12-08-08

Vergeef me mijn optimisme

Deze morgen in de fertiliteit bleek het al te laat om nog te insemineren.Mijn eicel had er nu eenmaal geen zin in,ze wou natuurlijk geïnsemineerd worden en zo geschiedde het,weliswaar de dag na de feiten maar ah het was lekker en fijn.Deze morgen was de prof krampachtig op zoek naar mijn follikel toen het hem ineens inviel dat het al moest gebeurd zijn?Of ik "gemeenschap" gehad heb?Ja,natuurlijk want ik had toen zin.Goed zo,zegt de prof.Dat kunnen we dan misschien wel beschouwen als een schot in de roos.Ik lach eens en antwoord dat het in deze periode altijd zo is,waarbij de prof nieuwsgierig opkijkt,terwijl ik hem vertel dat na een kunstmatige altijd een natuurlijke inseminatie volgt.We staan daar gewoon niet bij stil,we zijn beiden vroeg opgemoeten,brengen de hele ochtend samen door en belanden sowieso samen tussen de lakens zonder dta er wekker moeten gezet worden en zo gaat dat zonder nadenken.Hij antwoordt dat,als dat er echt nog is,ik me toch geen zorgen hoef te maken over de stabiliteit in mijn koppel en ik zeg dat de storm gaan liggen is.Ik zie dat hij oprecht blij is voor mij en zegt dat het gewoon een beproeving is zoals we er nog gaan kennen en laat me buiten.

Ik stap op de bus met een glimlach en wacht even breed glimlachend op een volgende bus en eenmaal aangekomen op het werk,begin ik me af te vragen waarom ik zo vrolijk ben want in alle eerlijkheid zijn mijn kansen om zwanger te raken echt wel niet groter deze maand,dus wat scheelt er dan?

Ik glimlach want ik heb een angst overwonnen,een angst die voortkomt uit ervaring en toen ik lentesneeuws(=http://lentesneeuw.be/2008/08/10/geworstel-en-schrik/#comments) laatste stukje lees,bedenk ik me het volgende:

Hoe ouder we worden,hoe minder snel we ons inderdaad in iets storten want we beginnen schrik te krijgen.We kunnen als late twintiger of beginnende dertiger kicks krijgen door bvb te gaan basejumpen maar we zijn bang voor onze eigen emoties.Als we geruime tijd single zijn,wennen we aan die situatie en maken we onszelf snel wijs dat we zo wel goed af zijn en meestal maken we er ons met een grapje vanaf als er opmerkingen gemaakt worden over het feit dat we toch al een tijdje alleen zijn.Maar we zijn niet gemaakt om alleen te zijn...

Ik ben,naar mijn gevoel,mijn hele leven single geweest.Het is pas sinds kort dat ik me een onderdeel voel van het koppel dat ik inmiddels al anderhalf jaar en een beetje vorm.Zon was de meest rationele keus op dat moment,verliefd was ik niet echt en de twijfel sloeg ook wel geregeld toe.Maar ik persoonlijk val op foute mannen (uitgezonderd beer van wie ik nooit zal weten hoe het zou geweest zijn en daar heb ik me bij neergelegd) en de juiste loop ik voorbij.Zon is ook iemand die ik straal voorbij zou lopen maar ik ben hem waarlijk gaan graag zien na het doorspartelen van een heleboel moeilijkheden.Ik word niet gek van verliefdheid,de krankzinnigheid is niet aan ons besteed maar het is de relatie die me het beste van al doet...zegt genoeg over al mijn vorige relaties wellicht.

Dus aan hen die niet durven maar wel willen (ja Sterrekes,gij dus):ga er voor en probeer het uit.Bedenk wat je te verliezen hebt!Het kan toch nooit een echte stevige vriendschap worden met iemand voor wie je dat beetje meer voelt,believe me.Wat heb je te verliezen?Geluk is voor diegenen die het grijpen.

Vergeef me mijn optimisme...

Commentaren

*stamel* Sterrekes vliegt gradueel achteruit van haar stoel, hoe meer en hoe verder ze deze post leest. Toch sluit ze af met een smile, want ja, wat heeft ze te verliezen? Niet zoveel eigenlijk. Integendeel, ze zou er een heleboel bijkrijgen, zoals daar zijn:
- regelmatige knuffels
- een privé luisterend oor
- een arm om haar schouder als ze kou heeft
- een gentlemanduwtje in de rug bij het buitengaan van het restaurant
- een viswijf waarmee ze uitgebreid kan kletsen
- een filmpartner

o jee... ik zou dit beter op m'n blog zetten :o) *klikt weg*

Gepost door: Lentesneeuw | 12-08-08

Hoe ouder we worden,hoe minder snel we ons inderdaad in iets storten want we beginnen schrik te krijgen.We kunnen als late twintiger of beginnende dertiger kicks krijgen door bvb te gaan basejumpen maar we zijn bang voor onze eigen emoties... Wat schrijf je dat mooi. Slik. Kom je bij mij ook nog eens lezen? Ben terug x

Gepost door: amber | 12-08-08

Ach ne vent is zoveel maar dan alleen maar ne zak

Gepost door: Duvel | 12-08-08

'Geluk is voor diegenen die het grijpen'
Mompelde de maan tegen zichzelf toen ze het silhouet van de Beer enkel nog afgetekend zag als een schim op de groene vlakte aan de horizon.

Gepost door: stuck_in_the_middle | 12-08-08

miljaar ne vent is zoveel meer dan alleen maar ne zak

moest het zijn

Gepost door: Duvel | 12-08-08

doordenkertje dit: "et kan toch nooit een echte stevige vriendschap worden met iemand voor wie je dat beetje meer voelt,believe me.Wat heb je te verliezen?"... is echt blijven hangen, en zwaar blijven hangen hé...

Gepost door: Cijferkes | 15-08-08

@ Cijferkes Ja manneke,ik praat natuurlijk enkel vanuit mijn eigen standpunt en dat is merendeels gevormd door mijn eigen ervaringen.Uitzonderingen bevestigen de regel maar je mag me altijd verbeteren als je het er niet mee eens bent...:-)

Gepost door: Peggy | 15-08-08

De commentaren zijn gesloten.