04-04-08

isn't it ironic?

Niemand is onweerstaanbaar,niemand is onfeilbaar,een crush is voor mij een synoniem voor een verliefdheid die even snel crashet als hij me dreigt te overstijgen.Geen enkele man heeft het lang kunnen uithouden op mijn voetstuk,buiten 2 dan,De ene was de sneeuwkoning,de ander was ik voor het eerst mee getrouwd.Hoewel ze allebei snel van mijn voetstuk dreigden te vallen,hield ik ze stevig gestut uit vrees dat ik weer niets meer zou hebben om naar uit te zien.Ik bekleedde hen met prachtige verzinsels en wanneer ze een lelijk kantje dreigden te tonen,bedekte ik hen al met mijn zelfgesponnen mantel der liefde...of was dat dan geen liefde?Had ik liever gezien dat het liefde was?After all,heb ik ze allebei op een bepaald moment niet gewoon de rug toegekeerd?Heb ik ze niet van het ene moment op het andere laten liggen in een hoek van de kamer als afgetrapte schoenen?Ben ik niet op een bepaald moment gestopt te reageren op hun berichtjes en hun telefoontjes?Natuurlijk wel,er was namelijk allang een ander in het zicht gekomen die tijdelijk mijn volste aandacht wist op te eisen,al dan niet gewild.Op de ene heb ik me gewreekt,als een waar serpent heb ik me "laten verleiden" door zijn achterbakse "beste" vriend.ik wist dat die waarheid hem meer zou kwetsen dan wat dan ook,maar het smaakte zoet en tot op heden smaak ik nog de zoete nasmaak van die wraakneming als ik denk aan zijn gekwetst gezicht,toen de afgewezen minnaar naar hem gestapt was om hem eens de waarheid te vertellen.Het smaakte zo zoet en nu nog steeds,als ik bedenk dat hij me jarenlang voor de gek gehouden heeft om een verblijfsvergunning in de wacht te kunnen slepen,me gek laten worden van eenzaamheid en wanhoop,als hij weer eens een nacht niet naar huis kwam.Om me dan daarna te negeren de volgende dag omdat ik het niet kon aflaten hem te bellen,hele nachten lang,mijn gezicht en ogen rood opgezet waren van het nachtenlang gehuil,ik mezelf niet meer in de spiegel bekeek,ik een antipathieke schim van mezelf leek tegenover mijn vrienden.Ik kan geen spijt hebben van de wraakneming,niet na gehoord te hebben dat ik gewerkt heb voor zijn eerste plezierreisje met zijn huidige vriendin.Ze waren bijna zo lang samen toendertijd als wij getrouwd!Schattig niet?

Nee,spijt is tijdverlies,ik kan geen spijt hebben hem meermaals bedrogen te hebben.Nee,ik moest het niet doen en ja,ik liet me met plezier "verleiden".De vraag blijft natuurlijk altijd wie wie verleid heeft...wie zal het zeggen?Ik alleszins niet meer want de scheiding is reeds meer dan een jaar rond,ik heb een prachtvent leren kennen die het voetstuk afgebroken heeft en die samen met mij op de begane grond blijft vooruit gaan.Hij is mijn langst durende relatie tot op heden,ondanks het feit dat ik langer "getrouwd" geweest ben,maar dat vergeet ik met plezier.

Wat was nu mijn punt?

Ahja die coup de foudre waarover ik het gehad heb,ha Zon maakte zich daar wat te veel zorgen over.Ik weet dat die crushen snel crashen,hij niet.Deze week waren we uitgenodigd op een doopfeest waar het ander ding ook aanwezig was,alleen was hij nu uitgedost in typisch afrikaanse foute kleding,hij zag er zo fout uit als enkel een afrikaan er fout kan uitzien in de juiste kleren.Ik knapte af van zodra ik hem zag en nog meer toen ik zag dat het hém was.De hele avond heeft hij tevergeefs rond mij gehangen in de hoop weer dezelfde klik te voelen als die eerste keer,tot grote ergernis van Zon,die in prachtige combinatie met zijn landgenootjes er ook fout uitzag,zo scruffy en ongeschoren maar kom,hij was nog de minst erge van allemaal.BIJ degelijk vergelijk kwam hij er nog als de knapste uit,gewoon omdat hij lekker mijn vent is,welgemanierd en de eeuwig interessante gesprekspartner.Dat laatste ondervond ik toen hij me verveeld aan een tafel zag zitten,zich bij mij voegde en me begon te onderhouden met een deugddoende discussie,waarbij hij ongemakkelijk grijnzend rond hem begon te blikkeren toen ik hem ineens toefluisterde dat ik volledig in de ban was van hem en hem in zijn oor fluisterde wat ik allemaal met hem in gedachten had.Maar helaas,eenmaal thuis had de magie plaatsgemaakt voor een allesoverheersende vermoeidheid en viel ik als een blok in slaap.

Wat we eergisteren gemist hebben,hebben we gister dubbel zo goed gemaakt en voor ik in slaap viel,fluisterde hij in mijn oor dat ik hem nooit zal teleurstellen omdat hij wel weet dat ik het verdien bij hem op een voetstuk te staan...

18:15 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, lust, trouw, monogamie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.