04-07-08

Verdwaalde ooievaar

Ik heb het eigenlijk echt nooit gehad voor ooievaars,ik heb ze altijd vrij onaangename beesten gevonden,zo klapwiekend en met een lange bek...brrr nee,geef mij maar een normale mus.Dat die beesten symbool staan voor geboortes heb ik dan ook altijd een bizarre zaak gevonden.Ik herinner me vroeger hoe de mensen in de buurt een geboorte aankondigden.Ze zetten een houten ooievaar voor het venster en eenmaal de baby geboren was,hingen ze een babypop in een lakentje aan die bek.Ik heb altijd gezegd dat ik dat zeker niet zou doen,eenmaal ik zelf een baby zou hebben.Het kwam dan nog niet in mij op dat ik zelf daar problemen mee ging hebben.Ik heb het "normale" parcours gevolgd:op mijn zeventiende begonnen met de pil en die geslikt tot ik ongemakken begon te ondervinden.Aangezien ik er een grillig liefdesleven op na hield,was mijn pilgebruik ook wel grillig.Zo begon ik de ene maand met het slikken van die ondingen en de volgende maand vergat ik er aan te beginnen.Wel was ik consequent in het gebruik van condooms,ik kon me echt niet voorstellen zwanger te worden of erger nog:aids of een andere ziekte op te lopen.Als ik dan toch eens onvoorzichtig geweest was,dan kocht ik de morning after en liet me enkele maanden nadien testen.Nooit iets aan de hand gehad,gelukkig maar.Op een bepaald moment heb ik dan toch besloten een spiraal te laten steken,lekker makkelijk maar de relatie van dat moment hield ook geen stand.Gelukkig leerde ik kort daarop Zon kennen en was dat ding weer bruikbaar.Zon maakte er echter al van in het begin geen geheim van dat hij heel graag kinderen wou en vroeg me of ik het op termijn wel zag zitten om die spiraal uit te halen en de natuur zijn gang laten gaan.Ik zag dat op termijn wel zitten.

Nu heb ik in Zon wel de man gevonden met wie ik heel mijn verdere leven wil samen zijn en wist ik ook wel dat er snel beslist zou worden om aan kinderen te beginnen.En ja hoor,op een dronken intiem avondje was ik mijn beklag aan het doen over al de ongemakken die zo een spiraal met zich meebracht en zei Zon doodleuk dat ik het ding maar moest uithalen.We klonken op dat wijs besluit en de maandag daarop nam ik een afspraak met de gynae om het ding te laten verwijderen.In een tel was dat geklaard,dat was 20 augustus 2007.Vanaf die nacht is ons project "Voortplanting" begonnen.ik was er zeker van dat dat bij mij onmiddelijk ging lukken.Waarom zou het niet?Ik had een cyclus die zo regelmatig was als de klok en ik wist precies wanneer ik ovuleerde.Ik had genoeg lectuur achter de rug en had al jaren terug stiekem mijn temperatuur opgevolgd en de tekenen van mijn lichaam bestudeerd.Ik stelde mij voor algauw mijn baby in mijn armen te hebben,keek al uit naar de eerste echo en begon verwoed babyspullen te verzamelen.Ik was bijna begonnen het bedje op te zetten maar ik wou de positieve test afwachten.En ja,hoor,algauw voelde ik me misselijk en begon ik uiterlijke tekenen te zien van een zwangerschap,Zon zag die ook dus begon ik al te stoppen met roken,foliumzuur te slikken en de dagen te tellen.We gingen een midweek naar Maastricht waar we een prachtige tijd samen hadden en ik ging gestaag overtijd.Op de derde dag na mijn verwachte datum van mijn menstruatie gingen Zon en ik een zwangerschapstest kopen en wachtten we samen de zenuwslopende 3 minuten af...negatief maar geen regels...fijn dan vertrokken we op huizenjacht.Die dag,achteropgezeten op de motor,voelde ik een eerste teken van mijn aankomende menstruatie.En ja hoor,bij nazicht was het zo ver:5 dagen overtijd maar ze waren er in volle glorie.Die dag was een zwarte dag voor ons allebei.We hadden er immers allebei onze hoop op gezet en het bleek negatief te zijn.

De maanden daarna was ik echter niet zo neurotisch maar telkens de regels kwamen,was het toch telkens een extra domper op ons enthousiasme.Op nieuwjaar had Zon wat te veel op en wenste hij ons een baby toe,ik nam het besluit contact op te nemen met de fertiliteit.Veel mensen proberen veel langer voor ze dat besluit nemen maar Zon is al een flinke veertiger en dat is voor mij de meest doorslaggevende reden om de natuur een handje te helpen.Bij het eerste gesprek zei de prof dat ik alleszins moest vermageren,nu dat was geen verrassing en ik was sowieso al begonnen wat op mijn voeding te letten en een fitnessabonnement af te sluiten.Een extra motivatie dus om er volop in te vliegen en dat deed ik,ik volgde meticuleus mijn weightwatchers puntentotaal op en sportte trouw 3 keer per week.Eenmaal alle testen gedaan,waaruit bleek dat we geen direct probleem hebben,is mijn eerste inseminatie gepland.Ik moest dus hormonen nemen om meervoudige eisprongen te krijgen en zo mijn kansen te vergroten en dan moesten we op de dag van mijn ovulatie met de bijdrage van mijn schat naar de fertiliteit om mij te laten insemineren.Die maand werd een maand van angstvallig doch fijn afwachten.Maar het mocht niet baten,de regels kondigden zich snel aan en de teleurstelling was des te groot want de nevenwerkingen van die hormonen waren niet min en al het gewicht dat ik al verloren was,zat er weer bij,welsiwaar merendeel onder de vorm van vochtophopingen maar ik was keivermoeid en humeuriger dan ooit.

De tweede inseminatie was vorige maand,dit keer minder humeursschommelingen maar zwaarder opgezette benen en voeten,zo erg dat ik de laatste dagen steunkousen moest dragen.de zwelling vertrok echter eenmaal mijn regels er weer doorkwamen op de verwachte dag.Dan heb ik besloten het eens een maandje zonder te doen en dat lucht op.Vreemd genoeg zijn we nu week 1 gepasseerd en zie ik deze avond dat ik weer zware enkels heb en dat mijn benen langzaam maar zeker opzwellen.Gisteren voelde ik de tekenen van een ovulatie.Ik ben echt benieuwd naar mijn onderzoek maandag,want dan wordt vastgesteld wanneer ik mijn ovulatie ga hebben en zodus geïnsemineerd ga moeten worden,verwacht wordt dat het woensdag zal zijn.maar ik geef toe,sinds deze nacht heb ik weer dat sprankje hoop op die natuurlijke zwangerschap,misschien had ik echt een ovulatie en heeft de vrijpartij van gisteren wel geleid tot...Ik wil niet wanhopen en ik wil echt niet neurotisch worden.Ik heb deze avond nog een mooi halfbloed baby in mijn armen gehad en ik voelde me wonderwel.Ik wil gewoon zwanger worden en ik ben er zeker van dat ik er klaar voor ben.

Deze week ben ik op de site http://www.deverdwaaldeooievaar.be/ beland en daar heb ik een chatbox ontdekt waar mensen hun hart kunnen luchten tegen lotgenoten.Ikzelf heb daar enorm veel aan,niet zozeer om mijn eigen ei kwijt te kunnen maar de succesverhalen zijn prachtig en daar put ik echt moed uit.Zon snapt niet al te goed waarom ik er nood aan heb over dit probleem te praten,hij gaat er op zijn eigen manier mee om.Zijn manier is merendeel gewoon binnenvreten,maar dat kan ik niet en bij de vrienden begint een mens vlug te zagen en de opmerkingen,hoe goed bedoeld ook,zijn soms ronduit kwetsend.hoe kan je niet bezig zijn met zwanger worden als je elke maand trouw onderzoeken moet ondergaan in de fertiliteit,er je verlof naar moet schikken en elke maand hetzelfde moet ondergaan?

maandag ga ik vragen om al op de wachtlijst te mogen voor ivf,hopelijk gaat het niet nodig zijn maar een mens kan maar zeker zijn.

Een paar jaar geleden had een vriendin van mij hetzelfde probleem en deelde ze dat met haar vriendinnen.Ik leefde intens mee met haar en was zo gelukkig toen ik hoorde dat ze na jaren proberen toch eindelijk zwanger geraakt was (op natuurlijke wijze na maanden behandeling).Ik ga naar dezelfde prof en ik heb hoop,erger nog:ik geloof erin!Op een dag lopen er sneeuwprinsjes en/of sneeuwprinsesjes rond en ergens blijf ik erbij dat ze er via de natuurlijke weg gaan komen...

Commentaren

Ik ken dat gevoel. Ik ging er ook vanuit dat het onmiddellijk zou lukken. Waarom zou het niet? Ook ik was fier op mijn regelmatige cyclus, of wat ik toch aannam als een regelmatige cyclus (want soms kon die een paar daagjes verschillen, maar het was niet dat ik soms twee maand moest wachten). En ook mijn moeder had steeds verkondigd onmiddellijk zwanger te zijn. Dus dat zou vast bij mij ook zo zijn.
En ja de chat is leuk. Het is leuk voor mij om er ook mijn ei kwijt te kunnen, maar ook om te luisteren naar anderen. Plus, op de chat komen ook de succesmeiden. En dat geeft idd moed. Gelukkig maar!

Gepost door: Bokje | 06-07-08

De commentaren zijn gesloten.