05-08-08

rechtzetting

Wie deze blog geregeld komt lezen,weet ook dat ik elke dag een strijd voer tegen mezelf.Ik stel al vrijwel heel mijn leven alles in twijfel,en ah ja dat heeft allemaal een oorsprong te vinden in mijn kinderjaren.Maar ik schiet er niks mee op daar nog over verder te borduren,ik heb alles tot in het kleinste detail moeten vertellen in de psychiatrie indertijd en in mijn ogen hebben zulke uiteeenzettingen geen enkele zin en dienen enkel om geperverteerde geesten weer es reden te geven zich opgewonden te voelen.Daarenboven heb ik enorm veel begrip en respect voor de andere betrokken personen.Ieder zijn kruis om mee te dragen.

Mijn hele verdere leven is mijn kruis die ik mee moet dragen.Bij mijn ouders moet ik niet op begrip rekenen,de enige reactie die ik me ooit kan heugen,is ongeloof en believe me,dat is het laatste wat je te verwerken wil krijgen op dat moment.Daarenboven heeft het absoluut geen zin het fragiele evenwicht die zich gevormd heeft met de jaren te verstoren.Maar dit alles leidt er toe dat ik me bij momenten helemaal onthecht en onzeker voel.Zon is de eerste man in mijn leven die,zonder details te vragen,mij aangehoord heeft,mij geloofd heeft en me laten vertellen heeft met enkel een uitdrukking van medeleven en begrip.Die me getroost heeft toen ik mijn oud verdriet huilde en de volgende ochtend weer naast me wakker werd en gewoon weer verder vooruitging samen met mij.Niet vergeten wat er gezegd was en dat duidelijk makend door te praten over de dingen die we samen kunnen verwezenlijken,zonder inmenging van anderen.

Mijn twijfels naar Zon toe zijn merendeel een onderdeel van mijn ziektebeeld,die zeker in de zomer de kop opsteekt.Aangezien ik het herken,kan ik ook meteen ingrijpen en doen zoals ik vorige week gedaan heb:me terugtrekken en mijn evenwicht hervinden.Kritikasters zullen dan wel meteen gaan zeggen dat het dan toch geen verantwoorde keuze is om aan kinderen te beginnen als er momenten van rust en evenwicht ingelast moeten worden,dat kinderen druk zijn en dat er geen sprake kan zijn van rust met kinderen in huis.Maar dat zijn commentaren die me helemaal niks kunnen doen,als ik zie dat dat de mensen zijn meestal die hun kinderen dumpen bij de onthaalmoeder of creche terwijl ze het zich echt wel zouden kunnen veroorloven om minder te werken en meer tijd met hun kinderen door te brengen.Eenmaal thuis dumpen ze de kinderen voor de tv of de pc of de spelconsole of gewoon op straat.Ah we kennen ze wel,ironisch genoeg wordt hun kinderwens meteen ingewilligd.De zieltjes van die kinderen hebben er voor gekozen een zware les te leren.Ik geef hierbij dus zeker geen kritiek op de mensen die genoodzaakt zijn om fulltime te werken en hun kinderen moeten afstaan aan de creche of onthaalmoeder en die,eenmaal thuis,hun tijd wijden aan hun kinderen en op verlofmomenten quality time doorbrengen met hun kroost.Neem bijvoorbeeld mijn broer die gewoon met de hele kroost op reis vertrekt en met wie de band met zijn kinderen zo duidelijk is omdat hij en mijn schoonzus wel de tijd nemen om te zorgen voor een goede band met hun kroost ondanks het feit dat beiden ook meer dan fulltimers zijn maar ze doen dat gewoon goed.

Mijn punt is dat ik mijn twijfels en onzekerheden maar ook mijn bedenkingen neertyp en zelfs op internet zet.Ieder zijn beestje uiteraard maar vreemd genoeg zijn er beangstigend veel mensen met een denkwijze die griezelig veel tegen de mijne aanleunt en dat doet misschien dan wel plezier om in te zien dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen mezelf maar deugd doet het niet om in te zien dat er zoveel toffe mensen zijn die strijd tegen zichzelf voeren.Zoals het meisje die me enkel mailt en geen comments neerzet,gewoon omdat ze zich schaamt zich te herkennen in veel van mijn schrijfsels.Ik hou van Zon en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wederzijds is maar ik heb mijn momenten waarop mijn spoken naar buiten komen en ook dat schrijf ik neer.

Dit alles gezegd zijnde,ik heb inmiddels mijn rust hergevonden,beetje retail therapy gedaan gisteren en nu ben ik weer in form om er tegenaan te gaan samen met Zon,die zich een auto gekocht heeft waar ik ook mee mag rondtoeren eenmaal ik mijn rijbewijs haal.Dat laatste heb ik meteen ter harte genomen en ik ben beginnen studeren aan mijn theorie zodat ik snel kan beginnen oefenen.Zon is blij want die ziet mij weer zoals ik ben en dat vindt hij best wel aantrekkelijk.Zijn twijfels zijn op dit moment ook van de baan,we gaan er gewoon samen voor.Samen want vrijgezel zijn is toch wel niet echt zo de max en we zijn het allebei wel lang genoeg geweest.Echt bang zijn we er allebei niet voor maar we zijn wel bang elkaar te moeten missen.Het deed zo een deugd hem dat te horen zeggen vanacht...

Commentaren

Goh Het lijkt wel of je mijn leven beschrijft. Raar hé!

Gepost door: Chaoot | 05-08-08

Lieve koninging, ik hoop echt dat je mijn reacties niet als kritiek ziet. Het is eerder gewoon een weergave van hoe ik iets aanvoel, zonder dat ik daarom beweer dat dit de enige juiste waarheid is voor anderen..

Ik ben blij voor je dat de spoken verjaagd zijn en dat je weer rust hebt in de armen van je Zon. Als je hem op deze manier beschrijft, dan denk ik ook wel: ja zo moet het zijn. Iemadn die je aanvaard zoals je bent en met je verder wil.

Het spijt me als ik negatief he gereageerd, maar ik ken ook het hele verhaal niet en ik lees ook enkel jouw kant.

Ik hoop dat je naar dit gevoel dat je nu hebt kan blijven terugrijpen als de twijfel weer zou opduiken..

Gepost door: Mom to be | 05-08-08

Aah de rust in het paleis is weergekeerd, goed!

Gepost door: Nina | 06-08-08

Rust Hier kreeg ik het gevoel dat je echt rust gevonden had. Zon en jij hebben elkaar terug gevonden zoals jullie zijn, zoals jullie elkaar graag zien. Ik ben blij dit te horen. Twijfels zijn (naar mijn mening) normaal hoor, fijn dat jij ze kan neertypen. Maar nog fijner dat ze voorbij zijn nu.
Maar op mijn blog typte je dat je "andere katten te gezelen had nu". Ik heb dat dit niet te maken heeft met je relatie met zon en dat jullie allebei nog even overtuigd zijn van jullie liefde voor elkaar!

Gepost door: Bokje | 08-08-08

Als ik deze lange artikels nog maar zie en denk aan al hetgeen er door uw hoofd mag spoken, vraag ik me af of het soms niet beter zou zijn om gewoonweg de muizenissen te laten voor wat ze zijn en proberen te leven ! Genieten van de kleine dingen des levens, de mooie dingen rondom ons. Leven is te kort om té veel stil te staan bij de zwaarmoedige dingen. Vraag het eens aan iemand die zwaar ziek geweest is of aan familieleden van mensen die er niet meer zijn en ze zullen het allemaal beamen.
Sorry, maar dit wou ik even kwijt.

Gepost door: reality | 09-08-08

De commentaren zijn gesloten.