28-04-08

nieuw kleedje

Ik loop tegenwoordig in het nieuw gekleed.Maatje minder die nu inmiddels ook weer wat ruimer gaan zitten is.Fijn maar ook mijn blog was aan wat opfrissing toe want geef toe,dat paars kwam me wat te zwaar over.After all,laat mij maar gewoon zwaar zijn maar niet zwaarmoedig,de lentekleurtjes doen me goed,de lentekriebels doen me glimlachen.Zelfs de regen deze nacht kon me niet deren.v

Vrijdagnacht fladderde ik naar de slaapkamer,mijn Zonnetje had de nacht,normaalgesproken deprimeert me dat mateloos maar ik had zo goed gezwommen en ik voelde me formidastisch.Moe,akkoord maar ik was al naarstig bezig mijn sportzak aan het klaarmaken voor de zaterdagmorgen nog es een tandje te gaan bijsteken.Ik kroop onder het warme donsdeken en onmiddelijk overviel me weer een benauwd zwaar gevoel.Het was misschien beter boven de dekens te gaan liggen,ok nee nog te koud,ok op naar de ladenkast,waar de zomerlakens frisgewassen klaarliggen en een laken opgelegd,dan nog een licht dekentje en het was compleet,samen met de lichtgekleurde kussenovertrekken.Ja ik heb zin om het paars van mijn slaapkamermuren over te schilderen in een pastel oranje,ja het is zo ver:ik ben van pastel gaan houden...the end is near.ik die zo hield van harde doch vrolijke kleuren zit nu verlangend uit te kijken naar de volgende verhuis en de daarbijhorende potten verf,pastelverf van deze keer.ja ik ga voor de pastel en de tuin met de waslijn en de droogkast.Hell yeah,waarom niet?In een tijd waarin mensen zich laten wijsmaken dat hun vrienden zelfmoord plegen en die mensen dan springlevend voor hen verschijnen,is een stijlswitch bijlange nog niet zo een bizarre nevenwerking.

Ik ga de stijlswitch morgen al beginnen met het inrichten van mijn binnenkoertje,ik ga beginnen met een grote bak met potaarde en een buitenboompje,een ruime bak zodat Drama de buitenboom naar hartelust kan bemesten (dat doet ze al tot mijn grote spijt en afgrijzen in de afgedankte mand van Tiamo en dan nog zonder een boom te bemesten) en dan schilder ik de muren in licht oker,hang wat planten over de muur...ja dat ga ik morgen doen:Operatie binnenkoer.ik woon er al 4 jaar,we denken aan verhuizen maar in tussentijd kan het daar best wel mooi zijn hé.

Goed dat doen we,eenmaal we wakker zijn en als het geen al te smerig weer is.is het echter smerig weer dan beginnen we de lenteschoonmaak,te beginnen hier bij de pc want door al dat stof gaat zelfs de hyperresistente Zonnekoning al niezen.Ja of de binnenkoer of de pc hoek.

Inmiddels al tevreden met mijn nieuwe layout.Your thoughts?

 offering

 

Caturday!!!!!!!!!!!!

caturday

14:25 Gepost door P. in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: caturday, post, some, fucking, cats |  Facebook |

27-04-08

Demonia

De fitnesswereld is een wereldje op zich.Je wordt daar niet beoordeeld naar je figuur,leeftijd,inkomen,auto of het feit of je al dan niet modieus gekleed gaat.Nee,in de fitness word je beoordeeld naar je wilskracht.Kom je veel,dan krijg je hun sympathie,toon je echter maar occasioneel je goed gecoiffuurde koppie,dan knikken ze je van ver eens toe.
In het huidige dagelijkse leven wordt zweet aanzien als iets heel vies en hoogst onaangenaam (ah bah,leer deodorant te gebruiken,man!) maar in de fitness is het net omgekeerd:hoe meer je daar zweet,hoe meer respect je daar afdwingt.Zweet is daar een soort statussymbool.

Ik kwam dus gisteren met heel veel status terug in de kleedkamer,na een anderhalf uurtje lichte workout (ik zweette al van in de zon naar de fitness te wandelen want ja,de fiets is alweer eens kapot).Op weg naar mijn kastje passeerde ik een vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd als mij,ik keek naar haar,zij keek naar mij,geen enkele vorm van groet maar plots bekroop er mij een heel benauwd gevoel.Het was net alsof ik een spook gezien had,ze leek toch wel heel sprekend op Demonia,de vriendin die zich enkele jaren geleden van kant gemaakt had?Die vriendin met wie ik een intense band had en met wie het contact plots verbroken was.Op zich is dat laatste niet echt bizar,het was niet de eerste en ook niet de laatste heel intense vriendschap die van de ene dag op de andere stopte bij mij.Eén van mijn ziektebeelden,kan enorm kwetsen maar aangezien we two of a kind waren,deed dat dus geen zeer.

Maar daar stond ze dus,springlevend zich om te kleden.ik passeerde,kreeg kippevel,keek nog eens goed,herkende haar nu wel echt en keek haar aan alsof ik een spook gezien had.Wat zeg ik,keek haar aan?Man ik staarde haar aan,dus ik moest iets zeggen dus vroeg ik haar of ze toevallig niet Demonia was,zij herkende me ook en we zijn aan de praat geraakt.Conclusie na 10 jaar:nothing ever changed,buiten het feit dat zij zich wat lelijker voelt (en seriously dat is ze echt wel niet,ik zou een moord doen voor haar looks) en ik wat kilo's bijgekomen ben.We zullen wel allebei geëvolueerd zijn ergens maar na 10 jaar leek de draad zich zonder probleem opnieuw op te nemen.Nuja,leek want niks is zeker maar eenmaal ik de shock te boven gekomen was,was het verdomde fijn elkaar weer te zien en me te realiseren dat niks verloren was,ze leeft nog en ik wil haar niet meer opnieuw laten vallen want dat stukje ziektebeeld ben ik al te boven gekomen.

Even dacht ik een spook gezien te hebben en toen ik thuiskwam en mijn verhaal deed aan Zon stond die ook even te kijken maar nu zijn we dat te boven en rest me alleen nog de taak mijn vader de bibber doen krijgen want dat slechte nieuws kwam van hem...

 

19:25 Gepost door P. in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-04-08

geluk

Wat is geluk?Ben je gelukkig als je veel geld verdient?Ben je gelukkig als je gezond bent?Ben je gelukkig als je kinderen hebt?Of als je succes in het leven hebt?Wat is trouwens succes in het leven?Is dat een carrière,een kroostrijk gezin,een paar universitare diploma's,die knappe nieuwe motor waar we al watertandend naar uitkijken...?Wanneer kan je zeggen dat je gelukkig bent?Stel nu dat je bovengenoemde dingen hebt,of tenminste hetgene wat je zelf belangrijk vindt,stel je je dan nog die vraag?Ben ik gelukkig?

 Ik,Peggy,uw nederig blogstertje,ben absoluut niet rijk,heb wat gekende gezondheidsklachten maar ik kan ermee door,ben in behandeling bij de fertiliteit,heb hoegenaamd geen interesse in het maken van carriere,evenmin wil ik blijven zitten op mijn huidige job of zelfs in mijn eigen land.Althans,dat laatste kan ik pas zeggen eenmaal ik een degelijke tijd in het buitenland gespendeerd heb.Wie weet blog ik jullie binnen enkele jaren toe vanuit het buitenland met mijn drieling op schoot...who knows...

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt is:ben ik gelukkig?

Ik denk wel dat ik me gelukkig voel...

Ben ik gelukkig?Dat brengt me weer bij het begin van dit blogstukje:wat is gelukkig.Is dat met een glimlach wakker worden,is dat graag opstaan en de dag zien zitten?Is dat elke week gaan sporten en me met de dag fitter te voelen?Is dat na het vrijen met een verzadigd gevoel tegen mijn Zonnekoning aan in diepe slaap vallen?Is dat na een goeie nachtrust uitgebreid ontbijten?Is dat het glas wijn dat we drinken op zaterdagavond?

Voor Zon is het duidelijk.Al het voorgenoemde duidt er voor hem op dat ik best wel gelukkig zou kunnen zijn,oké er is altijd ruimte voor verbetering maar bovengenoemde dingen maken hem gelukkig.Hoewel hij er van baalt dat zijn dagen te gevuld zijn met werk en andere verplichtingen,dat hij vroeg uit zijn bed moet,dat hij absoluut niet met een glimlach wakker wordt (buiten op zijn vrije dagen).Volgens Zon is geluk fragiel en zeer veranderlijk,daar ben ik het mee eens.Hij zegt dat een mens pas op het einde van zijn leven kan besluiten of hij gelukkig is.

Moet ik dan zo lang wachten om een antwoord op mijn vragen te krijgen?En gesteld dat ik het antwoord krijg op het einde van mijn leven,zal ik dan niet oneindig triest zijn door het afscheid?Ik ben alleszins niet meer depressief,ik ben namelijk niet meer aan het uitkijken naar de dood.

Maar ben ik gelukkig?Wat is geluk?Gesteld dat ik niet gelukkig zou zijn,stellen gelukkige mensen zich die vragen?Want,gesteld dat ik gelukkig zou zijn,waarom stel ik me die vraag?

13:24 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: relatie, geluk, fragiel, vragen, twijfels |  Facebook |

16-04-08

Beer


war

 

Ik had nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou hebben om over iemand heen te raken die ik enkel virtueel gekend heb en van wie ik enkel 3 keer zijn stem via de telefoon gehoord heb.Ik vraag me eigenlijk af hoe het zou geweest zijn,moesten we elkaar in het werkelijke leven tegen het lijf gelopen zijn.Zouden we even vlotjes met elkaar praten zoals we online met elkaar omgingen?Zouden sommige verwachtingen die onopgemerkt en onuitgesproken tussen ons ingeslopen waren,ingelast worden?Zou ik nerveus geweest zijn voor dat real life moment,zou ik nerveus friemelen aan mijn haar en niet uit mijn woorden raken.Zou ik mijn glas omstoten,zou ik over mijn voeten struikelen?Of zou ik me gewoon goed voelen bij jou en zou jouw aanwezigheid gewoon aanvoelen als een comfortabel deken die ik om me heen zou trekken?Ik zal het nooit weten,vrees ik.

Het was ook heel vanzelfsprekend dat ik eind vorig jaar,toen Zon en ik de beslissing genomen hadden na maandenlang twijfelen en aarzelen om uiteen te gaan,jou weer ging zoeken.Per slot van rekening heb je mij gefascineerd vanaf die eerste oogopslag.Na een paar chatsessies was je mijn vaste maatje,die me begreep en aanvoelde en met wie er geen onderwerp bestond waarover niet gesproken kon worden.Hoe langer en intenser de sessies,hoe broeiender de nachten en hoe groter de nieuwsgierigheid om jou in het echt eens te zien,aan de andere kant:hoe onzekerder ik werd over mezelf maar alle onzekerheden veegde je van tafel van zodra ik er nog maar over repte.Er was maar 1 minpuntje:je schrok naar mijn mening terug voor een ontmoeting.Ging ik te snel?Zagen we de dingen toch anders?Zon kwam erbij en die ging gestaag voor zijn doel,op een week tijd was het geklaard,we spraken af en het vervolg is een gekend feit.Jij hoorde over mijn nieuwe liefde en ging jezelf op de achtergrond opstellen en verdween na een tijdje.Ik ging even volledig op in mijn nieuwe roze roes en had niet in de gaten hoe fijnbesnaard je weer eens was...tot ik je werkelijk begon te missen.Het uitte zich in kleine dingetjes,zoals de discussies met Zon over mijn warcraftverslaving.Jij zou dat,als ervaren addict,begrijpen en ik denk zelfs dat je dat wel fijn vond.De muziekstijl van Zon en ik ligt geheel uit elkaar,terwijl die perfect overeenkwam met de jouwe.Maar ik was begonnen te houden van Zon,die voor mij brussel liet voor wat het was en naar Gent kwam  wonen in mijn klein rijhuisje tussen de katten-en hondenharen (ook weer denk ik niet dat jij die haren als een opoffering zou gezien hebben maar soit).

Tijdens de gekende crisisperiode was je mijn rots in de branding,ik beet me vast in jou,dankbaar dat ik een tweede kans had met jou en vastbesloten om die kans met beide handen en benen vast te klemmen.Vrienden begonnen me waarlijk te vertellen dat ik begon te stralen en ook ik zag vooruit,al was het misschien niet hetzelfde ideaal van eindelijk weer eens een vriendje maar gewoon die lieve beer,die met mij naar de zee wou gaan,concertjes doen en ah ja,wat komt komt en komen zou het wel,daar had ik geen twijfels over.

De dag dat Zon en ik onze geschillen bijgelegd hebben en huilend in elkaars armen gevallen zijn,huilde ik om andere redenen dan Zon.Ik had nu eenmaal niks mispeuterd,maar ik zag mijn vooruitzicht van dat weekendje zee,dat concertje en misschien wel dat eindejaar samen met jou verdwijnen.Ik jankte me een oog uit,ook uit schuldgevoel tegenover jou,voor de tweede keer moest ik jou achteruitschuiven voor een ander,diezelfde ander die voor de tweede keer op de juiste plaats op het juiste moment was.Maar ik had ook een vreemd schuldgevoel naar Zon toe,want eigenlijk was ik niet meer verliefd op hem,ik voelde me eerder bang voor verandering en dat was meteen de meest belangrijke reden waarom ik instemde met de verzoening,dat zie ik nu achteraf in.Wat ik ooit van liefde voor hem gevoeld heb,was nagenoeg verdwenen en vervangen door een gevoel van enerzijds bezitterigheid en anderzijds verachting,die na verloop van tijd oversloeg op zelfverachting,een gevoel dat blijven hangen is tot de dag dat ik hem de deur wees.

Als ik terugkijk op die periode en de depressie die er op gevolgd is,moet ik vaststellen dat de laatste duw die mij in de diepte gejaagd heeft het afscheid van jou was.Vreemd want de miserie van de voorafgaande maanden wogen niet op tegen het verdriet om verlies over iets wat nooit geweest was en zelfs misschien nooit geweest zou zijn.Overdreef ik in mijn gevoelens,was het niet omgekeerd en was ik niet druk bezig op weg naar een depressie en was daardoor mijn idee van mijn gevoel voor jou sterker dan dat het in werkelijkheid was?Maar hoe dan ook,ik zakte weg op die dag dat ik geen mens meer rond mij kon verdragen,dat ik op de trein zat die jouw woonplaats als eindbestemming had,dat ik moest afstappen om te gaan werken en dan 's avonds in de armen moest kruipen van diegene die ik vanbinnen nog steeds verachtte (maar me daar niet bewust van was op dat moment)...alles werd te veel,de hele treinrit kon ik niet stoppen met huilen.het was zo ver,de volledige meltdown.Nog iets verder en ik zou stommiteiten beginnen dus heb ik de beslissing genomen om er een hele tijd vantussenuit te gaan en alles op een rijtje te zetten en mezelf de tijd en de ruimte te geven dit alles te boven te komen.het afscheid van jou was hartverscheurend,de hele tijd had ik het gevoel dat ik bewust de verkeerde beslissing aan het nemen was.Jij hebt weer afstand genomen,wat enerzijds heel nobel is van jouw kant,anderzijds (ik geef het eerlijk toe) het beste idee ooit want anders was mijn relatie met zon allang gedaan.

Nu,na maandenlange stilte,waarin Zon en ik erin geslaagd zijn elkaar terug te vinden en oze band solider lijkt dan ooit,vrijwel alle fouten vergeven en het vertrouwen merendeels hersteld,krijg ik opeens een smsje van je die mijn hele wereld weer even op zijn kop zet.Ik antwoord en wederom een oorverdovende stilte van jou kant.Je denkt dus ook nog aan mij...Vraag jij je ook af hoe het zou geweest zijn als het nu niet zo was?Was mijn antwoord eerder teleurstellend?Zouden we vrienden kunnen zijn zonder meer na zo een periode?

Misschien idealiseer ik jou,gewoon omdat je me zo verdomde ideaal lijkt.Ik hou oprecht van Zon...maar toch...soms...vraag ik me af...

14:36 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (8) | Tags: beer, warcraft, twijfel, verliefd, depressief, sms |  Facebook |

14-04-08

Hans Teeuwen:Het Bijbelverhaal

10-04-08

Bah

Het is weer eens zo een week...Het begon al maandag toen ik te laat opgestaan was en me moest haasten om op tijd te zijn.Oké ik heb het gehaald maar toen ik van de trein stapte,had ik een beetje een raar gevoel.Eenmaal het station bijna uit,viel het me in dat ik mijn sportzak op de trein laten staan had.Hopla,naar de verloren voorwerpen en de arme man telefoontjes laten plegen naar het volgende station.Heb ik bovenaan of onderaan de trein gezeten?Euh,geen idee,ik was al blij dat ik een zitplaats had maar ik denk bovenaan.Middenin of van voor of van achter?Euh...middenin zeker aangezien ik in de centrale hal afgestapt ben...O nee,wacht,ik zat onderaan,ja dat was het onderaan in het midden.De man zucht en zegt dat er nu al iemand in Leuven de trein aan het doorzoeken is bovenaan in het midden...gedver,volgende halte dan maar.Ja,ik ben het nu zeker dat ik onderaan zat maar waar precies,kan ik helaas niet zeggen.Weer een telefoontje naar Aarschot van deze keer en ja hoor,na een klein half uurtje rinkelt de telefoon:de zak is gevonden,weliswaar op het einde van de trein maar wel degelijk onderaan.Een grijs met zwarte sportzak.Ik kan de man wel kussen en spoed me naar de loketten om een ticket naar Aarschot,intussen wel al mijn baas op de hoogte gebracht dat ik wat later zal zijn maar dat ik echt wel moet gaan omdat mijn hele hebben en houden in die zak zit.Gelukkig heb ik bazen die de nood in de noodzaak begrijpen,op een ander zou ik dat niet moeten wagen.Na lang wachten aan de loketten (de automaten zijn allemaal stuk dus het lijkt alsof ineens heel Brussel weg moet met de trein),begint mijn maag onuitstaanbaar te knorren.Ja,was te verwachten:de hele tijd in de geur van verse chocoladebroodjes staan,is nefast voor mijn ternauwernood verworven zelfdicipline.na lang twijfelen en beraadslagen een croissant en een chocoladebroodje gekocht...ai ai dat laat me weinig ruimte meer om goed te eten de rest van de dag maar ik zal me wel aanpassen,dit moet nu eenmaal,nja het moet niet maar ik doe mezelf die toegeving en de broodjes verzadigen en de zenuwen gaan wat liggen.

De stationschef in Aarschot was super,alsook de man bij de verloren voorwerpen in Brussel.Chapeau voor de NMBS,ze mogen dan wel te kampen hebben met vertragingen en bij momenten een slechte communicatie,volgens mij is dat eerder een organisatorisch probleem,het menselijke aspect zit ginder toch wel goed.Ze hebben echt wel moeite gedaan voor uiteindelijk een stomme sportzak.Voor mij mijn hele hebben en houden maar op zich gewoon een sportzak...Nja,ik was onder de indruk.

Dindsdag Dé dag van Het onderzoek.Ik moest naar de radiologie om te laten onderzoeken of mijn eileiders verstopt waren.De details ga ik jullie besparen maar het komt er op neer dat er een vloeistof in de eileiders gespoten wordt en daar foto's van getrokken worden.Hoogst ongemakkelijk,kan ik jullie garanderen en achteraf (uren daarna) redelijk pijnlijk bij momenten,maar doenbaar,althans dat vond ik.Wat ik echter niet doorhad was dat,ondanks het feit dat ik een redelijk hoge pijngrens heb,pijn sowieso ergens kruipt en bij mij is dat in mijn weerstand en mijn energie.Eigenlijk had ik dat kunnen voorzien maar dinsdagnamiddag na het onderzoek heb ik 4 uur geslapen,de nacht van dinsdag op woensdag ook lekker geslapen maar gisteren was ik op zich wat slappekes,slaperig en lichtgeraakt.Het sporten vlotte niet,na een half uur crosstrainen was ik al uitgeput (een activiteit die ik met veel plezier 2 uren kan volhouden),de groepslessen liet ik voor wat ze waren en de gedachte aan buikspieroefeningen joeg me zodanig de stuipen op het lijf dat ik me snel weer op de fiets spoedde,waar ik na minder dan een half uur ook weer de brui aan gaf.De sauna was ontspannend en zalig maar de weg naar huis was wederom ergerlijk met gemiste bussen en lange wachttijden in de kou.

Arme Zon,die thuis nietsvermoedend aan het wachten was,kreeg de volle lading en deze morgen ben ik niet vertrokken naar het werk,wat ook weer frustraties opwekte en die zich uiteraard weer wreekten op mijn arme wederhelft,die het er nu wel moeilijk mee kreeg.Ja,hij weet wel waaraan het gelegen is,hij was erbij bij het onderzoek en hij vond het vreselijk.Nja,het onderzoek op zich was niet vreselijk maar de gevolgen achteraf,ja ze raden aan 2 sterke paracetamols te nemen na afloop maar daar heb ik voor bedankt,ik heb net een paar dagen mottig gelopen en op paracetamol geleefd,moet niet overdrijven.En de antibiotica die ik voorafgaand aan het onderzoek moest innemen,zal ook wel zijn nevenwerkingen hebben.

Toen ik daarnet echter in de spiegel keek,moest ik het mezelf nageven dat ik er echter goed uitzag:gezicht verslankt,mooie teint,de rest van mijn lichaam beter gesculpt,haar mooi gekapt.Ware het niet van die frons die mijn tronie ontsiert,zou ik mezelf zelfs mooi kunnen noemen hebben.Doorzetten ga ik,ik weet dat ik energie uitstraal maar vandaag is toch even een bah-dag,misschien vanavond beter maar nu echt even niet.Ik ga een paar uren terug onder de wol kruipen en hopen dat die zeurende hoofdpijn over gaat,dan nog wat ontgiften met wat ananas en vanavond lekker koken voor mijn arme zonnekoning en als ik mezelf beter voel,kan ik misschien een uurtje gaan sporten,tenslotte heb ik gisteren een uurtje verloren.Maar dat kan ik nu nog niet voorzien,ik voel me op dit moment alsof elke kilo aan mijn lijf te veel is.Zelfs dit stukje schrijven begint me te vermoeien.

Morgen beter,sowieso in grote lijnen beter en mijn eileiders zijn niet verstopt dus ben ik in theorie in staat kinderen te krijgen.Allemaal goed nieuws en fijne vooruitzichten maar vandaag gewoon een beetje bah...