19-07-08

het zwaard van Damocles?

Het zijn al een paar woelige dagen geweest,maar we staan er nog als 2 robuuste bomen na een zware storm,een paar takken liggen afgebroken te sterven op de grond rond ons maar daar waar ze afgebroken zijn,staan er al nieuwe heldergroene knoppen klaar.Vol trots tonen we ze aan elkaar en we babbelen honderduit over het afgelopen trouwfeest en over hoe we het onze gaan organiseren.Tot ik me opeens omdraai en jouw ogen zoek in het licht van het schemerlampje naast het bed en vraag of we nu aan het verder bouwen zijn op onze fundamenten of gewoon maar wat aan het praten zijn.Je zwijgt,draait je naar me toe en kust me.Ik blijf met dezelfde vraag zitten,ene typisch verschijnsel tussen ons.Je praat over hetgene waar we deze namiddag over gepraat hebben.Mijn hoofd zit zo vol dat ik me niet meer kan herinneren wat we precies wanneer gezegd hebben.We hebben gisteren heel de avond gepraat,vorige nacht ging het gesprek verder in mijn hoofd,waardoor ik soms twijfel of bepaalde dingen wel degelijk gezegd geweest zijn of niet.En vandaag ging het er weer over,deze namiddag,dat gesprek dat voorafging aan die vrijpartij?Dat gesprek?Wat hebben we dan weer gezegd?Ik weet het niet zo goed meer want vanavond,tijdens het feest,ging het in mijn ogen gewoon weer verder.is ons gesprek ergens afgelopen waar ik me niet bewust was van het einde?Goed lieverd,vertel me dan eens,was het een happy end of eerder een David Lynch-achtig end?Maar ik merk dat ik al die vragen in mijn hoofd stel en dat je al uitgeteld ligt te slapen dus doof ik het licht maar en lig nog enkele ogenblikken met open ogen te denken,te piekeren,proberen me te herinneren wat je precies gezegd hebt wanneer.Er is zo veel gezegd geweest en ja,het feest,de drank,de dansen,alles heeft je ook moe gemaakt,ik weet het en ik laat je slapen hoewel ik binnenin aan het branden ben van verlangen om jou wakker te schudden en te vragen wat of hoe,zég het dan verdomme,maar ik weet dat het geen goed idee is jou wakker te maken.

Halverwege de nacht ga je lepeltje liggen en omvat mijn borst met je hand,een gebaar die je onbewust maakt maar ik word er van wakker,voel mijn overvolle blaas en maak me los uit die omhelzing.Je mompelt iets en pas als ik het toilet doorspoel,valt me in wat je gevraagd hebt.Je hebt gevraagd waar ik heen ga,ik ga terug naar boven,ga naast jou liggen,neem jouw hand;leg me weer in jouw warme schoot en vraag je waar wij heen gaan terwijl ik jouw hand weer rond mijn borst leg.Je zegt "nergens".Ben je nu aan het droompraten of heb ik nu mijn antwoord?Ik ben echter te slaperig om nog verder na te denken en val terug in een droomloze slaap.

Deze morgen glip ik uit bed met barstende hoofdpijn,ik voel dat je wakker aan het worden bent maar lieverd die je bent,weet je dat ik beter even alleengelaten word als ik opsta om mijn kopje koffie te drinken,de hond uit te laten,nog een kopje te maken vooraleer jij opstaat en jouw sigaret aansteekt.Vreemd genoeg heb ik,als rookster,heel mijn leven lang een soort intolerantie tegen sigarettenrook 's morgens als ik pas wakker word.Door met jou te leven heb ik die intolerantie echter al gedeeltelijk laten varen,maar die eerste momenten zijn en blijven kritiek.Nu weet ik wel zeker dat je wakker was,want van zodra je de senseo voor een tweede keer hoort,sta je op en komt naar beneden.Je glimlacht en vraagt hoe ik geslapen heb,ik vertel je over mijn hoofdpijn en je kust mijn voorhoofd.We zitten samen aan de keukentafel,ik met mijn kop koffie,jij met je sigaret en we voelen dat het goed is.Op dit moment heb ik geen behoefte om penibele onderwerpen aan te snijden en jij blijkbaar ook niet en we praten over het afgelopen feest,over de muziek,het eten,de neef die op het einde in zijn blote torso stond te dansen,over onze eigen moves op de dansvloer,over het feit dat papa gelijk heeft en dat we meer nederlands moeten spreken,over de liefde en het geluk van mijn broer en schoonzus die gisteren getrouwd zijn,over de andere broer en schoonzus en hoe jammer het eigenlijk is dat ik,jaren geleden hun trouwfeest botweg geweigerd heb (gewoon omdat mijn ex geweerd werd,wat wel terecht was van hen achteraf gezien)...je gaat brood halen en neemt de hond mee,ik begin alvast aan de berg afwas die ik deze week op een wel heel creatieve manier opgestapeld heb.

We doen elk ons ding en dan zoeken we samen naar een tweedehands wagen.Onze smaak komt overeen,buiten de deurenkwestie,waarbij ik resoluut voor een vijfdeurs ga en me rechtvaardig met het ongemak waarmee het gedoe met een kinderzitje komt kijken.Jij zegt dat we daar niet zo zeer moeten bij stilstaan en dat het nog even kan duren vooraleer er sprake gaat zijn over een kinderzitje.Ik zegt dat het ook snel kan gaan en daarmee valt weer de onvermijdelijke vraag,net voor je naar jouw werk vertrekt.Je word stil,mijn hart klopt in mijn keel.Je staat in de keuken en draait je om met een open blik en zegt dat alles te maken heeft met vertrouwen en dat zoiets niet van de ene dag op de andere komt,dat ik dat maar al te goed weet.Je zegt dat je moet leren er vertrouwen in te hebben.Ik weet niet hoe daar op te reageren maar je komt naar me toe,kust me en zegt dat we daar tijd voor nemen en dat het heus wel zal komen,neemt je helm en zegt "tot vanavond" en vertrekt.

Hier zit ik nu,een uur later,nog steeds naar het plafond kijkend,mezelf af aan het vragen of het zwaard van damocles van boven mijn hoofd verdwenen is...

19:32 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: woelig, storm, damocles, vraag, slapen, antwoord |  Facebook |

Commentaren

Lieve Peggy Ik lees dit en ik krijg een warm gevoel. Ligt het aan de manier waarop je het schrijft? Of ligt het wel degelijk aan de warmte tussen jullie beiden? Ik zie (of lees tenminste) een koppel dat wel wat te verduren krijgt, maar dat o zo zijn best doet om mekaar te begrijpen, elkaars hoofd boven water houdt.
Lieve Peggy, koester dit. Zeker in deze periode, waarin niets vanzelf lijkt te gaan. Ik denk zo dat de fundamenten meer dan rotsvast zijn hier.
Lieve groetjes

Gepost door: Lentesneeuw | 20-07-08

Hallootjes Jullie komen er echt wel...dat kan je tussen de regeltjes door lezen...zo'n behandelingen vergen echt wel veel van mensen hoor...

Zelfs nu bij een 2e kindje hebben wij die strubbelingen en piekermomenten...

Jullie komen er echt wel...kop op meid!

Knuffel x

Gepost door: Opnieuw mama | 22-07-08

zware gesprekken Die je uitputten en in je hoofd verder duren.. Wat is nu de conclusie?
Ik denk dat dit wel goed zit, hoor.

Gepost door: Mom to be | 22-07-08

De commentaren zijn gesloten.