de muren opspringen als een dolle teef.

11:07 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-01-08

Net toen ik er gehecht aan begon te raken,zeg!

Na 3 weken stuntelen en afzien met dat abces en antibiotica slikken (vreemd maar een mens zijn pijngrens vergroot naarmate pijn langduriger wordt) is er eindelijk een eind in zicht!Donderdagochtend om 7u30 ga ik onder het mes,de tand gaat er uit en het abces wordt eruitgesneden.Klinkt allemaal pijnlijk maar tot mijn grote opluchting zal ik het niet beseffen.Het gaat namelijk allemaal onder volledige verdoving gebeuren,ik ga slapen,niet van de wereld zijn.Je kan je niet inbeelden hoe opgelucht ik was om dat te horen.In een vorig leven is er es een tand getrokken en dat was echt een afgrijselijke gebeurtenis,zo was die bewuste tand gebroken en moest die dus in stukjes getrokken worden en geloof me vrij,dat kon ik voelen,hoor!Om dan maar niet te spreken over al die bloederige watten die uit mijn mond gehaald werden.Ik word al niet goed van mijn eigen bloed en het gedacht alleen aan zo een tand die uit mijn mond getrokken wordt,brrr,eigenlijk hou ik wel van horror,liefst dat soort waardoor je achteraf niet meer in je bed durft kruipen of zo dat soort over psychopatische moordenaars,of zo die ouderwetse splatterfilms die zo smakeloos en voorspelbaar zijn dat je er honger van krijgt.Maar ik dwaal af,ik word dus geopereerd,dagkliniek,moet dus vrijdag zonder koffie opstaan en broodnuchter zijn,nogmaals géén koffie dus.Vreselijk vooruitzicht,dat ze me een tand gaan trekken en in mijn tandvlees gaan snijden,vind ik minder vreselijk dan de gedachte aan onmenselijk vroeg op te moeten staan en dan géén sloten koffie te mogen drinken,mag zelfs geen slokje water zijn (af if maar toch).Van zodra ik wakker word,ga ik bellen naar mijn geliefde om me van de cafetaria meteen een pot koffie mee te brengen van zodra hij aankomt,nja ik ga hem niet gaan vragen om om 7 u daar al te zijn,een uurtje later ben ik terug op de kamer en zal ik toch slapen,eenmaal halfwakker kan ik bellen,dat hij komt.

Meer heb ik eigenlijk niet te melden denk ik,oh ja buiten dat ik het klaargespeeld heb om al een jaar bij dezelfde te blijven en hem nog niet beu ben en vice versa (althans zo lijkt het want hij komt nog steeds thuis en kust me nog steeds wakker)!!!jawel,op 20 januari (gister dus) waren we welgeteld 1 jaar samen,1 jaar lijkt al zo lang...we hebben het gevierd met een gezellige avond te fonduën en een flesje champagne te kraken.Het was zalig,romantisch en gezellig en deze morgen straalde ik nog bij de herinnering aan de vorige nacht,waarin we onze eerste nacht nog es herhaald hebben,weliswaar nu in volkomen stilte want de psychotische buur zou wel denken dat we vrijen om hem te tergen.Die laatste kwam trouwens zaterdagavond aan de deur,na een lange tijd onvermoeibaar te bellen naar het huisnummer die ik niet opnam,no way (herinnert me eraan dat,als zich dat nog herhaalt ik moet veranderen van nummer) om zich te excuseren,niét voor wat hij gezegd had maar omwille van de manier waarop.Fuck it,ik was sowieso al niet van plan de deur open te doen,want vorig jaar rond deze tijd heeft ie me zo es bij mijn keel gegrepen (omdat mijn muziek luid stond,wat hij uiteraard weer aanzag als een complot tegen hem) dus heb ik maar het raam boven opengedaan en hem gezegd mij echt wel met rust te laten en dan heb ik de oproep laten registreren,in case of later legal action... 

Dus het is weer al vrij woelig geweest,what a way to start a week,maar de tand gaat eruit,het abces ook en ik mag maandag weer gaan werken en echt,wat ben ik blij.Het is mij zo beu het huisvrouwtje te spelen,ok het huis ligt altijd proper nu en de afwas is altijd gedaan en de was stapelt zich niet meer op maar ik mis mijn sociale contacten,zelfs mijn vervelende klanten en de onhaalbare verkoopsobjectieven maar vooral mis ik mijn mosselbank en de ander collegae,door lang en veel thuis te zitten,besef ik pas echt dat ik echt geen huismoedertje ben en de mensen op mijn werk de max zijn.Here's to you lieve mensen,ik kom maandag terug,beter en heftiger dan ooit,zo opgefokt dat jullie zullen bedenken dat het de afgelopen weken toch wel héél kalm geweest is want ik mis jullie.

*snif* Ja dat zijn de gevolgen van 3 weken lang met een abces rond te lopen,een mens wordt er verdomde emo van,of zou het de verveling zijn en de strijd tegen de lethargie die dat meebrengt?Ik ben alleszins blij dat ik ik mijn playstation heb...

20:58 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-08

Afscheid van een vriend?????

Toen ik uit de badkamer kwam zei hij tegen mij:
"die rok is versleten en oud"
Met een schok besefte ik wat hij dus zei
en kreeg het heel even benauwd.
Want die rok,mijn dierbaar mooi ding
heeft inderdaad misschien overal scheuren.
Maar het draagt zo veel herinnering
dat denken aan weggooien mij nu al doet treuren.
Vanaf dat ik hem in de etalage zag
bij Cora Kemperman,mijn favoriete boetiek...
Ik was er verliefd op vanaf die dag
niks anders kon me bekoren,maakte me bijna ziek.
En dan die zaterdagmiddag voor dat verjaardagsfeest
wist ik precies wat ik zou dragen
ik ben dan maar om mijn mooie rok geweest
meer pracht kon ik niet vragen.
Het was alsof hij ontworpen was speciaal voor mij
een origineel mooi kledingstuk
Het feest die avond was veel te snel voorbij
want ik ging op in mijn eigen geluk!
Iedereen had me die avond wel opgemerkt
ik had zo veel complimenten gekregen.
Nuja,ik heb er dan ook wel hard voor gewerkt
en er nachten van wakker gelegen.
Zo een aankoop kost heel wat,
te veel om als een impulsieve aankoop te beschouwen.
Maar ik wist heel zeker dat
ik die rok oneindig veel zou willen showen.
Kleerkastcrisissen bestonden niet meer
vanaf dat hij een deel van mijn garderobe uitmaakte.
Ik combineerde hem keer op keer
omdat ik hem dus nooit moe raakte.
Ah weet je nog,mijn mooi oud ding
hoe we samen alle seizoenen doorstonden
Of ik nu ging werken of uitging
we verstomden sowieso heel veel monden.
Dansen met jou aan was als in een droom
je drappeerde je perfect rond mijn benen
ik kon gaan zitten zonder schroom
je deed zelfs eer aan mijn gelakte tenen.
Ik weet wel dat ik terug kan gaan
om een exacte kopie van jou te bestellen.
Maar wat heb ik daar in godsnaam aan?
Zo een nieuw ding heeft niks te vertellen!
Dus lieve schat probeer je eens in te leven
die rok betekent meer dan je zou vermoeden
ik weet dat je mij een nieuwe wil geven
maar mijn hart zou blijven bloeden.
Dus kom mij alsjeblief nooit meer vragen
om afscheid te nemen van zoiets dierbaars.
Ik kan die gedachte echt niet verdragen
hém weggooien lijkt me echt bijna barbaars!
Maar vandaag wil ik hem dragen,vandaag is speciaal,
ik weet het,hij is gescheurd maar ik weet raad.
Misschien vind jij het niet zo ideaal
maar ik neem naald en draad...

17:29 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Pretty young thing...

Een half uur geleden strompelde ik uit het bed,geliefde ligt uitgeteld na een hele week werken zonder uitslapen comateus te slapen.Effe checken of em toch niet wakker is...nee...ok ik sta op en ga gezellig boterkoekjes halen en intussen de hond haar eerste ochtenduitje geven...Althans dat was mijn plan maar van zodra ik een verticale positie aanneem 's morgens,ongeacht hoe laat of hoe vroeg,komt er een drang die moet bevredigd worden.Naar beneden sukkelen,Tiamo groeten onderweg naar de senseo,euh de badkamer,senseo opvullen en aanduwen,toilet en koffietje maken....Dat is de drang die zich elke morgen opdringt.Erg maar waar,zelfs als er iets ergs gebeurt waardoor ik anders moet reageren,is er een hersenhelft die me er toe aanzet naar de koffiemachine te lopen.Vorig jaar had geliefde een serieus gezondheidsprobleem waarmee hij naar de spoed moest,nja nu niet bepaald echt levensbedreigend maar toch serieus...Wel,ik werd wakker,constateerde het probleem,zette de senseo aan en terwijl de koffie aan het doorlopen was belde ik de hulpdiensten.Dient er zich een probleem aan,een normale roker gaat naar de pak sigaretten grijpen,ik niet,ik ga een pot koffie maken en ben ik niet in het bereik van een koffiezet,dan ga ik eerst zien of er geen tavernes of cafés in de buurt zijn om aan mijn shot te geraken...daarna pas komt de sigaret.Hoewel met kinderen lijkt me dat anders te zijn,bizar maar die 2 babysitochtenden heb ik eerst voor de kleine gezorgd (zelfs de vieze luier ververst) vooraleer ik de senseo laten doorlopen is.ik denk dat het waar is dat een vrouw haar eigen noden opzij zet voor een kind,misschien zo een instinctiefmatig iets,who knows....

Maar deze morgen,terwijl de senseo aan het doorlopen was,liet ik zoals elke dag Tiamo op haar gemakje aan de deur naar buiten gaan om ergens op het voetpad haar ochtendplas te doen (gewoonte die me logisch lijkt,waarom zou dat beest moeten wachten tegen dat ik genoeg koffie binnen heb om me aan te kleden en met haar naar buiten te gaan) en daar komt een jongen van enkele huizen verder aan.En wat voor een exemplaar!Stel je voor,nauwelijks meerderjarig,mooi gebouwd met een mond die er om schreeuwt gekust te worden en ogen die je verslinden.Echt een foute man in de maak,I tell you.Hij liep voorbij,zei "hi how are ya?" en terwijl ik mijn Hond nakeek,zag ik door mijn ooghoeken dat hij mijn rondingen extra goed aan het checken was door de doorzichtige stof van mijn niemendal kamerjasje....Deze zomer stelde hij voor om misschien samen wat te wandelen met de hond of om gewoon vrienden te worden of misschien es samen uit te gaan,je moet weten,hij is een jonge Afrikaan die indertijd pas in het land was,overgekomen naar zijn mama die hier al geruime tijd is.Nauwelijks 19 jaar jong en valt op ronde oudere dames en guess what I am.Wel,ik moet toegeven,op zo een moment denk je van "damn ik woon samen,zie mijn lief graag,kan dat allemaal dus niet maken want ik weet maar al te goed dat jij niet wil wandelen,uitgaan of vriendjes maken met mij,jij wil heel wat anders!"Temeer omdat geliefde dat ook in de gaten heeft en bleek wordt als dat jong ding passeert.(ah ja heb ik al vermeld dat hij ook afrikaans is weliswaar van een ander land dan dat jong ding?)

Maar alle gekheid op een stokje:ten eerste ben ik smoor op mijn geliefde,die mijn rondingen ook wel weet te appreciëren en misschien niet zo jong is maar minstens even lekker,die elke dag naar mij thuis komt en helemaal niet meer het leven moet verkennen zoals een negentienjarige moet doen.Ten tweede ben ik hondstrouw,wat er ook passeert,ik kijk,ik geniet en ga mooi naar huis naar de geliefde.Voor wat er dan door mijn hoofd spookt,sta ik niet in,maar mannen zijn op dat gebied erger.Maar vrijwel geen een gaat daar eerlijk voor uit komen,maar kom,als ze naar blote of halfblote plaatjes gekeken hebben,dan gaan ze écht denken aan hun vriendin die ze al sinds jaar en dag kennen.Vandaar dat de webstek van een BVP (bekende Vlaamse prostituee,die ik zelf ook wel geregeld bezoek (site) want ik vind haar een enorm toffe madam en ik ga eerstdaags es een stukje aan haar wijden,ik heb haar zelfs een mailtje gestuurd om het haar te zeggen en zoals verwacht heeft ze positief gereageerd,toffe meid,I tell you) zo veel succes heeft,sure het zijn allemaal single en ongelukkige mannen die dit soort sites bezoeken,hehe!Ah ik wil nu gewoon rechtvaardigen dat ik het effe warm kreeg en heel effe vergeten was dat ik geen koffie gedronken had toen ik de deur achter Tiamo en mezelf sloot en dacht "ah was ik nog vrijgezel geweest,dan nam ik jou als ontbijt".

Maar ik bén geen vrijgezel meer en ik ben nu eenmaal monogaam en datzelfde verwacht ik van mijn geliefde.Maar het is niet omdat je op dieet staat,dat je niet in de kaart mag kijken eh.

Trouwens dat dieet,dat zal vandaag schandalig geschaad raken want vandaag is het de eerste relatieverjaardag van mijn relatie en we gaan dat vieren met fondue en een filmpje,nja eerst het filmpke en dan de fondue en de champagne,dus tot morgen wellicht mét kater en zonder schandalig jong ding in mijn hoofd ;-)

11:35 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |