29-07-08

zeg es

ah ik weet best wel dat je het vorige stukje gelezen hebt,ik weet dat je een trouwe lezer geworden bent.Ik ben een trouwe fan van je geworden.

Had je maar,had ik maar,zouden we maar,zou hij niet,...Ah weet je,het zal wel niet voor dit leven zijn.

Maar ik wacht op je op ons raakpunt.Kom je?Ik moest zo aan jou denken tijdens die ene film daar,ik vond het zo ideaal.Doen we dat ook?

 

16:48 Gepost door P. in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: beer, warcraft, ben x, 500 miles |  Facebook |

Verweesd

Vroeger kon ik veranderen van gevoel van het ene moment op het andere,verwerken deed ik moeiteloos en ik sprong in gedachten en gevoelens constant van de hak op de tak.Was ik op een bepaald moment boos of verdrietig,dan kon dat op een volgend ogenblik gewoon achter mij laten en van hum veranderen.Dat was het werkelijke begin van mijn stemmingswisselingen,denk ik.Niet kunnen beslissen hoe ik me eigenlijk voelde en dat ging verder tot het niet echt hebben van een eigen mening maar constant stukjes en brokjes op te nemen van de anderen rondom mij.Beviel er mij een eigenschap aan iemand,dan ging ik die gewoon kopiëren.Aangezien ik geen diepgaande contacten aanging,werd ik alom gewaardeerd om mijn spitsvondigheid,die ik wel bezat maar die ik toch verborg onder hetgene ik van anderen overgenomen had.En gaandegeweg werd ik ouder en ging ik de confrontatie met mezelf nog veel verder uit de weg,zo ver zelfs dat ik mezelf kwijtraakte in mijn eerste huwelijk,waar ik enkel een slap aftreksel was van wat mijn vrienden kenden als persoon Peggy,ah wisten zij veel dat de werkelijke persoon Peggy door haar eigen onzekerheid bleef bij een tiep die haar vernederde en waar ze zich volledig aan onderwierp.Heel die relatie is 1 grote smeekbede geweest van mij aan hem om alsjeblief bij mij te blijven.De werkelijke vraag was om van mij te houden,maar het is echt wel zo dat een mens eerst  van zichzelf moet houden vooraleer iemand anders dat kan doen.mensen die zichzelf niet graag zien gaan volledig op in de relatie met de persoon die ze bijna obsessief graag zien en waar ze werkelijk voor door het vuur gaan.Het onevenwicht in zulke relaties is heel duidelijk en zo lopen er veel rond.Leren houden van jezelf is de sleutel en dan verdorie niet loslaten,hoe moeilijk ook.Allemaal makkelijk te zeggen in theorie maar in de praktijk draait het anders uit.

In het begin van mijn blog heb ik gezegd dat mijn leven een aaneenschakeling is van foute beslissingen en verkeerde besluiten.Ook op het moment dat ik mijn blog begon,begonnen Zon en ik aan een nieuw hoofdstuk in onze relatie na een hele zware crisis.De hoop dat alles zou gaan veranderen was enorm groot,het vertrouwen aan het groeien.Helaas is vertrouwen een eigenschap die ik niet bezit,zeker niet na de crisis die we deze winter,voor het opstarten van het blog beleefd hebben.Maar telkens ik voor een belangrijk besluit kom in mijn leven heb ik het even moeilijk.Ook al doet elke beslissing me groeien en evolueren,het betekent altijd een afscheid.

Wie me kent,weet waarover ik het heb.Wie me niet kent,zal ik het uitleggen.Ik moet kiezen tussen de veilige of de gevaarlijke oplossing.De veilige oplossing is eigenlijk weer single worden en een hele tijd single blijven.Terug Beer opzoeken en hem de aandacht en affectie geven die hij echt verdient.De consequenties accepteren en misschien wel nooit kinderen krijgen.Of de uitdaging aangaan en mijn twijfels overwinnen,zwanger raken en mijn leven wijden aan mijn kind(eren).De kinderwens is gekomen op het moment dat ik zeker was dat ik het alleen zou aankunnen.

Gisteren heb ik het mooiste gehoord wat een vrouw kan horen als ze in behandeling is in de fertiliteit.IK ben volkomen in staat kinderen te krijgen,IK heb geen probleem en ik ben ingestort want de spanning van al die afgelopen weken,de zware last van het schuldgevoel dat Zon op mijn schouders gelegd heeft,viel ineens van mij af.

Ik hou echt van mijn Zonnekoning maar op dit eigenste moment ben ik echt wel furieus op hem om mij de verantwoordelijkheid te geven over ons tot op heden kinderloos bestaan en te overwegen mij daarvoor te verlaten.Op dit moment neem ik hem veel dingen kwalijk maar da's de eerste kwaadheid die wel gaat liggen maar dit is een zware klap geweest.

Ik doe alsof ik ziek aan het worden ben en de uitingen van affectie naar hem toe zijn gemeend maar met een bittere nasmaak...

15:08 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-07-08

fetching the stick

award

Gewoon het feit genomineerd te zijn door 2 van de in mijn ogen meest briliante blogsters van deze tijd,heeft mijn ego zo doen stijgen dat ik het pas na 2 dagen zo ver gekregen heb mijn eigen lijstje van 7 favoriete blogs neer te tokkelen.

Here goes:

Mannelijk,niet meer zo single maar nog steeds doordacht en hilarisch: Cijferkes!(http://8265.skynetblogs.be/)

Bij momenten o zo begrijpelijk,kattenliefhebsters hebben bij mij altijd een streepke voor maar vooral een formidabele Chaoot!(http://chaoot.skynetblogs.be/

Diva on high heels,maar down to earth.Heeft een prachtige schrijfstijl,die makkelijk wegleest.Haar schrijfsels komen over als chicklit maar gaan dat stukje dieper zonder te deprimeren of het geweten te doen opspelen.Fobisch voor onder andere tenen en pilletjes,de enige echte Nina!(http://prozacandthecountry.wordpress.com/)

Zij die beter een boek zou schrijven en er een pak geld mee verdienen in plaats van velen onder ons dagelijks leesplezier cadeau te doen.Maar hoor je ons klagen over Lentesneeuw?Ik dacht het niet ;)(http://lentesneeuw.be/)

Kranige jongedame met kinderwens,meestal gewapend met een stevige roze bril,hoewel ze die af en toe es ergens achterlaat maar aan wie ik hem met plezier terug bezorg:Bokje!(http://babyproject.skynetblogs.be/)

Nog een lotgenote en hart onder de riem.Dame die het zegt waar het op staat en die gene blad voor de mond neemt.Een vrouw naar mijn hart dus: Mom to be!(http://babyaanboord.skynetblogs.be/)

De allereerste blog die ik ooit gelezen heb nadat ze verschillende keren in Humo verschenen was en nu,in september haar eerste boek publiceert.Dé klassehoer:Hot Marijke!(http://blog.hotmarijke.be/)

De spelregels:

  1. De winnaars mogen het logo plaatsen
  2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen
  3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere bloggers, die door hun actualiteit, thema's en designs opvallen
  4. Zet de links van deze sites op je blog
  5. Laat een berichtje achter op de betreffende blog

 

16:56 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: stokske |  Facebook |

24-07-08

no comment


zie mijn vorig stukje (dood aan de gentse fieste!).Dit pluk ik vandaag weer eens uit de krant.Verder commentaar hoef ik er,denk ik,niet bijgeven want het bevestigt nogmaals mijn stelling ivm niet-gentenaren die naar de feesten komen.

@Lentesneeuw:die stelling gaat niet voor iedereen op hé,van dat kotsen en pissen,jou verdenk ik van enige stijl ;)

Nederlander in levensgevaar na sprong in het water op Gentse Feesten

GENT - GENT - Een 22-jarige Nederlander verkeert in levensgevaar nadat hij donderdagmorgen in het water sprong aan de Baudelokaai, vlakbij het Baudelopark in de Gentse Feestenzone. De jongeman viel met zijn hoofd op een meerpaal, zegt het Gentse parket.

Het incident speelde zich af rond 5 uur ’s ochtends aan de Baudelokaai. De jongeman uit Eindhoven sprong naar beneden maar raakte eerst de zware meerpaal met zijn hoofd. Hij kon door een omstaander uit het water gehaald worden. De Nederlander werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. De aanleiding van de sprong is nog niet duidelijk.

 

Angstaanval

Na een hele tijd te proberen,kom ik eindelijk te slapen.Mijn hele lichaam ligt zwaar door op de matras,ik kan voelen hoe het donsdeken me volledig omvat.Ah ja,het is veel te warm om nu met een donsdeken op te liggen en ik zal het me morgenvroeg wel beklagen maar het voelt zo vertrouwd aan dat de warmte me even niet deert en ik zink weg...Ineens word ik wakker met een schok door het geluid van de bureaustoel beneden die verrolt,een heel specifiek geluid.Ik voel mijn nekharen omhoog komen en lig bevroren in mijn bed,een deel van mij ligt nog in slaap,het andere deel in mij is alert met de ogen wijd open maar mijn ledematen weigeren dienst.Mijn lichaam wil zich niet oprichten en gaan kijken wat er scheelt.Het is niet zo zeer een kwestie van niet willen maar eerder van niet kunnen,mijn lijf weigert echt wel alle dienst.Wie nu beneden zit,kan me nu hulpeloos in bed treffen,mij afmaken wordt een eenvoudige zaak.Een simpele rake klap of schot.Of zou hij het anders doen en mij doen wensen naar een snelle dood.Weer een geluid en nu ben ik het zeker,er is hier iemand in huis,ik heb de achterdeur open laten staan,binnenkomen was een kleine moeite en ze hebben gewoon geduldig gewacht tot ze Zons motor niet meer voor de deur zagen staan.After all,een vrouw alleen is een makkelijke prooi.Ik voel koude druppels over mijn ruggegraat glijden en ik denk zachte voetstappen te horen op de trap en ik beeld me in op te staan,het nachtkastje op te pakken,naar de trap te gaan en daar klaar te gaan staan in het donker en op het moment dat die lugubere figuur naar boven komt,het nachtkastje op hem te gooien.Onmiddelijk uitgeschakeld!Dat zou eens iets zijn...maar ik merk niet dat ik terug in slaap aan het sukkelen ben en ik zal me deze angstaanval niet herinneren tot 's namiddags tijdens de lunchpauze.Zelfs 's morgens in de badkamer merk ik op dat ik ferm gezweet heb en nood heb aan een douche.

Ik heb deze nacht voor het eerst in jaren een angstaanval gehad in de fase waar ik het zwakst ben,de fase waar mijn geest alert is maar mijn lichaam slaapt,waardoor het dienst weigert,wat de angstaanval alleen maar versterkt...

12:41 Gepost door P. | Permalink | Commentaren (3) | Tags: anstaanval |  Facebook |

Dood aan de Gentse Fieste!


EDM_gentse_feesten_07

 

Goh wat doet het goed om deze titel boven mijn stukje te zetten.Wacht,ik wis hem even,gewoon om hem nog es te schrijven...en nog eens...man dat voelt goed!Dood aan de Gentse Feesten!Het mag eens gedaan zijn met die tiendaagse folklore,het opeengepakt staan om een gratis derderangs concert mee te pikken,overal de geur van hamburgers (en vettige consoorten),verschaald bier,urine en kots.De Gentenaren maken dat ze weg zijn,op enkele uitzonderingen na.Buiten het oliebollenkraam (waar de oliebollen alsmaar kleiner wordt en de logica van de verhouding prijs-hoeveelheid ernstige vraagstukken oproept want hoe meer je er koopt,hoe duurder het lijkt uit te komen per stuk),het spitburgerkraam (en daar moet je al niet meer voor gaan want dat is eergisteravond de lucht ingevlogen) en het thais kraampje (die ik enkel betrouwbaar vind de eerste dagen),valt er echt weinig te beleven voor iemand die al 10 jaar in't stad woont en het allemaal wel al gezien en vooral gehoord heeft.Mijns insziens zijn de werkelijke bezoekers van dat gedoe niet eens gentenaren,zij die van buiten Gent komen en na een avondje stappen,zingen,vreten,drinken,drummen en opeengepakt staan al kostend en pissend de stad verlaten om te gaan slapen in alle rust en stilte van hun eigen stad.Wat me vooral ergert is dat stad Gent enorm investeert in organisatie en decoratie voor die feestelijkheden terwijl er aan de rand,in de volksbuurt waar ik woon,mensen creperen van gebrek aan gezondheidszorg,voor wie het bestaansminimum de medische kosten niet meer kan dekken.Om maar niet te denken aan het gezin dat verderop in Malem kampeert in hun auto omdat ze hun huis opgezegd hebben omwille van de slechte staat van hun woning,beschimmelde muren,waardoor hun kinderen gezondheidsproblemen kregen en nu geen betaalbaar huis meer vinden,hoewel er zo veel woningen gewoon leeg staan.Neen,stad Gent vindt de prijs van de standplaats van het spitburgerkraam belangrijker dan de netheid van de straten,de veiligheid van de burgers en de welvaart van zijn eigen minderbedeelde inwoners.Neeneen,we gaan extra schoonmaakploegen inzetten om de stad proper te houden en de kots,de plastic en het glas op te kuisen,kwestie van onze reputatie hoog te houden tegenover onze bezoekers uit andere steden.

Ah ik heb er lak aan,echt waar.Ik hou van Gent en wil hier blijven wonen maar die feesten zijn er te veel aan,ze duren dan ook 10 dagen hé.Zouden ze die gewoon niet kunnen verkorten of tenminste de decibels onder controle houden zodat de gentenaren die aan de rand wonen misschien zouden kunnen slapen in plaats van mee te daveren op de tonen van de meezingers van de Kreuners?

Your thoughts?

22-07-08

de vlucht

De regen spat op mijn wangen die roodaangelopen zijn en ze blijft harder lopen dan goed voor haar is maar we weten allebei dat we het even nodig hebben.We hijgen en zweten tesamen,soms kijken we eens opzij naar elkaar,nuja,ik schuin naar beneden en zij schuin naar boven.After all rent zij naast mijn fiets.Soms vertraagt ze even als wil ze even uitrusten maar stilstaan doet ze weinig of nooit.Doet ze het wel,dan is het maar om heel even te snuffelen aan een markering van een andere hond of om zelf haar poot op te heffen.We hebben onze eigen taal ontwikkeld,een niet uitgesproken taal,eerder een soort lichaamstaal gemengd met een paar woorden van mijn kant,zij weet op welke manier ze moet kijken en blaffen om mij iets duidelijk te maken.Normaalgesproken hebben we beiden een gloeiende hekel aan regen en krijgt men er ons met geen stokken door,tenzij het écht nodig is en dan maken we nog dat we zo snel mogelijk binnen zijn.Maar vandaag is de regen een soort stimulans om verder te gaan en sneller te gaan.Ik weet dat ze weet dat ik voel hoe sterk zij aanvoelt hoe ik me voel.Een leiband hebben we niet nodig,het onding zit wel in mijn zakken voor het geval dat er een agent langskomt.De band die we hebben gaat verder dan de langste leiband en bindt ons meer dan eender welk keten.Die band is één van de fundamenten van onze baas-hond relatie (of is het omgekeerd?).

Ik heb geen zin om al naar huis te gaan en zij wordt wat moe dus gaan we een beetje schuilen.Ze blijft echter niet lang zitten en begint weer zenuwachtig heen en weer te trippelen zodat ik ook weer onrustig word en zij nog onrustiger,dus steek ik die sigaret niet aan en spring weer op mijn fiets,zij kwispelt en rent weer zo snel ze kan mee.Dit is het mooiste moment van ons leven tesamen,denk ik zo.Op dit eigenste moment voel ik me perfect gelukkig en het moment dat ik me dat realiseer,besef ik ook waarom ik me zo gelukkig voel.Ik heb namelijk gedurende het afgelopen uur niet gedacht aan mijn kinderwens,mijn twijfelende zonnekoning,de instabiliteit in mijn relatie (of zit die in mijn hoofd want zon doet weer heel normaal maar ik vertrouw het zaakje niet) en daardoor de dreiging tot instabiliteit in mijn leven en dus ook weer de dreiging van een nakende depressie met al zijn gevolgen vandien...spoken in mijn hoofd dus en typisch natuurlijk dat ik er niet aan denk en me dan zit vrolijk te maken over het feit dat ik er niet aan denk en lap...daar zijn ze weer,mijn spoken...Maar Tiamo krijgt het ook zwaar en gaat ook trager lopen,zo traag zelfs dat ik ferm moet afremmen,maar als ik stop om haar te laten uitblazen,kijkt ze me aan als wil ze zeggen "wat is jouw probleem?".

Eenmaal thuisgekomen,kus ik Zon goeiedag,hij ziet er blij uit ons te zien en vraagt hoe het was.Ik geef Tiamo vers water en een koekje en vertel hem over de fijne rit.Hij vertelt over de auto's die hij op internet gevonden heeften toont me de modellen maar niets kan tippen aan die die we gister gevonden hebben en waar we voor gebeld hebben.We hebben een goed buikgevoel bij deze aankoop.Ik vraag hem of deze gezamelijke aankoop een keerpunt is in onze relatie,hij zegt dat hij zoiets niet van de ene dag op de andere kan zeggen maar dat hij wel dat gevoel heeft.Alles lijkt af te hangen van het feit of ik al dan niet snel zwanger ga worden,zo lijkt het.IK krijg het benauwd en ga even liggen.Tot mijn verbazing val ik in een diepe urenlange slaap.Als ik wakker word,voel ik een pijnlijke bol op mijn bovenlip,Zon merkt het ook op als ik naar beneden kom en voegt er onmiddelijk aan toed at ik dus degelijk moet eten en dat het tijd wordt en dat hij honger krijgt.Ik stuur hem naar de videotheek om een volgend seizoen sex and the city terwijl ik kook.We eten samen en doen de afwas en weer krijg ik dat geborgen gevoel en ik zie dat hij zich ook weer wat minder opgelaten voelt.

Heb ik die koortsblaas van pure vermoeidheid en komt die vermoeidheid van al dat piekeren of mag ik hopen?Voor al mijn vragen zal tijd raad brengen...