30-05-08

negatief

Alle moodswings en hormoonschommelingen ten spijt,Zon heeft een maandje voor niets enkele grijze haren bijgekregen.Een maandlang opgefokt van de hormonen,kunstmatige inseminatie,stoppen met roken,water ophouden en zo goed als uit mijn nieuwe schoenen springen.'s nachts hoogdringend plassen (trouw elke nacht) en 's morgens slechtgehumeurd gelopen,om ook maar te zwijgen over het schommelend libido...maar gisteravond het telefoontje dat dit alles in het niets deed verzinken.Het is negatief....

Vreemd maar ik ben niet echt gedeprimeerd want ik weet dat dit nog maar het begin is maar natuurlijk vinden we het jammer.Wat hadden we graag het kinderbedje al opgezet in onze slaapkamer,wat waren we graag een baby uitzet gaan kopen,wat waren we vol bijde verwachting.Hoe snel sloeg ons enthousiasme over in teleurstelling.Maar gelukkig zijn we twee en voelt het goed om samen verslagen aan tafel te zitten,in stilte de afwas te doen.Beiden te dwalen door ons o zo kleine huis dat ineens zo groot lijkt (misschien was dat mijn perceptie omdat ik me ineens zo klein voelde) elkaar tegen te komen en elkaar dié blik toe te werpen,die blik die alles zegt.Op zo een moment schieten woorden even te kort en betuttelen we elkaar niet met de woorden die we tot vervelens toe van anderen gaan horen.Bij elkaar hebben we geen last van medeleven,waarom zouden we,we voelen het allebei op ons eigen manier maar daarom niet minder.Op zo een momenten besef ik waarom het net dié vent is waarmee ik verder wil en kan en een gezin wil stichten.Hij weet precies hoe hij zich moet gedragen,want hij gedraagt zich natuurlijk en zo bevalt het me.

We vergeten de afgelopen ruzie,plots raakt alles gerelativeerd,zelfs het vooruitzicht van weer dezelfde mallemolen te doorlopen,lijkt niet meer zo afschrikwekkend.Ik voel me lichtelijk teleurgesteld maar meer dan ooit voel ik de ruggesteun van mijn Zonnekoning.Het uit zich in de kleinste dingen zoals in zijn blik wanneer hij 's avonds van zijn werk terugkomt,in de wijn die we beiden gedronken hebben,in zijn hand die hij slapend op mijn heup laat rusten,die me tegen hem aantrekt.Ik weet dat hij er zich niet van bewust is want zijn ademhaling is langzaam en regelmatig.Maar deze nacht kon mij niks meer gebeuren,ik voelde me veilig en bschermd maar vooral:graag gezien en dat is meer waard dan duizend positieve zwangerschapstests.

Ik weet niet hoe lang ik me zo zal blijven voelen,but it sure feels good!De nieuwe afspraken zijn gemaakt in de fertiliteit,dus ooit zal het wel eens lukken.Ik ben er vrij zeker van...maar wanneer,dat blijft de vraag.

Commentaren

Ben blij dat je uit iets negatiefs toch zoiets positiefs haalt, jullie komen er wel! Veel succes volgende maand!

Gepost door: Nina | 02-06-08

De commentaren zijn gesloten.