14-02-08

Woelige nachten,rusteloze dagen

Het woelt in mijn dromen,mijn dagen zijn gevuld met gepieker en gepeins.Ik probeer het gepieker weg te duwen door half manisch de clown uit te hangen op het werk,wat aardig lukt want ik lach wat af maar ik mag geen seconde stilstaan want anders begint het weer,dat gevoel.Het zijn geen angstaanvallen,dit is precies erger.Het is de verandering in de atmosfeer pal voor een onweer,als de lucht groenig kleurt en je wacht op die eerste slag.Het is het moment dat je naar buiten komt en geen vogels hoort fluiten en weet dat er één of andere ramp op komst is en je het beter op een lopen zet maar iedereen je voor gek verklaart...

Het begon allemaal enkele dagen geleden toen ik een goed gesprek had met een bevriende collega,we praatten over het feit dat ik na maanden proberen niet zwanger geraakt ben en dat de logische volgende stap eens een onderzoek zal zijn.Dat houdt me inderdaad wel de laatste tijd bezig aangezien ik wel een serieuze kinderwens heb,net zoals Zon.Die collega heeft,na verschillende behandelingen toch 3 prachtige dochters dus die was één en al empathie en we hebben daar uitgebreid over gepraat.Nu waren we bijlange nog niet uitgepraat dus logisch gevolg was een afspraak voor een volgende afspraak,"let's say lunch?"klonk het snel en zo zijn we al weer een afspraak verder.Ik kom nietsvermoedend thuis,vertel over mijn dag aan mijn geliefde,die zorgelijk begint te kijken maar verder niks opmerkt buiten een paar vragen over die collega zelf.Ik vertel hem dus dat Hans een collega is die ik al een jaar of 7 ken en dat we inmiddels goed bevriend zijn.beetje achtergrondinfo en voor mij was de kous af.Gisteravond echter laait er vanuit het niets een discussie op omdat Zon nu wel vindt dat ik die afspraken niet te frequent moet hebben,mijn argument dat we beiden een relatie hebben wordt van de tafel geveegd met het stereotiep antwoord dat dat in deze tijden niks wil zeggen en dat de kat niet bij de melk moet gezet worden etcetera.De discussie begint hoger en hoger op te laaien want ik begin me langzamerhand wat verstikt te voelen (mag ik dan geen mannelijke vrienden meer maken?),hij begint zich nog meer uit te leggen en voor we het weten,zitten we verstrikt in een kluwen van verwijten en geroep.Ik roep dat hij me moet vertrouwen,hij roept dat ik mijn zin maar moet doen maar het hem niet meer aan zijn neus moet hangen,waardoor ik veronderstel dat hij mij dan ook dingen gaat achterhouden (of doe je dat nu al en praat je jezelf op die manier goed?bedoel,'t zou niets nieuws zijn hé,zie maar wat we tijdens onze crisis meegemaakt hebben en zo verder...).We kalmeren,praten er rustig over:ik mag gerust manvrienden hebben en hij gerust vriendinnen maar we moeten toch wat gereserveerd blijven en geen al te intense contacten zoeken.Akkoord,maar waar ligt de grens,vraag ik me later af.Waar leg je de grens om het voor beiden comfortabel te houden?Als ik je nu beloof trouw te blijven...?Nee,blijf realistisch,beloof niet trouw te blijven,beloof hiervoor je best te doen.Beloof niet dat je nooit verliefd zult worden op een ander,beloof dat je,als het zo ver komt,je die persoon uit de weg zal proberen gaan.Is monogamie enkel een cultureel verschijnsel?Zou ik ontrouw kunnen zijn?Zou ik ontrouw kunnen aanvaarden van Zon?Het is makkelijk "neen" te zeggen maar is dat realisitisch en haalbaar?Gaan we met elkaar trouwen zonder elkaar echt te vertrouwen?Ik hou van Zon en wil met hem verder,ik wil zijn kinderen krijgen maar ik heb er nooit bij stilgestaan dat mijn principes kunnen wankelen bij zo een realistisch iemand.We hebben elkaar beloofd eerlijk te blijven en geen zaken achter te gaan houden,de ervaring leert me dat het minder pijnlijk is om dingen te horen van de persoon zelf dan er op eigen houtje (of per toeval maar ik heb veel houtjes) achter te komen.Wat men niet weet,deert niet of rechttoe rechtaan de waarheid?Open of halfopen?Op welk punt gaan we elkaar niet meer vertrouwen en breekt de hel weer los?Zon neemt me in zijn armen en zegt dat ik niet zo zwaar moet piekeren,no harm done,zegt hij,we komen er wel uit als het moment zich voordoet...Is dat zo?Komen we er wel uit.Samen?Ik wil trouwen maar ik wil eigenlijk dat ideaalbeeld dat ik van het huwelijk heb niet kapotmaken.Anderen mogen affaires hebben en elkaar bedriegen maar zon en ik moeten elkaar eeuwig trouw zijn.Ben ik daar zelf wel toe in staat?For ever and a day?Heb ik misschien die twijfels over Zon,over ons omdat ik vooral aan mezelf twijfel?Ik ga me nog een nachtje in Zon's armen gaan liggen en me in zijn warmte koesteren en ik hoop dat ik deze nacht minder ga woelen.Maar ik weet niet wanneer die woeligheid in mij zal gaan liggen...

06:58 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik zit met iets soortgelijks in mijn hoofd waarover ik dacht te schrijven, er zijn inderdaad 101 vragen en waar liggen de grenzen?
Ik denk alleszins dat je heel goed bezig bent, je stelt jezelf de juiste vragen en blijft heel realistisch...Alleen denk je er misschien een beetje teveel over na momenteel, zoals zon zegt, no harm done he, en que sera, sera, je weet niet wat de toekomst brengt, onnodig daar nu al over wakker te liggen...

Gepost door: Nina | 14-02-08

De commentaren zijn gesloten.