16-05-08

Day 3

pokemans

 Het sprak voor zich dat ik mijn laatste sigaret ging roken de avond voor de inseminatie.Dus heb ik er nog een weekje lustig op los gerookt.Elke sigaret opgerookt als was ze mijn allerlaatste,maar toch al lichtelijk geplaagd door mijn geweten,die de stem van de prof aangenomen had en die me zei dat roken de eicel onvruchtbaar maakt...maar toch,elke sigaret smaakte zalig en walgelijk tegelijk,zoals altijd.

Maar woensdag was de voorziene dag van de inseminatie,aldus de resultaten van de bloedonderzoeken.Dus dinsdagavond het laatste glas wijn,de laatste sigaret,de laatste woede uitbarsting tegen mijn allerliefste...de laatste nacht van een reeks van 3 dagen sexuele onthouding (gedver het is echt erger als het niet màg,anders is dat niet zo een probleem volgens mij)...dan de onvermijdelijk vroege ochtend,het onderdrukte ochtendhumeur,het verlangen naar een sigaret,de zenuwen,de stress,het potteke op lichaamswarmte te bewaren naar de kliniek,afleveren van het goedje en uitgebreid gaan ontbijten.Dan een wachttijd van ongeveer 2,5 uur,oké dat wisten we en ik was zo naief te denken dat we die tijd al ontbijtend konden vullen maar na een half uur was het ontbijt op,dan maar een krantje kopen maar na minder dan een half uur was de krant uitgelezen,dan maar wat babbelen maar daar hoorde zooo die sigaret bij...die sigaret,die heerlijk smeulende zonde,die verslaving op een stokje reeds de helft van mijn leven...moet plaats maken voor het andere leven dat ik in mij wil zien ontwikkelen.

En dan opeens is het vlug tijd,we haasten ons naar binnen,zitten ternauwernood neer (ik had me een beker verbazend lekkere koffie aangeschaft) of ze kwamen ons al halen (en ik moest de helft van mijn koffie laten staan).Hop,de tafel op,effe de namen op het buisje controleren (je weet nooit dat ik het zaad van een blanke ingespoten krijg,stel je voor,en de andere vrouw het zaad van mijn zwarte Zonnekoning) n de inseminatie is na een minuut een feit.Dan wandelen we naar de motor,komen thuis en gaan liggen,beiden weten we niet goed wat gezegd.Binnen 2 weken weten we meer met de resultaten van alweer een bloedtest...2 weken,inmiddels nog 12 dagen maar elke dag is te veel tot die bevrijdende 28ste.Ik weet niet of ik mijn gedachten ga kunnen verzetten,ik denk het niet.Het is verdorie het belangrijkste in mijn leven dat zich nu misschien (of helemaal niet) aan het ontvouwen is in mijn lichaam.Hoe zou ik er niet kunnen aan denken?Het beheerst mijn hele denken en doen,al is het maar het feit dat ik alle rauwkost die ik zelf niet gespoeld heb vermijd,omzichtiger fiets en sowieso niet meer rook en dat al 3 dagen.

Lezers,doe me een plezier en duim allemaal eens voor ons,dit is wat we echt willen,dit is de ultieme sneeuwdroom: een paleis vol kleine zonneprinsjes of sneeuwprinsesjes of zonnenprinsesjes en sneeuwprinsjes,ze mogen kiezen,zo lang ze maar gezond zijn.

Ah je leest het al,de agressie heeft plaats moeten ruimen voor een enorm melig gevoel,dat me bijna elke dag eens in snikken doet uitbarsten maar ik zit vol energie en hoop.Ik heb gelijk een omgekeerde depressie,premature babyblues en kokend bloed (en dat zal Zon geweten hebben).

Zo,nu ga ik nog een beetje sporten,zinnen verzetten...

 

18:47 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: baby, blues, inseminatie, hormonen, zon, caturday |  Facebook |

Commentaren

Ik ... ... wens jullie beiden héél veel geluk !

Gepost door: Stekelbeesje | 16-05-08

De commentaren zijn gesloten.