18-08-08

the end

Schuchter stapte ik het blogwereldje binnen en al heel snel voelde ik me er thuis.

Ik heb hier het leven geleid van de Sneeuwkoningin,die haar ei kwijt moest over haar bizarre leven en haar vreemde relatie met een Zonnekoning.De combinatie voelde even bizar als ze klonk en het was niet compatibel.Dit blog was de uitlaatklep,het dagboek,de therapie en heeft geleid tot het inzicht dat het zo niet kon maar dat er nog moest gestreden worden voor het grotere goed.Maar de strijd is gestreden en het grotere goed verder weg dan goed is.

Ik loop als een oorlogslachtoffer door de rommel die er overblijft van het sneeuwpaleis,kijk naar de afwas,zie de berg was...alles lijkt onoverkomelijk en ik denk eraan huishoudhulp te vragen tot ik er aan begin.Ik loop in een glasscherf en schreeuw het uit.Tiamo kijkt me aan met hoopvolle ogen want ze heeft weer es zin om keihard te gaan rennen naast de fiets maar daar staat mijn hoofd niet naar.Drama is allang verdwenen.Mijn bed is leeg en mijn hart brandt maar niet voor de Zonnekoning want buiten,in het maanlicht heeft Beer de kreet gehoord.

Hij kijkt achterom en ziet haar staan.Terwijl hij naar haar kijkt,drupt zijn bloed op de eerste afgevallen bladeren.Hij schrikt enigzins terug want eigenlijk heeft hij eerder zin om zijn eigen wonden te likken.Maar hij komt gemoedelijk op haar af gelopen.

Ik wil naar hem toe gaan maar voelt meteen een stekende pijn in voetzool en zie waar de glasscherf gemeen gesneden heeft.Mijn bloed drupt op de vroege herfstbladeren.Ik steek mijn hand uit om zijn vacht te strelen maar hij houdt een gereserveerde afstand.Het is wat ongemakkelijk maar het voelt goed.

Ik kijk rond mij en dan naar Beer en neem mijn besluit.Ik verbind mijn voet en stelp het bloeden terwijl beer zijn wonden likt.

Al wie mij liefheeft,volge mij.

http://sneeuwkoningin.wordpress.com/

15:13 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: the end, beer, oorlog, bloed, herfst, worldpress |  Facebook |

friends

Toen hij het uitmaakte,had ik echt wel zoiets van:kom zeg,dat kan je gewoon niet menen.Pijn voelde ik niet,het was gewoon niet waar.Ik zou hem wel bij het goedmaken zeggen dat zulke dingen niet gezegd worden als je kwaad bent,dat heeft echt wel zware gevolgen op een labiele persoonlijkheid.Maar hij gaat doodleuk terug op msn gaan chatten met Sanne,één van zijn piepjonge contacten,van wie ik diezelfde dag nog foto's gevonden had op mijn pc,ja hij schrok wel dat ze opgeslagen waren...foutje bij het wissen dus.Ik probeerde hem het tegendeel te laten zeggen maar het was te laat,elke smeekbede botste tegen een nog sterkere muur en elk excuus klonk nog onzinniger,zo erg zelfs dat ik zelf niet meer wist waarvoor ik me excuseerde.Hij hield niet meer van mij.Maar waarom precies?Hij zou het me later wel zeggen,nu was echt het moment niet...hij wou het gewoon niet zeggen,nee er was geen ander maar hij ging er wel naar op zoek.

Voor ik me zou beginnen voelen als een weggegooid zakdoekje,liep ik naar buiten,de druk kon ik even niet meer aan,nam de hond mee en liep meteen binnen bij vriendin I.,die even hard in shock was als ik en die me meteen een kop koffie maakte.Ik kalmeerde wat en zette terug aan naar huis maar hij bleef chatten en lol trappen met Sanne,ja,ze was grappig en je moet nu eenmaal weten dat hij me toch niet meer graag zag dus dat deze breuk eerder goed nieuws was.Mijn wereld stortte in en het leek alsof de zijne openging.Ik kon het niet meer aanzien en vertrok weer,dit keer naar een andere vriendin,dit keer al jankend en ook zij en haar vriend zegden dat zoiets toch niet kon?We deden het zo goed samen,toch?Ieder koppel heeft ruzietjes en iedereen heeft zijn onhebbelijkheden in het leven maar da's dan toch geen reden om het uit te maken?Hij zou wel weer op zijn stappen terugkomen en ik moest me maar niet te veel zorgen maken.Maar ik wist het al:het zou niet gebeuren,zelfs al zou hij het willen,ik zou het niet meer kunnen.Een mens kan maar een aantal smeekbedes aan en er was echt wel niks meer aan.Ik had ook mijn gezicht verloren in deze strijd,het mocht voldoende zijn.Ik wou geen strijd maar hij was er echt wel klaar mee.De hele avond hebben vriendin B. en ik zitten praten,zitten roken en uiteindelijk kikkerde ik op.Ik zag zelfs de voordelen en voelde me er klaar voor de gevolgen te accepteren.Alleen die kinderwens,die wens bleef in het donkere poeltje van de wanhoop drijven...

Ik zette terug aan naar huis en begon de spullen te verdelen,hij vond dat wel wat voorbarig maar ik ging ongestoord verder.Denken aan verdere smeekbedes was uitgesloten,eveneens zou ik niet meer ingaan op smeekbedes van hem om het goed te maken.OK,elke man mag dan zijn fouten hebben maar ik wil echt wel geen vent die chatten als hobby heeft,al even erg als een vent die flirt met elke vrouw die hij tegenkomt.Nee,echt daar voel ik me niet toe geroepen en had ik echt geweten dat hij zo was,zou ik er echt wel niet aan begonnen zijn.Ik ging dan maar slapen en verdorie zeg,moé dat ik was.Ik viel meteen als een blok in slaap.

De volgende morgen werd ik verkwikt wakker na een goede nacht slapen en zag de zaak alweer wat positiever in.Ik zou wel de tijd nemen om te treuren om deze relatie maar aangezien er geen liefde mee te maken had van zijn kant,valt dit soort breuk onder dezelfde noemer als mijn huwelijk en weet ik ook wel hoe en hoe lang te verwerken.Vriendin B. stond meteen weer klaar voor me en we aten in de namiddag samen en plots kwam hét antwoord,waar ik eigenlijk zelf niet zou opgekomen zijn.Ik heb dus echt wel geen vent nodig om een kind mee te krijgen?Ja,het klopt dat ik een kind wilde,met of zonder vader en ik zou er maar aan begonnen zijn op het moment dat ik er zelf klaar voor zou zijn en ik ben er alleszins klaar voor.

Zijn het nu de pilletjes die al werken?Ik neem terug mijn serotonineboosters om de shock op te vangen maar die worden maar geacht te werken na 2 weken.Of is het nu dat vooruitzicht dat mijn kinderwens niet in vain gaat zijn.Maak jullie maar geen zorgen,ik ga eerst de tijd nemen dit  te verwerken en ik weet niet of ik nog van idee ga veranderen maar ik weet wel dat dit idee lokt.Even informeren over de praktische kant in de fertiliteitskliniek.De ivf staat sowieso gepland dus...waarom ook niet?

We zien wel,for now,ik ga me snel klaarmaken om te gaan werken!

17-08-08

herfst

De herfst is met een klap gekomen.Hoewel,is dat zo?Er hebben zich al veel regenbuien voorgedaan en aangekondigd.Maar kom,hoe dan ook,het is soms ook nog wel warm en per slot van rekening is het nu nog officieel zomer maar de straten liggen al bezaaid met een kleurig tapijt van gevallen bladeren.De herfst begint altijd vroeger...

Weet je nog vorig jaar,onze 2 weken verlof samen in juli,het onweer,de stortvlagen,de ruzies?Herinner je je nog de eindeloze discussies waarin ik de stempel ziekelijk jaloers gekregen heb terwijl jij vrolijk doorchatte met eender wie zich op het net daartoe beschikbaar zette,doch met als enige voorwaarde dat ze vrouwelijk was?Weet je nog hoe je chatte met A. en hoe ik wist dat je nog verliefd was op haar?Dan mocht de zomer al stoppen van jou hé?Dan mocht het al want je was zo...de eerste verliefdheid was gaan liggen en ik zat tv te kijken terwijl jij chatte en chatvriendinnen bleef zoeken.Ik voelde me zo onwaardig en nietig,zo slecht omdat ik zo jaloers was,zo bedreigd in mijn relatie met jou...maar vooral wist ik toen dat je nog verder op zoek was,ook al beweerde je het tegendeel.Maar we hielden wel stand,hoewel we elke dag ruzie maakten.Ik moest zelfs terug naar de psychiater omdat ik spoken zag en dat ik je daardoor het leven onmogelijk maakte.

En ik probeerde elke dag en ik voelde mij schuldig want ik controleerde jouw gesprekken en wat ik vond,werd met de dag erger.Het ging van liegen over jouw leeftijd tot voorstellen om af te spreken en zelfs mijn psych begon ongemakkelijk in haar stoel te schuiven toen ik haar dat vertelde.Temeer omdat je op een dag wel degelijk afsprak met A. en zij jou een massage wou geven.Het is allemaal ontploft daarna en we zijn uiteengegaan,'t is te zeggen jij ging op de sofa slapen en je volop gaan gooien in het online daten.Ik ging vroeger slapen en ik heb er maar één terug opgezocht,het was voldoende,hij was er me al vanaf het eerste gesprek weer aan het doortrekken.Maar ah ja,we gingen aan tafel zitten en praten en we begonnen te huilen en het goed te maken en alles was fantastisch tot 's nachts,wanneer je me opbiechtte dat er wel wat meer gebeurd was dan een par onschuldige chats,je had verdorie gekust met A!!!!

De volgende dag vertrok ik naar mijn werk,ik had je beloofd contact te verbreken met Beer,jij had beloofd contact te verbreken met enkele honderden online dames en zo geschiedde.Met veel pijn in 't hart want na die bekentenis,gunde ik jou mijn liefde en toewijding niet meer.Maar zo geschiedde en geen van beiden moest zich nog bedreigd voelen.

Tot die dag,enkele weken later,toen ik zag dat je achter mijn rug om weer aan het chatten geslagen was.Je beweerde dat het onschuldig was maar het fragiele vertrouwen dat er terug aan het komen was,werd in één klap kapotgeslagen.En we gingen naar de fertiliteit en we gingen aan kinderen beginnen.Ik kan echt niet zeggen dat ik blij ben dat er geen zijn want ik zou het alleen ook wel gedaan hebben maar beiden bleken we er nog in te geloven.En ik aanvaardde de uitleg dat je gewoon graag chatte en dat je niks verkeerds deed.

Tot gisteren,toen ik weer viel over het feit dat je,doordat je aan het chatten was,terwijl je tegen mij beweerde aan je eindwerk te werken,zodat we geen dingen samen konden doen.En ja,het stak me dat jouw contacten alsmaar jonger worden en ja,ik krijg een vreemd vermoeden en nee,ik kan er echt niet mee om maar dat houdt echt wel niet in dat ik ziekelijk jaloers ben.Daarvoor ben ik al genoeg te rade geweest bij vrienden en andere contacten.Maar je reageerde vreemd en plots zei je dat je je allang geen onderdeel van een koppel meer voelde en toen ik verder vroeg,zei je dat het privézaken zijn en ik vroeg nogmaals of ik geen onderdeel was van die privézaken en ik drong verder aan en jij moest het dan wel echt toegeven hé.

Je houdt niet genoeg van mij en ergens heb je dat altijd geweten.Het was een bepaalde wanhoop die je er toe dreef om met mij samen te blijven.Je hebt nu eenmaal een drang naar het opstarten van een gezin,koste wat kost.En blijkbaar dacht je ook met eender wie.Tot je effectief bij mij woonde en mijn temperament gewaarwerd en je weer op zoek gegaan bent en dan is het allemaal verergerd.Maar het doet geen afbreuk aan het feit dat je me echt wel voor de gek gehouden hebt,tot 2 keer toe.ik heb nog gesmeekt en gevraagd en proberen redeneren maar op de één of andere manier wist ik al dat het geen zin meer zou hebben.Je wil je sowieso iemand anders zoeken.je zal er wel in slagen,zij het wel niet in de leeftijdsklasse die je zo aantrekkelijk vindt.Maar ja,je moet je haasten want je wordt er niet jonger op.

Het is voorbij,ik berust erin en ik zal mijn slag wel krijgen maar eerst moet jij de deur uit.Ik heb geprobeerd en ik kan niet anders doen dan aanvaarden en vooruit kijken.Mijn eerste kwaadheid zal wel gaan liggen en ik zal meer vrede krijgen maar jij moet de deur uit en ik kan je niet op straat zetten dus ga ik volop op zoek naar een appartement voor je.Je schrok wel toen ik deze nacht thuiskwam en je dat voorstelde en je had even niet terug van mijn daadkracht toen ik onze spullen begon te verdelen.Zo ver zat jij niet maar dat is ook mijn probleem niet meer.Om het officieel aan de familie te vertellen,wacht ik tot je de deur uit bent en ik dan misschien even kan instorten maar ik vrees dat ik al een beetje te veel ingestort ben en al een beetje te veel zaken te boven gekomen bent.

Veel succes,Zonnekoning.Ik wens je een vrouw en gezin toe maar ze zullen zich wel moeten haasten natuurlijk.Het gemis gaat bij jou zitten want zelfs nu ga je niet ontbijten want ik maak niks meer klaar voor jou.Je moet jezelf maar beredderen,hé.

Ik heb geen nood aan troostende woorden,dat komt later wel maar wie wil,kan me wel een steun in de rug geven.Ik hoop dat ik dit keer niet breek en dat ik niet toegeef op het moment dat het zwaar wordt.Het is echt wel gedaan nu.Horen van de persoon die je met heel je hart graag ziet,dat hij niet meer van je houdt,doet pijn en ook al zouden we het weer een tweede kans geven,zou ik altijd bang zijn voor de dag waarop je niet meer van mij zou houden.Net zoals ik nu bang was dat,van zodra we een kleine ruzie zouden krijgen,je op zoek zou gaan naar een ander.

Misschien was mijn liefde ook niet sterk genoeg om deze relatie te overleven...Wie zal het zeggen?

09:43 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (5) | Tags: voorbij, bedrog, breuk, troost steun, uiteen |  Facebook |

13-08-08

Controversieel

Collega zwangere mossel leest in de Blik over een controversieel tv station in opstart.Ik hoor het mailadres en stuur prompt een mail.Ik krijg snel antwoord terug met de vraag om foto's en cv te verzenden.Ik aarzel even en antwoord dat ik dat vanavond ga doen aangezien ik nu nog op mijn werk ben.Hij antwoordt dat hij er naar uitkijkt en ik sluit af en voeg hem nota bene toe aan mijn facebook.

Of ik maak de grootste fout van de week of ik ben geniaal.We zien wel hoe het uitdraait.

Zie je mij al als VJ?Of in een controversieel proggie?Misschien word ik wel de vriendelijke stem aan de telefoon...Wie weet...Wie zal het zeggen?

ben ik controversieel?

Time will tell.

Nu snel weer naar Lentesneeuw want daar zijn de dingen echt wel aan het gebeuren...

12-08-08

Vergeef me mijn optimisme

Deze morgen in de fertiliteit bleek het al te laat om nog te insemineren.Mijn eicel had er nu eenmaal geen zin in,ze wou natuurlijk geïnsemineerd worden en zo geschiedde het,weliswaar de dag na de feiten maar ah het was lekker en fijn.Deze morgen was de prof krampachtig op zoek naar mijn follikel toen het hem ineens inviel dat het al moest gebeurd zijn?Of ik "gemeenschap" gehad heb?Ja,natuurlijk want ik had toen zin.Goed zo,zegt de prof.Dat kunnen we dan misschien wel beschouwen als een schot in de roos.Ik lach eens en antwoord dat het in deze periode altijd zo is,waarbij de prof nieuwsgierig opkijkt,terwijl ik hem vertel dat na een kunstmatige altijd een natuurlijke inseminatie volgt.We staan daar gewoon niet bij stil,we zijn beiden vroeg opgemoeten,brengen de hele ochtend samen door en belanden sowieso samen tussen de lakens zonder dta er wekker moeten gezet worden en zo gaat dat zonder nadenken.Hij antwoordt dat,als dat er echt nog is,ik me toch geen zorgen hoef te maken over de stabiliteit in mijn koppel en ik zeg dat de storm gaan liggen is.Ik zie dat hij oprecht blij is voor mij en zegt dat het gewoon een beproeving is zoals we er nog gaan kennen en laat me buiten.

Ik stap op de bus met een glimlach en wacht even breed glimlachend op een volgende bus en eenmaal aangekomen op het werk,begin ik me af te vragen waarom ik zo vrolijk ben want in alle eerlijkheid zijn mijn kansen om zwanger te raken echt wel niet groter deze maand,dus wat scheelt er dan?

Ik glimlach want ik heb een angst overwonnen,een angst die voortkomt uit ervaring en toen ik lentesneeuws(=http://lentesneeuw.be/2008/08/10/geworstel-en-schrik/#comments) laatste stukje lees,bedenk ik me het volgende:

Hoe ouder we worden,hoe minder snel we ons inderdaad in iets storten want we beginnen schrik te krijgen.We kunnen als late twintiger of beginnende dertiger kicks krijgen door bvb te gaan basejumpen maar we zijn bang voor onze eigen emoties.Als we geruime tijd single zijn,wennen we aan die situatie en maken we onszelf snel wijs dat we zo wel goed af zijn en meestal maken we er ons met een grapje vanaf als er opmerkingen gemaakt worden over het feit dat we toch al een tijdje alleen zijn.Maar we zijn niet gemaakt om alleen te zijn...

Ik ben,naar mijn gevoel,mijn hele leven single geweest.Het is pas sinds kort dat ik me een onderdeel voel van het koppel dat ik inmiddels al anderhalf jaar en een beetje vorm.Zon was de meest rationele keus op dat moment,verliefd was ik niet echt en de twijfel sloeg ook wel geregeld toe.Maar ik persoonlijk val op foute mannen (uitgezonderd beer van wie ik nooit zal weten hoe het zou geweest zijn en daar heb ik me bij neergelegd) en de juiste loop ik voorbij.Zon is ook iemand die ik straal voorbij zou lopen maar ik ben hem waarlijk gaan graag zien na het doorspartelen van een heleboel moeilijkheden.Ik word niet gek van verliefdheid,de krankzinnigheid is niet aan ons besteed maar het is de relatie die me het beste van al doet...zegt genoeg over al mijn vorige relaties wellicht.

Dus aan hen die niet durven maar wel willen (ja Sterrekes,gij dus):ga er voor en probeer het uit.Bedenk wat je te verliezen hebt!Het kan toch nooit een echte stevige vriendschap worden met iemand voor wie je dat beetje meer voelt,believe me.Wat heb je te verliezen?Geluk is voor diegenen die het grijpen.

Vergeef me mijn optimisme...

10-08-08

Accidents and compliments

Mijn weekje verlof zit erop en ik heb vrijwel niks gedaan van alle zaken die ik vooropgesteld had voor deze week.Ik ging mijn huis een grondige poetsbeurt geven en herstellen van de nervous breakdown die in mij aan het spoken was maar van zodra ik die ovenwonnen had,lag er al een andere te loeren.Het was wel volkomen mijn eigen schuld,dat wel maar ah,dat is vrijwel alles in mijn leven.Zoals ik zei van in het begin "Mijn leven wordt gekenmerkt door foute beslissingen en knotsgekke toestanden,waardoor ik soms eens volledig doorsla...of is dat nu omgekeerd?".Wel,ik ben er nogmaals in geslaagd mijn levensmotto eer aan te doen.

Dinsdag,tweede dag verlof,besluit Zon om zijn rijkunsten wat bij te schaven.Je moet namelijk weten dat Zon géén rijkunsten bezit en enkel wat basis meegekregen heeft van iemand die zelf rijlessen nodig heeft.Dus vertrekken we samen met de auto en doet Zon een verkeerd manoeuver en rijdt in op de voordeur van de overbuur.Na veel rondgebel vinden we toch een schrijnwerker,die de deur onmiddelijk wil komen maken en blijven we gewoon over met een beetje een financiële kater.

Zon gaat werken en samen met een vriendin besluit ik ook te leren rijden en aangezien het makkelijker en praktischer is te leren rijden met de hare (servostuur),zetten we vrolijk aan met de hare.In al onze opwinding wachten we niet maar vertrekken we meteen en bij het draaien,rij ik een afsluiting in en kom tot stilstand tegen een boom.Ai...Mijn eerste reflex was:ah de verzekering dekt zoiets wel maar er waren echt wel veel te veel getuigen en we konden zo niet vertellen dat zij dus zelf reed.

Dan maar bellen naar een vriend van haar om de auto uit de sparren te trekken en de schade aan de wagen eens op te nemen.de neus is helemaal ingedeuk en de gaspedaal ingetrapt...maar hij start wel nog en rijdt wel nog...zit gewoon beetje vast...Ik voel me verdoofd,kijk constant naar vriendins ingedeukte auto en begin me af te vragen ten eerste hoeveel dit gaat kosten en ten tweede:hoe ik dat aan Zon uitgelegd ga krijgen.De vriend komt ter plaatse en trekt de auto uit zijn benarde situatie en schat de kosten van de reparaties op ongeveer de prijs die mijn eigen auto gekost heeft.Hij zegt dat het nog meevalt en dat de vitale stukken niet geraakt zijn en dat de stukken wel voor een prijsje vervangen zullen raken tegen een vriendenprijsje,dat hij ergens wel een goeie vriend heeft die monteur is...maar dit alles passeert me een beetje en ik denk alleen aan de prijs die deze grap me gaat kosten en dan vooral aan Zon,aan wie ik dit hier ga moeten uitleggen.We gaan naar huis en ik wacht met schrik in het hart de thuiskomst van Zon af.

Eenmaal hij thuis is,nemen vriendin,ik en hem plaats aan tafel en gooi ik er alles uit.Hij wordt stil maar zegt dat het erger had gekunnen,dat we wel een financiële kater gaan overhouden aan deze dag maar dat het belangrijkste is dat niemand gewond is en dat vriendin niet kwaad is omdat haar auto in de prak ligt.Mij vraagt hij wel waarom ik hem niet op voorhand gezegd heb dat ik zou gaan rijden en dat argument blijft doorzinderen en komt pas echt tot ontploffing de volgende dag,wanneer de eigenaar van de afsluiting me contacteert en me doodleuk vertelt dat de kosten voor de afsluiting even hoog gaan als de kosten die ik aan de auto ga hebben en dan verdwijnt even de grond van onder mijn voeten.IK ga naar Zon om hem om raad te vragen maar ook bij hem is er geen grond meer om op te steunen,we gaan alle mogelijkheden af en geen ene lijkt de goede.De nacht die daar op volgt,is er ene van slapeloosheid en verzuchtingen en de volgende morgen biedt ook geen soelaas en we zijn doodmoe en ten einde raad als vriendin langskomt met het goede nieuws dat ten eerste die afluiting voor een kwart van de prijs gerepareerd kan worden door haar oom en dat de buurman (die nu toch wel heel toevallig automechanicien is) de stukken aan de auto wil zetten wat ons ook weer serieus uitpaart.Ik verlies het volledig en sta gewoon in mijn deuropening te huilen,al bij al zal het een dure grap worden maar betaalbaar en alles samen is onze auto nog niet waard!

Het is nu zondagvoormiddag,het accident is dinsdag gebeurd en nu pas voel ik me in staat er over te praten zonder in snikken uit te barsten.Door al dat gebeurde ben ik zelfs mijn controle in de fertiliteit vergeten en moet ik maandag dus bellen om mij daarvoor te excuseren.Ah wie weet,krijgen we geen geluk bij het ongeluk...

Er zijn mensen die denken dat ik minder moet zagen en piekeren en meer moet leven,wel ik leef echt wel,anders had ik er allang een eind aan gemaakt en deze week heeft het echt gelokt maar die verkeerde beslissingen altijd hé...Praat niet over slepende ziektes of verlies van familieleden want dat zijn zaken die riskeren alle andere dingen te minimaliseren.Ik heb heel mijn leven geprobeerd van te relativeren en het enige waar dat toe geleid heeft,is een serieus laag gevoel van eigenwaarde.Ik heb al verschillende pogingen gedaan om gewoon te leven maar geef toe,er zijn maar weinig mensen die daar echt eerlijk in slagen.Mijn stiefvader is 15 jaar terug zijn oudste zoon kwijtgeraakt in een auto ongeluk.Denk je nu echt dat hij redeneert dat een mens gewoon moet leven?Wees vrij van te denken en te reageren maar let op want voor je het weet,geef je mensen het gevoel te zagen (en ah als je vindt dat een blogger zaagt,dan sluit je deze blog en ga je gewoon over naar de volgende,toch?) en dat hun problemen en kopzorgen inferieur zijn...Let daar mee op.Verder blijven elke vorm van commentaartjes welkom en blijven gepubliceerd worden,je moet er wel tegenkunnen dat je er ook antwoord op krijgt.

Prettig gestoorde zondag nog!

05-08-08

rechtzetting

Wie deze blog geregeld komt lezen,weet ook dat ik elke dag een strijd voer tegen mezelf.Ik stel al vrijwel heel mijn leven alles in twijfel,en ah ja dat heeft allemaal een oorsprong te vinden in mijn kinderjaren.Maar ik schiet er niks mee op daar nog over verder te borduren,ik heb alles tot in het kleinste detail moeten vertellen in de psychiatrie indertijd en in mijn ogen hebben zulke uiteeenzettingen geen enkele zin en dienen enkel om geperverteerde geesten weer es reden te geven zich opgewonden te voelen.Daarenboven heb ik enorm veel begrip en respect voor de andere betrokken personen.Ieder zijn kruis om mee te dragen.

Mijn hele verdere leven is mijn kruis die ik mee moet dragen.Bij mijn ouders moet ik niet op begrip rekenen,de enige reactie die ik me ooit kan heugen,is ongeloof en believe me,dat is het laatste wat je te verwerken wil krijgen op dat moment.Daarenboven heeft het absoluut geen zin het fragiele evenwicht die zich gevormd heeft met de jaren te verstoren.Maar dit alles leidt er toe dat ik me bij momenten helemaal onthecht en onzeker voel.Zon is de eerste man in mijn leven die,zonder details te vragen,mij aangehoord heeft,mij geloofd heeft en me laten vertellen heeft met enkel een uitdrukking van medeleven en begrip.Die me getroost heeft toen ik mijn oud verdriet huilde en de volgende ochtend weer naast me wakker werd en gewoon weer verder vooruitging samen met mij.Niet vergeten wat er gezegd was en dat duidelijk makend door te praten over de dingen die we samen kunnen verwezenlijken,zonder inmenging van anderen.

Mijn twijfels naar Zon toe zijn merendeel een onderdeel van mijn ziektebeeld,die zeker in de zomer de kop opsteekt.Aangezien ik het herken,kan ik ook meteen ingrijpen en doen zoals ik vorige week gedaan heb:me terugtrekken en mijn evenwicht hervinden.Kritikasters zullen dan wel meteen gaan zeggen dat het dan toch geen verantwoorde keuze is om aan kinderen te beginnen als er momenten van rust en evenwicht ingelast moeten worden,dat kinderen druk zijn en dat er geen sprake kan zijn van rust met kinderen in huis.Maar dat zijn commentaren die me helemaal niks kunnen doen,als ik zie dat dat de mensen zijn meestal die hun kinderen dumpen bij de onthaalmoeder of creche terwijl ze het zich echt wel zouden kunnen veroorloven om minder te werken en meer tijd met hun kinderen door te brengen.Eenmaal thuis dumpen ze de kinderen voor de tv of de pc of de spelconsole of gewoon op straat.Ah we kennen ze wel,ironisch genoeg wordt hun kinderwens meteen ingewilligd.De zieltjes van die kinderen hebben er voor gekozen een zware les te leren.Ik geef hierbij dus zeker geen kritiek op de mensen die genoodzaakt zijn om fulltime te werken en hun kinderen moeten afstaan aan de creche of onthaalmoeder en die,eenmaal thuis,hun tijd wijden aan hun kinderen en op verlofmomenten quality time doorbrengen met hun kroost.Neem bijvoorbeeld mijn broer die gewoon met de hele kroost op reis vertrekt en met wie de band met zijn kinderen zo duidelijk is omdat hij en mijn schoonzus wel de tijd nemen om te zorgen voor een goede band met hun kroost ondanks het feit dat beiden ook meer dan fulltimers zijn maar ze doen dat gewoon goed.

Mijn punt is dat ik mijn twijfels en onzekerheden maar ook mijn bedenkingen neertyp en zelfs op internet zet.Ieder zijn beestje uiteraard maar vreemd genoeg zijn er beangstigend veel mensen met een denkwijze die griezelig veel tegen de mijne aanleunt en dat doet misschien dan wel plezier om in te zien dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen mezelf maar deugd doet het niet om in te zien dat er zoveel toffe mensen zijn die strijd tegen zichzelf voeren.Zoals het meisje die me enkel mailt en geen comments neerzet,gewoon omdat ze zich schaamt zich te herkennen in veel van mijn schrijfsels.Ik hou van Zon en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wederzijds is maar ik heb mijn momenten waarop mijn spoken naar buiten komen en ook dat schrijf ik neer.

Dit alles gezegd zijnde,ik heb inmiddels mijn rust hergevonden,beetje retail therapy gedaan gisteren en nu ben ik weer in form om er tegenaan te gaan samen met Zon,die zich een auto gekocht heeft waar ik ook mee mag rondtoeren eenmaal ik mijn rijbewijs haal.Dat laatste heb ik meteen ter harte genomen en ik ben beginnen studeren aan mijn theorie zodat ik snel kan beginnen oefenen.Zon is blij want die ziet mij weer zoals ik ben en dat vindt hij best wel aantrekkelijk.Zijn twijfels zijn op dit moment ook van de baan,we gaan er gewoon samen voor.Samen want vrijgezel zijn is toch wel niet echt zo de max en we zijn het allebei wel lang genoeg geweest.Echt bang zijn we er allebei niet voor maar we zijn wel bang elkaar te moeten missen.Het deed zo een deugd hem dat te horen zeggen vanacht...