16-05-08

Day 3

pokemans

 Het sprak voor zich dat ik mijn laatste sigaret ging roken de avond voor de inseminatie.Dus heb ik er nog een weekje lustig op los gerookt.Elke sigaret opgerookt als was ze mijn allerlaatste,maar toch al lichtelijk geplaagd door mijn geweten,die de stem van de prof aangenomen had en die me zei dat roken de eicel onvruchtbaar maakt...maar toch,elke sigaret smaakte zalig en walgelijk tegelijk,zoals altijd.

Maar woensdag was de voorziene dag van de inseminatie,aldus de resultaten van de bloedonderzoeken.Dus dinsdagavond het laatste glas wijn,de laatste sigaret,de laatste woede uitbarsting tegen mijn allerliefste...de laatste nacht van een reeks van 3 dagen sexuele onthouding (gedver het is echt erger als het niet màg,anders is dat niet zo een probleem volgens mij)...dan de onvermijdelijk vroege ochtend,het onderdrukte ochtendhumeur,het verlangen naar een sigaret,de zenuwen,de stress,het potteke op lichaamswarmte te bewaren naar de kliniek,afleveren van het goedje en uitgebreid gaan ontbijten.Dan een wachttijd van ongeveer 2,5 uur,oké dat wisten we en ik was zo naief te denken dat we die tijd al ontbijtend konden vullen maar na een half uur was het ontbijt op,dan maar een krantje kopen maar na minder dan een half uur was de krant uitgelezen,dan maar wat babbelen maar daar hoorde zooo die sigaret bij...die sigaret,die heerlijk smeulende zonde,die verslaving op een stokje reeds de helft van mijn leven...moet plaats maken voor het andere leven dat ik in mij wil zien ontwikkelen.

En dan opeens is het vlug tijd,we haasten ons naar binnen,zitten ternauwernood neer (ik had me een beker verbazend lekkere koffie aangeschaft) of ze kwamen ons al halen (en ik moest de helft van mijn koffie laten staan).Hop,de tafel op,effe de namen op het buisje controleren (je weet nooit dat ik het zaad van een blanke ingespoten krijg,stel je voor,en de andere vrouw het zaad van mijn zwarte Zonnekoning) n de inseminatie is na een minuut een feit.Dan wandelen we naar de motor,komen thuis en gaan liggen,beiden weten we niet goed wat gezegd.Binnen 2 weken weten we meer met de resultaten van alweer een bloedtest...2 weken,inmiddels nog 12 dagen maar elke dag is te veel tot die bevrijdende 28ste.Ik weet niet of ik mijn gedachten ga kunnen verzetten,ik denk het niet.Het is verdorie het belangrijkste in mijn leven dat zich nu misschien (of helemaal niet) aan het ontvouwen is in mijn lichaam.Hoe zou ik er niet kunnen aan denken?Het beheerst mijn hele denken en doen,al is het maar het feit dat ik alle rauwkost die ik zelf niet gespoeld heb vermijd,omzichtiger fiets en sowieso niet meer rook en dat al 3 dagen.

Lezers,doe me een plezier en duim allemaal eens voor ons,dit is wat we echt willen,dit is de ultieme sneeuwdroom: een paleis vol kleine zonneprinsjes of sneeuwprinsesjes of zonnenprinsesjes en sneeuwprinsjes,ze mogen kiezen,zo lang ze maar gezond zijn.

Ah je leest het al,de agressie heeft plaats moeten ruimen voor een enorm melig gevoel,dat me bijna elke dag eens in snikken doet uitbarsten maar ik zit vol energie en hoop.Ik heb gelijk een omgekeerde depressie,premature babyblues en kokend bloed (en dat zal Zon geweten hebben).

Zo,nu ga ik nog een beetje sporten,zinnen verzetten...

 

18:47 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: baby, blues, inseminatie, hormonen, zon, caturday |  Facebook |

03-05-08

hormonez!!!!

grrrrrrrrrrrr
 

Ik spring van de hak op de tak,ik balanceer tussen extatische hoogtes en extreme laagtes.De gulden middenweg is zelfs al niet meer te voelen als ik slaap aangezien ik huilend wakker word.Zon wou het niet zeggen maar hij kon niet slapen naast de woelende ik.Ik weet dat ik bij momenten om me heen sla,op andere momenten klamp ik me huilend aan hem vast en op een ander moment zeg ik dat hij wat aan zijn kant van het bed moet liggen want het is te warm en daar krijg ik hoofdpijn van en het maakt me ook nog misselijk.Eenmaal wakker,heb ik geen moed om eender wat uit te richten maar tegelijk enerveer ik me over de zielige staat waarin mijn huis en mijn vloeren zich bevinden.Dat nieuw douchegordijn moet worden opgehangen en daarvoor moet de badkamer grondig opgepoetst worden,de koer moet worden opgeruimd en de boekenkast opnieuw geordend,daarenboven heb ik zin in lamskoteletjes met sperzieboontjes en gratin dus moet ik nog om boodschappen,de hond heeft ook nood aan haar dagelijkse wandeling en ik sta er op dit alles zelf te doen.Ik weet niet waar ik moet beginnen maar ik weet dat ik niet zal rusten voor dit allemaal gedaan zal zijn.

Zon kijkt me meewarrig aan,hij is pas wakker nadat hij in bed gedoken is nadat ik eruit geklauterd ben en aanschouwt het slagveld dat ik op de tafel aangericht heb tijdens het afruimen van het boekenrek.Er is dus geen plaats om rustig een kopje thee te drinken,de pc werkt niet en de bureaustoel ligt vol met allerhande rotzooi.Tiamo snuffelt rond tussen de ravage die inmiddels op de grond ligt tot  dat ook op mijn zenuwen werkt en ik op haar begin te kafferen en te schelden dat iedereen uit mijn weg moet.Zon heeft weinig nodig om de hint te snappen,hij roept Tiamo (die inmiddels uit pure ellende terug in haar mand gekropen is),trekt zijn schoenen aan en zegt onmiddelijk,wanneer hij me hoort inademen om hem te vragen waar hij heengaat,dat hij een lange wandeling gaat doen met de hond en vraagt wanneer de kust veilig is.Even overweeg ik een scheldtirade over hem te storten als ik me omdraai en het tafereeltje aanschouw dat zich voor mijn ogen ontvouwt:de man van mijn leven en de hond van mijn leven die me allebei schaapachtig aankijken en niet weten of ze nu beter maken dat ze wegkomen of nog beter even blijven.Mijn slecht humeur breekt en tranen vullen mijn ogen,ik stap op Zon af om hem vol op de mond te kussen en me even in zijn armen te koesteren,dan aai ik Tiamo over haar zachte kop en ze beantwoord die aai door mijn hand voorzichtig te likken."Ik weet welke dag het vandaag is en ik weet wat dat betekent,het is ook voor mij altijd een beetje een teleurstelling en zeker nu,ik had ook gewenst dat dit alles je gespaard zou blijven."zegt hij terwijl hij de tranen van mijn wangen afveegt.Dan kust hij me gedag en vertrekt met de hond.Ik begin als een gekkin te poetsen en te ordenen met een goed muziekje op de achtergrond,ik slaag er waarachtig in af en toe eens tevreden te glimlachen en tot mijn grote vreugde ben ik in staat te slagen in al mijn doelstellingen van de dag en te vergeten wat me te wachten staat.

Dat vergeten was echter tijdelijk want zodra ik de badkamer binnenkom en mijn maandelijks schuifje opentrek,weet ik dat vandaag meteen de eerste dag van die nieuwe cyclus is en dat ik ga moeten beginnen die hormonen nemen,die voor meervoudige ovulaties gaan zorgen,die mijn hoofd nog meer op hol gaan brengen,die me gaan doen opzwellen terwijl ik zo veel moeite gedaan heb om te vermageren,die mijn eetlust gaan doen stijgen,buikpijn,gespannen borsten,grillig libido en allerlei andere ongemakken gaan veroorzaken.Gedver,ik ben intertijd 5 keer van pil moeten veranderen om dan uiteindelijk te constateren dat hormonen mijn ding niet zijn en mijn single jaren (hormonen)vrij en blij te leven en ergens pal voor mijn relatie met Zon mezelf te martelen met een koperspiraal.

Op de bijsluiter van dat spul staat dat de aangewezen dosis 1 per dag is,ik moet er echter 2 nemen.De lijst met neveneffecten is niet min.Oké vanavond pas,je weet nooit dat ik begin te morphen in een zwanger marsvrouwtje of een southpark figuurtje.

250px-MrsCrabtree

Ik stuur Zon een berichtje dat alles klaar is (buiten het douchegordijn dat hij moet ophangen) en ga om boodschappen,koop mijn lamsvlees en eenmaal thuis begin ik te koken terwijl Zon zich aan zijn douchegordijntaak kwijt.Eenmaal aan tafel begin ik weer honderduit te praten over alle dingen die ik vandaag gedaan heb,hij kijkt bewonderend om zich heen,feliciteert me en vertelt over de wandeling met Tiamo.Dat hij mijn culinaire inval van vandaag apprecieert,is duidelijk aangezien hij gretig een tweede bord opschept en zo zijn voorraad voor morgen (ik moet werken dus heb ik extra bijgekookt om zo te voorkomen dat hij mijn keuken overhoop haalt of ongezonde fastfood binnenspeelt) opeet maar het doet me plezier hem zo te zien genieten.Hij smeert na het eten zijn broodjes om te gaan werken want ja,deze nacht slaap ik alleen en gaat mijn liefje werken.Hij kust me gedag en start zijn motor.De doos hormoonbommen grijnst me vulgair aan van op de kast,ik negeer haar door eerst de afwas te doen en de dan vloer te poetsen,mijn allerlaatste klusje voor vandaag.ik stel de executie nog even uit door de keukenkasten nog eens een opblinkbeurt te geven,zet de playstation aan voor ik me aan de keukentafel zet en de grijnzende doos neem,een groot glas water inschenk,2 van die (o wat zijn ze groot) monsters uitpulk en tegelijk door mijn keelgat jaag samen met het grote glas water.Ik kijk in de spiegel,bekijk mezelf als in een voor - en na spotje.Dan ga ik me douchen,omkleden en mijn laatste uurtjes doden op de playstation.

Buiten een paar krampjes in de buik voel ik tot nu toe niets speciaals,ik heb goed geslapen en ben in een vrij goed hum.Deze morgen ben ik goedgemutst opgestaan en heb le enkel geënerveerd in die smeagol die het nodig vond zijn hele leven op sms te zetten met een gsm waarvan de toetsentoon op stond (biep biepbiep biep biep bipetbiep biep...grrrrr aargh!).

Vanavond koop ik een flesje bubbles als apéro en een Cato Negro voor bij de pasta,ik ga mijn ventje eens verwennen met een lekkere taglioni con scampi,voorafgegaan door een voorafje van geitenkaas.ik ga verse bieslook en basilicum kopen,die ik kan verplanten in de bloembakken in mijn mooi verbouwde binnenkoer.op het einde van de zomer kan ik basilicumolie maken en de bieslook invriezen...man I feel like a woman!Boordevol ideeën en één en al energie,yeah!

champagne1

28-04-08

nieuw kleedje

Ik loop tegenwoordig in het nieuw gekleed.Maatje minder die nu inmiddels ook weer wat ruimer gaan zitten is.Fijn maar ook mijn blog was aan wat opfrissing toe want geef toe,dat paars kwam me wat te zwaar over.After all,laat mij maar gewoon zwaar zijn maar niet zwaarmoedig,de lentekleurtjes doen me goed,de lentekriebels doen me glimlachen.Zelfs de regen deze nacht kon me niet deren.v

Vrijdagnacht fladderde ik naar de slaapkamer,mijn Zonnetje had de nacht,normaalgesproken deprimeert me dat mateloos maar ik had zo goed gezwommen en ik voelde me formidastisch.Moe,akkoord maar ik was al naarstig bezig mijn sportzak aan het klaarmaken voor de zaterdagmorgen nog es een tandje te gaan bijsteken.Ik kroop onder het warme donsdeken en onmiddelijk overviel me weer een benauwd zwaar gevoel.Het was misschien beter boven de dekens te gaan liggen,ok nee nog te koud,ok op naar de ladenkast,waar de zomerlakens frisgewassen klaarliggen en een laken opgelegd,dan nog een licht dekentje en het was compleet,samen met de lichtgekleurde kussenovertrekken.Ja ik heb zin om het paars van mijn slaapkamermuren over te schilderen in een pastel oranje,ja het is zo ver:ik ben van pastel gaan houden...the end is near.ik die zo hield van harde doch vrolijke kleuren zit nu verlangend uit te kijken naar de volgende verhuis en de daarbijhorende potten verf,pastelverf van deze keer.ja ik ga voor de pastel en de tuin met de waslijn en de droogkast.Hell yeah,waarom niet?In een tijd waarin mensen zich laten wijsmaken dat hun vrienden zelfmoord plegen en die mensen dan springlevend voor hen verschijnen,is een stijlswitch bijlange nog niet zo een bizarre nevenwerking.

Ik ga de stijlswitch morgen al beginnen met het inrichten van mijn binnenkoertje,ik ga beginnen met een grote bak met potaarde en een buitenboompje,een ruime bak zodat Drama de buitenboom naar hartelust kan bemesten (dat doet ze al tot mijn grote spijt en afgrijzen in de afgedankte mand van Tiamo en dan nog zonder een boom te bemesten) en dan schilder ik de muren in licht oker,hang wat planten over de muur...ja dat ga ik morgen doen:Operatie binnenkoer.ik woon er al 4 jaar,we denken aan verhuizen maar in tussentijd kan het daar best wel mooi zijn hé.

Goed dat doen we,eenmaal we wakker zijn en als het geen al te smerig weer is.is het echter smerig weer dan beginnen we de lenteschoonmaak,te beginnen hier bij de pc want door al dat stof gaat zelfs de hyperresistente Zonnekoning al niezen.Ja of de binnenkoer of de pc hoek.

Inmiddels al tevreden met mijn nieuwe layout.Your thoughts?

 offering

 

24-04-08

geluk

Wat is geluk?Ben je gelukkig als je veel geld verdient?Ben je gelukkig als je gezond bent?Ben je gelukkig als je kinderen hebt?Of als je succes in het leven hebt?Wat is trouwens succes in het leven?Is dat een carrière,een kroostrijk gezin,een paar universitare diploma's,die knappe nieuwe motor waar we al watertandend naar uitkijken...?Wanneer kan je zeggen dat je gelukkig bent?Stel nu dat je bovengenoemde dingen hebt,of tenminste hetgene wat je zelf belangrijk vindt,stel je je dan nog die vraag?Ben ik gelukkig?

 Ik,Peggy,uw nederig blogstertje,ben absoluut niet rijk,heb wat gekende gezondheidsklachten maar ik kan ermee door,ben in behandeling bij de fertiliteit,heb hoegenaamd geen interesse in het maken van carriere,evenmin wil ik blijven zitten op mijn huidige job of zelfs in mijn eigen land.Althans,dat laatste kan ik pas zeggen eenmaal ik een degelijke tijd in het buitenland gespendeerd heb.Wie weet blog ik jullie binnen enkele jaren toe vanuit het buitenland met mijn drieling op schoot...who knows...

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt is:ben ik gelukkig?

Ik denk wel dat ik me gelukkig voel...

Ben ik gelukkig?Dat brengt me weer bij het begin van dit blogstukje:wat is gelukkig.Is dat met een glimlach wakker worden,is dat graag opstaan en de dag zien zitten?Is dat elke week gaan sporten en me met de dag fitter te voelen?Is dat na het vrijen met een verzadigd gevoel tegen mijn Zonnekoning aan in diepe slaap vallen?Is dat na een goeie nachtrust uitgebreid ontbijten?Is dat het glas wijn dat we drinken op zaterdagavond?

Voor Zon is het duidelijk.Al het voorgenoemde duidt er voor hem op dat ik best wel gelukkig zou kunnen zijn,oké er is altijd ruimte voor verbetering maar bovengenoemde dingen maken hem gelukkig.Hoewel hij er van baalt dat zijn dagen te gevuld zijn met werk en andere verplichtingen,dat hij vroeg uit zijn bed moet,dat hij absoluut niet met een glimlach wakker wordt (buiten op zijn vrije dagen).Volgens Zon is geluk fragiel en zeer veranderlijk,daar ben ik het mee eens.Hij zegt dat een mens pas op het einde van zijn leven kan besluiten of hij gelukkig is.

Moet ik dan zo lang wachten om een antwoord op mijn vragen te krijgen?En gesteld dat ik het antwoord krijg op het einde van mijn leven,zal ik dan niet oneindig triest zijn door het afscheid?Ik ben alleszins niet meer depressief,ik ben namelijk niet meer aan het uitkijken naar de dood.

Maar ben ik gelukkig?Wat is geluk?Gesteld dat ik niet gelukkig zou zijn,stellen gelukkige mensen zich die vragen?Want,gesteld dat ik gelukkig zou zijn,waarom stel ik me die vraag?

13:24 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: relatie, geluk, fragiel, vragen, twijfels |  Facebook |

10-04-08

Bah

Het is weer eens zo een week...Het begon al maandag toen ik te laat opgestaan was en me moest haasten om op tijd te zijn.Oké ik heb het gehaald maar toen ik van de trein stapte,had ik een beetje een raar gevoel.Eenmaal het station bijna uit,viel het me in dat ik mijn sportzak op de trein laten staan had.Hopla,naar de verloren voorwerpen en de arme man telefoontjes laten plegen naar het volgende station.Heb ik bovenaan of onderaan de trein gezeten?Euh,geen idee,ik was al blij dat ik een zitplaats had maar ik denk bovenaan.Middenin of van voor of van achter?Euh...middenin zeker aangezien ik in de centrale hal afgestapt ben...O nee,wacht,ik zat onderaan,ja dat was het onderaan in het midden.De man zucht en zegt dat er nu al iemand in Leuven de trein aan het doorzoeken is bovenaan in het midden...gedver,volgende halte dan maar.Ja,ik ben het nu zeker dat ik onderaan zat maar waar precies,kan ik helaas niet zeggen.Weer een telefoontje naar Aarschot van deze keer en ja hoor,na een klein half uurtje rinkelt de telefoon:de zak is gevonden,weliswaar op het einde van de trein maar wel degelijk onderaan.Een grijs met zwarte sportzak.Ik kan de man wel kussen en spoed me naar de loketten om een ticket naar Aarschot,intussen wel al mijn baas op de hoogte gebracht dat ik wat later zal zijn maar dat ik echt wel moet gaan omdat mijn hele hebben en houden in die zak zit.Gelukkig heb ik bazen die de nood in de noodzaak begrijpen,op een ander zou ik dat niet moeten wagen.Na lang wachten aan de loketten (de automaten zijn allemaal stuk dus het lijkt alsof ineens heel Brussel weg moet met de trein),begint mijn maag onuitstaanbaar te knorren.Ja,was te verwachten:de hele tijd in de geur van verse chocoladebroodjes staan,is nefast voor mijn ternauwernood verworven zelfdicipline.na lang twijfelen en beraadslagen een croissant en een chocoladebroodje gekocht...ai ai dat laat me weinig ruimte meer om goed te eten de rest van de dag maar ik zal me wel aanpassen,dit moet nu eenmaal,nja het moet niet maar ik doe mezelf die toegeving en de broodjes verzadigen en de zenuwen gaan wat liggen.

De stationschef in Aarschot was super,alsook de man bij de verloren voorwerpen in Brussel.Chapeau voor de NMBS,ze mogen dan wel te kampen hebben met vertragingen en bij momenten een slechte communicatie,volgens mij is dat eerder een organisatorisch probleem,het menselijke aspect zit ginder toch wel goed.Ze hebben echt wel moeite gedaan voor uiteindelijk een stomme sportzak.Voor mij mijn hele hebben en houden maar op zich gewoon een sportzak...Nja,ik was onder de indruk.

Dindsdag Dé dag van Het onderzoek.Ik moest naar de radiologie om te laten onderzoeken of mijn eileiders verstopt waren.De details ga ik jullie besparen maar het komt er op neer dat er een vloeistof in de eileiders gespoten wordt en daar foto's van getrokken worden.Hoogst ongemakkelijk,kan ik jullie garanderen en achteraf (uren daarna) redelijk pijnlijk bij momenten,maar doenbaar,althans dat vond ik.Wat ik echter niet doorhad was dat,ondanks het feit dat ik een redelijk hoge pijngrens heb,pijn sowieso ergens kruipt en bij mij is dat in mijn weerstand en mijn energie.Eigenlijk had ik dat kunnen voorzien maar dinsdagnamiddag na het onderzoek heb ik 4 uur geslapen,de nacht van dinsdag op woensdag ook lekker geslapen maar gisteren was ik op zich wat slappekes,slaperig en lichtgeraakt.Het sporten vlotte niet,na een half uur crosstrainen was ik al uitgeput (een activiteit die ik met veel plezier 2 uren kan volhouden),de groepslessen liet ik voor wat ze waren en de gedachte aan buikspieroefeningen joeg me zodanig de stuipen op het lijf dat ik me snel weer op de fiets spoedde,waar ik na minder dan een half uur ook weer de brui aan gaf.De sauna was ontspannend en zalig maar de weg naar huis was wederom ergerlijk met gemiste bussen en lange wachttijden in de kou.

Arme Zon,die thuis nietsvermoedend aan het wachten was,kreeg de volle lading en deze morgen ben ik niet vertrokken naar het werk,wat ook weer frustraties opwekte en die zich uiteraard weer wreekten op mijn arme wederhelft,die het er nu wel moeilijk mee kreeg.Ja,hij weet wel waaraan het gelegen is,hij was erbij bij het onderzoek en hij vond het vreselijk.Nja,het onderzoek op zich was niet vreselijk maar de gevolgen achteraf,ja ze raden aan 2 sterke paracetamols te nemen na afloop maar daar heb ik voor bedankt,ik heb net een paar dagen mottig gelopen en op paracetamol geleefd,moet niet overdrijven.En de antibiotica die ik voorafgaand aan het onderzoek moest innemen,zal ook wel zijn nevenwerkingen hebben.

Toen ik daarnet echter in de spiegel keek,moest ik het mezelf nageven dat ik er echter goed uitzag:gezicht verslankt,mooie teint,de rest van mijn lichaam beter gesculpt,haar mooi gekapt.Ware het niet van die frons die mijn tronie ontsiert,zou ik mezelf zelfs mooi kunnen noemen hebben.Doorzetten ga ik,ik weet dat ik energie uitstraal maar vandaag is toch even een bah-dag,misschien vanavond beter maar nu echt even niet.Ik ga een paar uren terug onder de wol kruipen en hopen dat die zeurende hoofdpijn over gaat,dan nog wat ontgiften met wat ananas en vanavond lekker koken voor mijn arme zonnekoning en als ik mezelf beter voel,kan ik misschien een uurtje gaan sporten,tenslotte heb ik gisteren een uurtje verloren.Maar dat kan ik nu nog niet voorzien,ik voel me op dit moment alsof elke kilo aan mijn lijf te veel is.Zelfs dit stukje schrijven begint me te vermoeien.

Morgen beter,sowieso in grote lijnen beter en mijn eileiders zijn niet verstopt dus ben ik in theorie in staat kinderen te krijgen.Allemaal goed nieuws en fijne vooruitzichten maar vandaag gewoon een beetje bah...

29-03-08

Het einde van een tijdperk

Vandaag hoorde ik op het nieuws dat de oude bakkerij Bloch in de Veldstraat in Gent gaat sluiten.Er werden beelden getoond van een massa volk aan de stokoude bakkerij die nog een laatste keer een notenbroodje of een krentenbolletje op de kop wilden tikken.Ikzelf zat met een verheugde glimlach toe te zien en mezelf te bedenken dat het tegen nu al gesloten zal zijn.Ik ben benieuwd welke fijne winkel er in de plaats zal komen van die oude bakkerij.Ja,zoals je al leest,ik was geen fan van Bloch.ikzelf ben misschien een product van mijn tijd,misschien licht snobistisch.Ik ben enkele keren daar binnen geweest.Nooit heb ik één van die verkoopsters daar zien glimlachen,het gebak was merendeel droog en bij momenten nauwelijks doorbakken en afgrijselijk duur.Een keer ben ik daar een koffie gaan drinken en het duurde eeuwen vooraleer we bediend werden (hoewel er geen volk was) en de dames gaven de indruk een afgrijselijke moeite te hoeven doen om 2 tassen koffie en 2 gebakjes af te leveren.En dan die keer dat ik voor de verjaardag van mijn vader een paar lekkernijen ging halen bij een toch wel vermaarde patisserie,echt,die "lekkernijen" zijn achteraf aan de kippen gevoederd.Ja,mijn broer had nu eenmaal ook het lumineuze idee gehad om een lekkere chocoladetaart mee te brengen vanuit de bakkerij om zijn hoek en die was héérlijk!We hebben zelfs nog gevochten om de laatste kruimels,geloof ik.Ik heb dus met andere woorden heel veel geld uitgegeven aan kippenvoer.

Neen,echt,niemand hoeft volgens mij te treuren om die oude bakkerij,ik zal ze alleszins niet missen.ik wens de patissier hoe dan ook een fijne tijd als gepensioneerde oude rijke krent.Ja,de reden waarom de bakkerij sloot was niet omdat de oude patissier kapotgewerkt was (i wonder how that comes) maar omdat de personeelskost te zwaar aan het worden was.Ik kan me levendig inbeelden dat die overjaarse zure pruimen achter de toog rijkelijk betaald werden,vandaar hun eeuwig memorabele vriendelijke en snelle bediening...niet dus...

Leve de vooruitgang,leve de leuke winkels in de fijne Gentse winkelstraat,hopelijk komt er weer geen schoenwinkel bij.Misschien nog een klerenwinkel,nja die kunnen er volgens mij niet genoeg zijn.Temeer omdat ik volop op weg ben om in de gangbare maten te geraken,dusja,ik zal weer de winkelstraten kunnen afstruinen en met allerhande kleurige zakjes ronstruinen en midden de shoppingspree een lekker zacht goedkoop broodje gaan afhalen bij Panos,waar de verkoopsters altijd vriendelijk en dynamisch zijn :)

20:00 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bloch, bakkerij, veldstraat, gent, panos |  Facebook |

26-03-08

pump it!

Mijn laarzen zijn kapot,het ontbreekt me aan tijd nieuwe laarzen te gaan kopen en ik heb gisteren in mijn sportschoenen door de regen geploeterd.Niet dat die sportschoenen de enige schoenen in mijn bezit zijn hoor,o nee,zoals het een ijdele dame als mezelf betaamt,heb ik een heel assortiment aan pumps in mijn schoenkast liggen in alle soorten,kleuren,modellen en prijsklassen.Maar helaas heb ik mezelf hiermee ook de das omgedaan want de pijn in de knie is teruggekomen de dag dat ik mijn mooie rode pumps weer aan wou,ergens vorige week was dat.Ik wou gewoon es terug in mijn little red dress flaneren om mijn zonnekoning te tonen dat het wéér bijna past en natuurlijk moesten daar de torenhoge sexy rode pumps bij.Van zodra ik me in het rode ding gemurwd had,stapte ik met veel poeha in de rode fuckme-shoes,die Zon o zo sexy vindt...ik probeerde heupwiegend een rondje te wandelen in onze woonkamer en...ik zakte zowaar door mijn rechterknie,die ternauwernood genezen was.Zon stelde dan maar voor dat ik gewoon weer mijn mooie lange (platte) laarzen moest dragen en zo dus minder risico zou lopen om nog langer verstuikingen en verrekkingen op te lopen.Nuja,de knie is weer aan het beteren maar ik ben echt bang dat ik inderdaad mijn pumps zal mogen opbergen voor eeuwig en misschien wel van stijl zal moeten veranderen en dus platgeschoend door het leven zal moeten...snik...Zon probeert me enigszins op te fleuren met onder andere de stelling dat sportschoenen ook sexy kunnen zijn...nja ik deel die mening niet en blijf verlangend kijken naar mijn mooie rode pumps met weemoed in mijn keel.Ah het betert wel,maar nu weet ik wel waar mijn dip van dit weekend vandaan komt.

Trouwens,in alle eerlijkheid ben ik er bijlange niet in geslaagd te stoppen met roken,ik paf er gewoon nog altijd op los.Ik verzin geen excuses,ik kan gewoon mijn sigaretje nog niet missen...ik heb al min of meer afscheid moeten nemen van mijn sexy rode pumps...

09:51 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mooie, rode, pumps, ijdelheid, knie, verdraaid |  Facebook |