09-02-08

Mijn stokje!

Er zijn zo van die dagen waar alles verkeerd gaat,zo van die dagen dat je wakker wordt en wéét dat het mis is,dat het beter is voor jezelf en de wereld rondom je dat je in je bed blijft maar dat je tegen beter weten in uit bed rolt want je haalt een groot gedeelte van je eigenwaarde uit het feit dat je niet werkloos bent en dat je je eigen loon verdient...Wel zo een dag heb ik vandaag dus is het de ideale dag om mijn ideale werkdag neer te tokkelen.

Ik word wakker door de kreetjes van mijn jongste spruit die haar ongenoegen over de natte luier en de knorrende maag op de albekende manier van een éénjarige laat blijken.De zon prikt al in mijn ogen en de geur van het groen waar ons huis mee omringd is,vult mijn neusgaten.Ik grijns als ik mijn dochtertje uit haar bedje haal en zeg haar dat ze een ideale wekker is en dat ze geluk heeft dat mama van thuis uit kan werken.Ze is hier geboren als derde op een rij maar als eerste in Afrika zelf,voor onze tweede zoon ben ik terug naar België gevlogen en de oudste is in België gemaakt en geboren.Het is inmiddels al meer dan 5 jaar geleden dat we van nul af aan begonnen zijn onze gemeenschappelijke levensdroom te realiseren,nu zijn we trotse ouders van 2 flinke zoons en een dochter en staan we aan het hoofd van een NGO in Congo,het vaderland van mijn man.We zijn klein begonnen met een klein geitenfokkerijtje,maar we konden dan al 2 gezinnen tewerkstellen en bijgevolg een eerlijk loon geven,naarmate we verder evolueerden en de juiste contacten maakten,begon onze organisatie vorm te krijgen.Mijn man kent de mensen die ons met de juiste mensen in contact gebracht hebben en ik heb de vaardigheid om brieven op te stellen en de personen in kwestie aan te spreken.Inmiddels is onze NGO zodanig gegroeid dat we meerdere zaken moeten delegeren,wat ook weer voor werk zorgt.We hebben het goed gedaan,ik ben trots op ons.Ons huis is gebouwd in functie van ons beroep,het is enorm en ik kan mezelf enkel maar gelukkig prijzen dat we hier in Afrika zijn en niet in Europa,hier krijg ik hulp om schoon te maken,te koken,te wassen en op de kinderen te passen.Ik probeer zo veel mogelijk zelf te doen maar ik geef toe dat mijn schat gelijk had 3 jaar terug,toen ik pas bevallen was van onze tweede zoon en niet meer rond raakte met het huishouden in combinatie met onze groeiende zaak.Ik sloeg tilt en sloeg nog meer tilt toen mijn schat een nichtje van hem logeren vroeg maar echt,vanaf die eerste dag is ze een schat.Ze heeft onmiddelijk aangeboden onze oudste zoon te helpen eten geven terwijl ik onze tweede aan de borst had.En lekker koken dat ze kan!!!Ah vergeet mijn dieten,ze hebben hier geen zin,ik blijf rond en gezond,ooit ga ik wel de gevolgen dragen maar nu geniet ik met volle teugen van mijn leven en de kookkunsten van mijn inmiddels lieve jongere vriendin,Marie,die druk in de weer is met het in elkaar flansen van het ontbijt voor de 2 zoons,haarzelf en onze mannen.Ze legt net haar hand op haar hoogzwangere buik als Lisa en ik de keuken binnenkomen.Ze vertelt me dat de senseo al klaar staat en enkele seconden later vullen mijn neusgaten zich met de vertrouwde geur van warme koffie.Mijn 2 zoons lopen achter elkaar aan te stoeien als ik ze roep om te komen ontbijten,de oudste weet dat hij nu om zijn vader moet.Ik vind het ontbijt met de hele familie één van de gezelligste momenten van de dag.Jammer genoeg is dat niet evident aangezien Zon veel weg is van 's morgens tot 's avonds laat op bezoek van het ene boerderijtje onder zijn hoede naar het andere,zijn telefoon staat constant roodgloeiend en overal zeult hij zijn gitzwarte compacte laptop mee.Hij heeft het druk maar is gelukkig,hij heeft er een paar grijze haren bij maar een stabiele bloeddruk (wat in België een andere zaak was).Hij laat zich binnenslepen door zijn mini-evenbeeld,het is verbazingwekkend hoe onze François (ja ook hij had het veto over de naam van zijn eerste zoon,ik heb geprobeerd een nuance aan te brengen maar hij heeft zijn oudste zoon naar zijn vader genoemd) op zijn vader leek vanaf geboorte en nog steeds zijn vaders knappe trekken heeft.Ironisch genoeg heeft hij mijn impulsieve trekken,wat een dodelijke combinatie zal zijn op latere leeftijd.We vrezen dat we onze oudste zoon zullen moeten overtuigen zijn studies niet op te geven en ergens zijn tanden in te zetten...ah ja,als hij echt mijn trekken heeft,hoeven we ons weinig zorgen te maken,hij zal wel op zijn pootjes terecht komen.Onze tweede zoon echter is de perfecte mix tussen zijn vader en zijn moeders looks maar heeft dezelfde intelligente blik als zijn papa en bestudeert alles al op driejarige leeftijd,Zon is er zeker van dat deze zoon even belust op studeren zal zijn als hij was.Wat er van onze dochter zal worden,is nog steeds een verrassing.Eén ding is zeker,ze houdt van uitbundig lachen en van dramatisch huilen en ze is enkel te kalmeren met eten,maar dat hebben zowel moeder als vader gemeenschappelijk.

Na het ontbijt gaan de mannen weer naar hun bureautje,die de andere kant van het huis ligt.Alles is gelijkvloers gebouwd.Zon heeft vanaf het begin geëist dat er géén trappen in ons huis mochten geïnstalleerd worden,gelukkig is de grond hier goedkoop en de mensen ons goedgezind en produceren we zelf bakstenen en was de loonkost dus vrijwel de enige zware kost die we voorzagen,ware het niet dat we inmiddels zo veel lieve mensen rond ons hadden die veel gewoon gratis voor ons gedaan hebben.Met andere woorden,we zijn niet rijk maar we wonen in een mooi groot huis,we hebben niet alle luxe,maar wél airco,voor mij in de zomer.Eens per jaar gaan we 2 weken als gezin terug naar België,de kinderen en ik blijven meestal langer dan Zon,die na 2 weken rusteloos wordt en terug vliegt.Hij neemt zijn functie als hoofd van zijn NGO heel serieus en hij heeft zich nog nooit zo goed gevoeld en dat valt hem aan te zien.Ik ben eerlijk gezegd enkel een soort secretaresse voor Zon en geregeld nog eens telefoniste als we naar België moeten telefoneren.Verder heb ik mijn handen vol aan mijn kroost die,zo heb ik gisteren geconstateerd,nog verder gaat uitbreiden.Het was Marie die vond dat ik eens een test moest doen,aangezien ik al enkele weken kloeg over misselijkheid en ze had gelijk.Gelukkig is ons Marie er,ze woont gewoon in bij ons samen met haar man.Dat is gewoon praktisch.Zon en Maries man zijn zakenpartners en beste vrienden en Marie is een prachtige vrouw,die me fantastisch bijstaat in ons huishouden en mijn beste vriendin is.Soms trekken we er samen op uit en laten we de mannen op de kinderen passen,soms zitten we urenlang nog op de veranda te praten bij een goed glas wijn,soms hebben we het zo druk dat we een hele dag kibbelen maar niks is onoverkomelijk.

Zon komt 's avonds vermoeid binnen,ik geef hem een glas gemberbier en zeg dat ik iets te vertellen heb.Hij kijkt bezorgd maar zijn ogen verzachten en worden vochtig van zodra ik zijn handen voor de vierde keer op mijn buik leg...

13:30 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Denk de kinderen weg en het had mijn droom kunnen zijn :) Heb voor de meeste realiseerbare gekozen op patc, maar dit is ook iets waar ik echt van droom, leuk om het eens vanuit de ogen van iemand anders te bekijken!

Gepost door: Nina | 10-02-08

Die Facebook, ik hoop dat je zonnekoning bedoelt en niet die andere gevaarlijke koning??

Gepost door: Nina | 11-02-08

nopez zon en ik hebben beiden een profiel op facebook,neeneen ik ben vriendjes met de koning der belgen!!

Gepost door: Peggy | 11-02-08

De commentaren zijn gesloten.