18-08-08

the end

Schuchter stapte ik het blogwereldje binnen en al heel snel voelde ik me er thuis.

Ik heb hier het leven geleid van de Sneeuwkoningin,die haar ei kwijt moest over haar bizarre leven en haar vreemde relatie met een Zonnekoning.De combinatie voelde even bizar als ze klonk en het was niet compatibel.Dit blog was de uitlaatklep,het dagboek,de therapie en heeft geleid tot het inzicht dat het zo niet kon maar dat er nog moest gestreden worden voor het grotere goed.Maar de strijd is gestreden en het grotere goed verder weg dan goed is.

Ik loop als een oorlogslachtoffer door de rommel die er overblijft van het sneeuwpaleis,kijk naar de afwas,zie de berg was...alles lijkt onoverkomelijk en ik denk eraan huishoudhulp te vragen tot ik er aan begin.Ik loop in een glasscherf en schreeuw het uit.Tiamo kijkt me aan met hoopvolle ogen want ze heeft weer es zin om keihard te gaan rennen naast de fiets maar daar staat mijn hoofd niet naar.Drama is allang verdwenen.Mijn bed is leeg en mijn hart brandt maar niet voor de Zonnekoning want buiten,in het maanlicht heeft Beer de kreet gehoord.

Hij kijkt achterom en ziet haar staan.Terwijl hij naar haar kijkt,drupt zijn bloed op de eerste afgevallen bladeren.Hij schrikt enigzins terug want eigenlijk heeft hij eerder zin om zijn eigen wonden te likken.Maar hij komt gemoedelijk op haar af gelopen.

Ik wil naar hem toe gaan maar voelt meteen een stekende pijn in voetzool en zie waar de glasscherf gemeen gesneden heeft.Mijn bloed drupt op de vroege herfstbladeren.Ik steek mijn hand uit om zijn vacht te strelen maar hij houdt een gereserveerde afstand.Het is wat ongemakkelijk maar het voelt goed.

Ik kijk rond mij en dan naar Beer en neem mijn besluit.Ik verbind mijn voet en stelp het bloeden terwijl beer zijn wonden likt.

Al wie mij liefheeft,volge mij.

http://sneeuwkoningin.wordpress.com/

15:13 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: the end, beer, oorlog, bloed, herfst, worldpress |  Facebook |

friends

Toen hij het uitmaakte,had ik echt wel zoiets van:kom zeg,dat kan je gewoon niet menen.Pijn voelde ik niet,het was gewoon niet waar.Ik zou hem wel bij het goedmaken zeggen dat zulke dingen niet gezegd worden als je kwaad bent,dat heeft echt wel zware gevolgen op een labiele persoonlijkheid.Maar hij gaat doodleuk terug op msn gaan chatten met Sanne,één van zijn piepjonge contacten,van wie ik diezelfde dag nog foto's gevonden had op mijn pc,ja hij schrok wel dat ze opgeslagen waren...foutje bij het wissen dus.Ik probeerde hem het tegendeel te laten zeggen maar het was te laat,elke smeekbede botste tegen een nog sterkere muur en elk excuus klonk nog onzinniger,zo erg zelfs dat ik zelf niet meer wist waarvoor ik me excuseerde.Hij hield niet meer van mij.Maar waarom precies?Hij zou het me later wel zeggen,nu was echt het moment niet...hij wou het gewoon niet zeggen,nee er was geen ander maar hij ging er wel naar op zoek.

Voor ik me zou beginnen voelen als een weggegooid zakdoekje,liep ik naar buiten,de druk kon ik even niet meer aan,nam de hond mee en liep meteen binnen bij vriendin I.,die even hard in shock was als ik en die me meteen een kop koffie maakte.Ik kalmeerde wat en zette terug aan naar huis maar hij bleef chatten en lol trappen met Sanne,ja,ze was grappig en je moet nu eenmaal weten dat hij me toch niet meer graag zag dus dat deze breuk eerder goed nieuws was.Mijn wereld stortte in en het leek alsof de zijne openging.Ik kon het niet meer aanzien en vertrok weer,dit keer naar een andere vriendin,dit keer al jankend en ook zij en haar vriend zegden dat zoiets toch niet kon?We deden het zo goed samen,toch?Ieder koppel heeft ruzietjes en iedereen heeft zijn onhebbelijkheden in het leven maar da's dan toch geen reden om het uit te maken?Hij zou wel weer op zijn stappen terugkomen en ik moest me maar niet te veel zorgen maken.Maar ik wist het al:het zou niet gebeuren,zelfs al zou hij het willen,ik zou het niet meer kunnen.Een mens kan maar een aantal smeekbedes aan en er was echt wel niks meer aan.Ik had ook mijn gezicht verloren in deze strijd,het mocht voldoende zijn.Ik wou geen strijd maar hij was er echt wel klaar mee.De hele avond hebben vriendin B. en ik zitten praten,zitten roken en uiteindelijk kikkerde ik op.Ik zag zelfs de voordelen en voelde me er klaar voor de gevolgen te accepteren.Alleen die kinderwens,die wens bleef in het donkere poeltje van de wanhoop drijven...

Ik zette terug aan naar huis en begon de spullen te verdelen,hij vond dat wel wat voorbarig maar ik ging ongestoord verder.Denken aan verdere smeekbedes was uitgesloten,eveneens zou ik niet meer ingaan op smeekbedes van hem om het goed te maken.OK,elke man mag dan zijn fouten hebben maar ik wil echt wel geen vent die chatten als hobby heeft,al even erg als een vent die flirt met elke vrouw die hij tegenkomt.Nee,echt daar voel ik me niet toe geroepen en had ik echt geweten dat hij zo was,zou ik er echt wel niet aan begonnen zijn.Ik ging dan maar slapen en verdorie zeg,moé dat ik was.Ik viel meteen als een blok in slaap.

De volgende morgen werd ik verkwikt wakker na een goede nacht slapen en zag de zaak alweer wat positiever in.Ik zou wel de tijd nemen om te treuren om deze relatie maar aangezien er geen liefde mee te maken had van zijn kant,valt dit soort breuk onder dezelfde noemer als mijn huwelijk en weet ik ook wel hoe en hoe lang te verwerken.Vriendin B. stond meteen weer klaar voor me en we aten in de namiddag samen en plots kwam hét antwoord,waar ik eigenlijk zelf niet zou opgekomen zijn.Ik heb dus echt wel geen vent nodig om een kind mee te krijgen?Ja,het klopt dat ik een kind wilde,met of zonder vader en ik zou er maar aan begonnen zijn op het moment dat ik er zelf klaar voor zou zijn en ik ben er alleszins klaar voor.

Zijn het nu de pilletjes die al werken?Ik neem terug mijn serotonineboosters om de shock op te vangen maar die worden maar geacht te werken na 2 weken.Of is het nu dat vooruitzicht dat mijn kinderwens niet in vain gaat zijn.Maak jullie maar geen zorgen,ik ga eerst de tijd nemen dit  te verwerken en ik weet niet of ik nog van idee ga veranderen maar ik weet wel dat dit idee lokt.Even informeren over de praktische kant in de fertiliteitskliniek.De ivf staat sowieso gepland dus...waarom ook niet?

We zien wel,for now,ik ga me snel klaarmaken om te gaan werken!

17-08-08

herfst

De herfst is met een klap gekomen.Hoewel,is dat zo?Er hebben zich al veel regenbuien voorgedaan en aangekondigd.Maar kom,hoe dan ook,het is soms ook nog wel warm en per slot van rekening is het nu nog officieel zomer maar de straten liggen al bezaaid met een kleurig tapijt van gevallen bladeren.De herfst begint altijd vroeger...

Weet je nog vorig jaar,onze 2 weken verlof samen in juli,het onweer,de stortvlagen,de ruzies?Herinner je je nog de eindeloze discussies waarin ik de stempel ziekelijk jaloers gekregen heb terwijl jij vrolijk doorchatte met eender wie zich op het net daartoe beschikbaar zette,doch met als enige voorwaarde dat ze vrouwelijk was?Weet je nog hoe je chatte met A. en hoe ik wist dat je nog verliefd was op haar?Dan mocht de zomer al stoppen van jou hé?Dan mocht het al want je was zo...de eerste verliefdheid was gaan liggen en ik zat tv te kijken terwijl jij chatte en chatvriendinnen bleef zoeken.Ik voelde me zo onwaardig en nietig,zo slecht omdat ik zo jaloers was,zo bedreigd in mijn relatie met jou...maar vooral wist ik toen dat je nog verder op zoek was,ook al beweerde je het tegendeel.Maar we hielden wel stand,hoewel we elke dag ruzie maakten.Ik moest zelfs terug naar de psychiater omdat ik spoken zag en dat ik je daardoor het leven onmogelijk maakte.

En ik probeerde elke dag en ik voelde mij schuldig want ik controleerde jouw gesprekken en wat ik vond,werd met de dag erger.Het ging van liegen over jouw leeftijd tot voorstellen om af te spreken en zelfs mijn psych begon ongemakkelijk in haar stoel te schuiven toen ik haar dat vertelde.Temeer omdat je op een dag wel degelijk afsprak met A. en zij jou een massage wou geven.Het is allemaal ontploft daarna en we zijn uiteengegaan,'t is te zeggen jij ging op de sofa slapen en je volop gaan gooien in het online daten.Ik ging vroeger slapen en ik heb er maar één terug opgezocht,het was voldoende,hij was er me al vanaf het eerste gesprek weer aan het doortrekken.Maar ah ja,we gingen aan tafel zitten en praten en we begonnen te huilen en het goed te maken en alles was fantastisch tot 's nachts,wanneer je me opbiechtte dat er wel wat meer gebeurd was dan een par onschuldige chats,je had verdorie gekust met A!!!!

De volgende dag vertrok ik naar mijn werk,ik had je beloofd contact te verbreken met Beer,jij had beloofd contact te verbreken met enkele honderden online dames en zo geschiedde.Met veel pijn in 't hart want na die bekentenis,gunde ik jou mijn liefde en toewijding niet meer.Maar zo geschiedde en geen van beiden moest zich nog bedreigd voelen.

Tot die dag,enkele weken later,toen ik zag dat je achter mijn rug om weer aan het chatten geslagen was.Je beweerde dat het onschuldig was maar het fragiele vertrouwen dat er terug aan het komen was,werd in één klap kapotgeslagen.En we gingen naar de fertiliteit en we gingen aan kinderen beginnen.Ik kan echt niet zeggen dat ik blij ben dat er geen zijn want ik zou het alleen ook wel gedaan hebben maar beiden bleken we er nog in te geloven.En ik aanvaardde de uitleg dat je gewoon graag chatte en dat je niks verkeerds deed.

Tot gisteren,toen ik weer viel over het feit dat je,doordat je aan het chatten was,terwijl je tegen mij beweerde aan je eindwerk te werken,zodat we geen dingen samen konden doen.En ja,het stak me dat jouw contacten alsmaar jonger worden en ja,ik krijg een vreemd vermoeden en nee,ik kan er echt niet mee om maar dat houdt echt wel niet in dat ik ziekelijk jaloers ben.Daarvoor ben ik al genoeg te rade geweest bij vrienden en andere contacten.Maar je reageerde vreemd en plots zei je dat je je allang geen onderdeel van een koppel meer voelde en toen ik verder vroeg,zei je dat het privézaken zijn en ik vroeg nogmaals of ik geen onderdeel was van die privézaken en ik drong verder aan en jij moest het dan wel echt toegeven hé.

Je houdt niet genoeg van mij en ergens heb je dat altijd geweten.Het was een bepaalde wanhoop die je er toe dreef om met mij samen te blijven.Je hebt nu eenmaal een drang naar het opstarten van een gezin,koste wat kost.En blijkbaar dacht je ook met eender wie.Tot je effectief bij mij woonde en mijn temperament gewaarwerd en je weer op zoek gegaan bent en dan is het allemaal verergerd.Maar het doet geen afbreuk aan het feit dat je me echt wel voor de gek gehouden hebt,tot 2 keer toe.ik heb nog gesmeekt en gevraagd en proberen redeneren maar op de één of andere manier wist ik al dat het geen zin meer zou hebben.Je wil je sowieso iemand anders zoeken.je zal er wel in slagen,zij het wel niet in de leeftijdsklasse die je zo aantrekkelijk vindt.Maar ja,je moet je haasten want je wordt er niet jonger op.

Het is voorbij,ik berust erin en ik zal mijn slag wel krijgen maar eerst moet jij de deur uit.Ik heb geprobeerd en ik kan niet anders doen dan aanvaarden en vooruit kijken.Mijn eerste kwaadheid zal wel gaan liggen en ik zal meer vrede krijgen maar jij moet de deur uit en ik kan je niet op straat zetten dus ga ik volop op zoek naar een appartement voor je.Je schrok wel toen ik deze nacht thuiskwam en je dat voorstelde en je had even niet terug van mijn daadkracht toen ik onze spullen begon te verdelen.Zo ver zat jij niet maar dat is ook mijn probleem niet meer.Om het officieel aan de familie te vertellen,wacht ik tot je de deur uit bent en ik dan misschien even kan instorten maar ik vrees dat ik al een beetje te veel ingestort ben en al een beetje te veel zaken te boven gekomen bent.

Veel succes,Zonnekoning.Ik wens je een vrouw en gezin toe maar ze zullen zich wel moeten haasten natuurlijk.Het gemis gaat bij jou zitten want zelfs nu ga je niet ontbijten want ik maak niks meer klaar voor jou.Je moet jezelf maar beredderen,hé.

Ik heb geen nood aan troostende woorden,dat komt later wel maar wie wil,kan me wel een steun in de rug geven.Ik hoop dat ik dit keer niet breek en dat ik niet toegeef op het moment dat het zwaar wordt.Het is echt wel gedaan nu.Horen van de persoon die je met heel je hart graag ziet,dat hij niet meer van je houdt,doet pijn en ook al zouden we het weer een tweede kans geven,zou ik altijd bang zijn voor de dag waarop je niet meer van mij zou houden.Net zoals ik nu bang was dat,van zodra we een kleine ruzie zouden krijgen,je op zoek zou gaan naar een ander.

Misschien was mijn liefde ook niet sterk genoeg om deze relatie te overleven...Wie zal het zeggen?

09:43 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (5) | Tags: voorbij, bedrog, breuk, troost steun, uiteen |  Facebook |

03-08-08

breakup?

Het regent relatiebreuken tegenwoordig.De relaties die niet sterk zijn,overleven de huidige beproevingen niet.Gisteravond nog lees ik op facebook dat een vriendin van mij ook weer single is na een relatie van een jaar met een,in ieders ogen,vent die ideaal was voor haar.Na haar relaas bleef ik bij dezelfde mening.In een relatie moet je geven en nemen maar wat als je het gevoel hebt dat jij het meeste geeft en de ander gewoon maar neemt en het nog ferm vanzelfsprekend vindt ook?Wat als je 's nachts wakker ligt en je telkens weer ligt af te vragen of alles snor zit terwijl de ander of doodmoe naast jou ligt te snurken of tot kot in de nacht achter de pc blijft hangen (tot op uren dat hij het niet zou uithouden met jou) en dan nog gepikeerd is omdat je hem komt halen voor zijn eigen bestwil?

Goed,daar is al zo veel over gediscussieerd dat de zin om me daar nog aan te laten vangen heel ver te zoeken is.Het zijn discussies die nergens toe leiden of wat zeg ik,die leiden tot de conclusie: als jij niet kan leven met de persoon die ik ben,dan ga ik wel.Dan vraag ik me luidop af of onze relatie zo snel weg te gooien is dat bij de eerste discussie die er valt,er al onmiddelijk moet gesproken worden over uiteen gaan.Ervaring leert ons dat dat niet zo gemakkelijk gaat.

Maar gaat het dan niet zo gemakkelijk?Akkoord,ik zal hem missen en ik zal er de eerste tijd wel mottig van lopen en financieel zal het weer een zware domper worden maar het is verdomde makkelijk om gewoon géén relatie te hebben en gewoon met jezelf te leven.Je kan er fijne vriendschappen op na houden en zelfs weer vriendjes met privileges krijgen.Voordeel van die vriendjes is dat de sex meestal veel beter is en wanneer JIJ wil en niet omgekeerd.Ik klaag niet over slechte sex in het algemeen maar het lijdt geen kijf voor mij dat vasterelatiesex aan kwaliteit verliest en alle dingen die je doet om dat toch tot een deftig peil op te pompen,worden afgekapt door vermoeidheid,werk,spanningen en zo verder.Allemaal dingen waar een single zich geen zorgen over moet maken.Ben je moe,dan ga je gewoon slapen,punt.Heb je zin om je kapot te sporten,dan zal er niemand thuis zijn die je het gevoel heeft dat je er nooit meer bent tegenwoordig.Heb je zin om tot ene stuk in de nacht uit te gaan,dan doé je dat gewoon,je hoeft niet meer te worstelen met je geweten bij de gedachte aan de ander die daar thuis zit te wachten.Wil je een abfab weekend bij je vriendin doorbrengen,dan voorzie je gewoon aspirine voor de dag erna en regel je verblijf voor je hond en vertrek je.ben je thuis,slaap je lekker door zonder je e moeten opjagen over gesnurk van een ander of muilperen van zijn uitschietende armen tijdens zijn slaap (nee geweldadig is hij niet)Ja,dat is single leven voor mij en dat bevalt me eigenlijk wel.

Nu even de nadeeltjes:thuiskomen in altijd een leeg huis.Dan niemand die je leefwereld dag op dag opvolgt.Heb je eens lekker en speciaal gekookt,niemand die je gaat complimenteren tenzij je mensen uitnodigt (maar die complimenteren altijd,da's gewoon beleefdheid).Niemand die je 's nachts es wakkermaakt terwijl hij onbewust zijn hand op je heup legt.Alle familiefeestjes weer alleen,alle feestjes tout court alleen.Kans op kinderen op dit moment verminderd met zoiets van een 100%.In geval van zin in sex,veel kans dat er geen vriendje met privileges vrij is op dat eigenste moment.Kosten weer volledig zelf te dragen,spaarrekening gepluimd,nog steeds geen eigen auto noch rijbewijs en ik zit nu al te huilen bij de gedachte HEM te moeten missen.

Ik zal er dan toch maar mee moeten leven,hem laten tokkelen op de pc tot kot in de nacht (en ja,wat je je er bij voorstelt doét hij ook anders zou het mij niet zo storen) want al bij al,wat is de kans dat ik nog iemand zou vinden die zo normaal is dat je abnormaal wordt,die even graag shopt als mij maar met wie ik daarna moeiteloos terug tussen de lakens beland wegens niet gay (hehe).Ik zou hem enorm missen en hij mij wellicht ook.Twijfels in een relatie zijn normaal zegt men en dat zal ik dan maar accepteren.Ik zou eigenlijk al het voorgaande moeten wissen maar dat gaat in tegen mijn manier van bloggen.Ik voer een strijd tegen mezelf,tegen mijn eigen wisselvalligheid en het zwart op wit zien staan,helpt daar echt wel bij.

Ik ga douchen en zorgen voor het ontbijt want was ik single geweest,had ik aleens geen ontbijt overwogen.prettige zondag :-)

11:18 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfels, breuk, uiteen gaan, single, koppel, baby |  Facebook |

29-07-08

Verweesd

Vroeger kon ik veranderen van gevoel van het ene moment op het andere,verwerken deed ik moeiteloos en ik sprong in gedachten en gevoelens constant van de hak op de tak.Was ik op een bepaald moment boos of verdrietig,dan kon dat op een volgend ogenblik gewoon achter mij laten en van hum veranderen.Dat was het werkelijke begin van mijn stemmingswisselingen,denk ik.Niet kunnen beslissen hoe ik me eigenlijk voelde en dat ging verder tot het niet echt hebben van een eigen mening maar constant stukjes en brokjes op te nemen van de anderen rondom mij.Beviel er mij een eigenschap aan iemand,dan ging ik die gewoon kopiëren.Aangezien ik geen diepgaande contacten aanging,werd ik alom gewaardeerd om mijn spitsvondigheid,die ik wel bezat maar die ik toch verborg onder hetgene ik van anderen overgenomen had.En gaandegeweg werd ik ouder en ging ik de confrontatie met mezelf nog veel verder uit de weg,zo ver zelfs dat ik mezelf kwijtraakte in mijn eerste huwelijk,waar ik enkel een slap aftreksel was van wat mijn vrienden kenden als persoon Peggy,ah wisten zij veel dat de werkelijke persoon Peggy door haar eigen onzekerheid bleef bij een tiep die haar vernederde en waar ze zich volledig aan onderwierp.Heel die relatie is 1 grote smeekbede geweest van mij aan hem om alsjeblief bij mij te blijven.De werkelijke vraag was om van mij te houden,maar het is echt wel zo dat een mens eerst  van zichzelf moet houden vooraleer iemand anders dat kan doen.mensen die zichzelf niet graag zien gaan volledig op in de relatie met de persoon die ze bijna obsessief graag zien en waar ze werkelijk voor door het vuur gaan.Het onevenwicht in zulke relaties is heel duidelijk en zo lopen er veel rond.Leren houden van jezelf is de sleutel en dan verdorie niet loslaten,hoe moeilijk ook.Allemaal makkelijk te zeggen in theorie maar in de praktijk draait het anders uit.

In het begin van mijn blog heb ik gezegd dat mijn leven een aaneenschakeling is van foute beslissingen en verkeerde besluiten.Ook op het moment dat ik mijn blog begon,begonnen Zon en ik aan een nieuw hoofdstuk in onze relatie na een hele zware crisis.De hoop dat alles zou gaan veranderen was enorm groot,het vertrouwen aan het groeien.Helaas is vertrouwen een eigenschap die ik niet bezit,zeker niet na de crisis die we deze winter,voor het opstarten van het blog beleefd hebben.Maar telkens ik voor een belangrijk besluit kom in mijn leven heb ik het even moeilijk.Ook al doet elke beslissing me groeien en evolueren,het betekent altijd een afscheid.

Wie me kent,weet waarover ik het heb.Wie me niet kent,zal ik het uitleggen.Ik moet kiezen tussen de veilige of de gevaarlijke oplossing.De veilige oplossing is eigenlijk weer single worden en een hele tijd single blijven.Terug Beer opzoeken en hem de aandacht en affectie geven die hij echt verdient.De consequenties accepteren en misschien wel nooit kinderen krijgen.Of de uitdaging aangaan en mijn twijfels overwinnen,zwanger raken en mijn leven wijden aan mijn kind(eren).De kinderwens is gekomen op het moment dat ik zeker was dat ik het alleen zou aankunnen.

Gisteren heb ik het mooiste gehoord wat een vrouw kan horen als ze in behandeling is in de fertiliteit.IK ben volkomen in staat kinderen te krijgen,IK heb geen probleem en ik ben ingestort want de spanning van al die afgelopen weken,de zware last van het schuldgevoel dat Zon op mijn schouders gelegd heeft,viel ineens van mij af.

Ik hou echt van mijn Zonnekoning maar op dit eigenste moment ben ik echt wel furieus op hem om mij de verantwoordelijkheid te geven over ons tot op heden kinderloos bestaan en te overwegen mij daarvoor te verlaten.Op dit moment neem ik hem veel dingen kwalijk maar da's de eerste kwaadheid die wel gaat liggen maar dit is een zware klap geweest.

Ik doe alsof ik ziek aan het worden ben en de uitingen van affectie naar hem toe zijn gemeend maar met een bittere nasmaak...

15:08 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-07-08

de vlucht

De regen spat op mijn wangen die roodaangelopen zijn en ze blijft harder lopen dan goed voor haar is maar we weten allebei dat we het even nodig hebben.We hijgen en zweten tesamen,soms kijken we eens opzij naar elkaar,nuja,ik schuin naar beneden en zij schuin naar boven.After all rent zij naast mijn fiets.Soms vertraagt ze even als wil ze even uitrusten maar stilstaan doet ze weinig of nooit.Doet ze het wel,dan is het maar om heel even te snuffelen aan een markering van een andere hond of om zelf haar poot op te heffen.We hebben onze eigen taal ontwikkeld,een niet uitgesproken taal,eerder een soort lichaamstaal gemengd met een paar woorden van mijn kant,zij weet op welke manier ze moet kijken en blaffen om mij iets duidelijk te maken.Normaalgesproken hebben we beiden een gloeiende hekel aan regen en krijgt men er ons met geen stokken door,tenzij het écht nodig is en dan maken we nog dat we zo snel mogelijk binnen zijn.Maar vandaag is de regen een soort stimulans om verder te gaan en sneller te gaan.Ik weet dat ze weet dat ik voel hoe sterk zij aanvoelt hoe ik me voel.Een leiband hebben we niet nodig,het onding zit wel in mijn zakken voor het geval dat er een agent langskomt.De band die we hebben gaat verder dan de langste leiband en bindt ons meer dan eender welk keten.Die band is één van de fundamenten van onze baas-hond relatie (of is het omgekeerd?).

Ik heb geen zin om al naar huis te gaan en zij wordt wat moe dus gaan we een beetje schuilen.Ze blijft echter niet lang zitten en begint weer zenuwachtig heen en weer te trippelen zodat ik ook weer onrustig word en zij nog onrustiger,dus steek ik die sigaret niet aan en spring weer op mijn fiets,zij kwispelt en rent weer zo snel ze kan mee.Dit is het mooiste moment van ons leven tesamen,denk ik zo.Op dit eigenste moment voel ik me perfect gelukkig en het moment dat ik me dat realiseer,besef ik ook waarom ik me zo gelukkig voel.Ik heb namelijk gedurende het afgelopen uur niet gedacht aan mijn kinderwens,mijn twijfelende zonnekoning,de instabiliteit in mijn relatie (of zit die in mijn hoofd want zon doet weer heel normaal maar ik vertrouw het zaakje niet) en daardoor de dreiging tot instabiliteit in mijn leven en dus ook weer de dreiging van een nakende depressie met al zijn gevolgen vandien...spoken in mijn hoofd dus en typisch natuurlijk dat ik er niet aan denk en me dan zit vrolijk te maken over het feit dat ik er niet aan denk en lap...daar zijn ze weer,mijn spoken...Maar Tiamo krijgt het ook zwaar en gaat ook trager lopen,zo traag zelfs dat ik ferm moet afremmen,maar als ik stop om haar te laten uitblazen,kijkt ze me aan als wil ze zeggen "wat is jouw probleem?".

Eenmaal thuisgekomen,kus ik Zon goeiedag,hij ziet er blij uit ons te zien en vraagt hoe het was.Ik geef Tiamo vers water en een koekje en vertel hem over de fijne rit.Hij vertelt over de auto's die hij op internet gevonden heeften toont me de modellen maar niets kan tippen aan die die we gister gevonden hebben en waar we voor gebeld hebben.We hebben een goed buikgevoel bij deze aankoop.Ik vraag hem of deze gezamelijke aankoop een keerpunt is in onze relatie,hij zegt dat hij zoiets niet van de ene dag op de andere kan zeggen maar dat hij wel dat gevoel heeft.Alles lijkt af te hangen van het feit of ik al dan niet snel zwanger ga worden,zo lijkt het.IK krijg het benauwd en ga even liggen.Tot mijn verbazing val ik in een diepe urenlange slaap.Als ik wakker word,voel ik een pijnlijke bol op mijn bovenlip,Zon merkt het ook op als ik naar beneden kom en voegt er onmiddelijk aan toed at ik dus degelijk moet eten en dat het tijd wordt en dat hij honger krijgt.Ik stuur hem naar de videotheek om een volgend seizoen sex and the city terwijl ik kook.We eten samen en doen de afwas en weer krijg ik dat geborgen gevoel en ik zie dat hij zich ook weer wat minder opgelaten voelt.

Heb ik die koortsblaas van pure vermoeidheid en komt die vermoeidheid van al dat piekeren of mag ik hopen?Voor al mijn vragen zal tijd raad brengen...

19-07-08

het zwaard van Damocles?

Het zijn al een paar woelige dagen geweest,maar we staan er nog als 2 robuuste bomen na een zware storm,een paar takken liggen afgebroken te sterven op de grond rond ons maar daar waar ze afgebroken zijn,staan er al nieuwe heldergroene knoppen klaar.Vol trots tonen we ze aan elkaar en we babbelen honderduit over het afgelopen trouwfeest en over hoe we het onze gaan organiseren.Tot ik me opeens omdraai en jouw ogen zoek in het licht van het schemerlampje naast het bed en vraag of we nu aan het verder bouwen zijn op onze fundamenten of gewoon maar wat aan het praten zijn.Je zwijgt,draait je naar me toe en kust me.Ik blijf met dezelfde vraag zitten,ene typisch verschijnsel tussen ons.Je praat over hetgene waar we deze namiddag over gepraat hebben.Mijn hoofd zit zo vol dat ik me niet meer kan herinneren wat we precies wanneer gezegd hebben.We hebben gisteren heel de avond gepraat,vorige nacht ging het gesprek verder in mijn hoofd,waardoor ik soms twijfel of bepaalde dingen wel degelijk gezegd geweest zijn of niet.En vandaag ging het er weer over,deze namiddag,dat gesprek dat voorafging aan die vrijpartij?Dat gesprek?Wat hebben we dan weer gezegd?Ik weet het niet zo goed meer want vanavond,tijdens het feest,ging het in mijn ogen gewoon weer verder.is ons gesprek ergens afgelopen waar ik me niet bewust was van het einde?Goed lieverd,vertel me dan eens,was het een happy end of eerder een David Lynch-achtig end?Maar ik merk dat ik al die vragen in mijn hoofd stel en dat je al uitgeteld ligt te slapen dus doof ik het licht maar en lig nog enkele ogenblikken met open ogen te denken,te piekeren,proberen me te herinneren wat je precies gezegd hebt wanneer.Er is zo veel gezegd geweest en ja,het feest,de drank,de dansen,alles heeft je ook moe gemaakt,ik weet het en ik laat je slapen hoewel ik binnenin aan het branden ben van verlangen om jou wakker te schudden en te vragen wat of hoe,zég het dan verdomme,maar ik weet dat het geen goed idee is jou wakker te maken.

Halverwege de nacht ga je lepeltje liggen en omvat mijn borst met je hand,een gebaar die je onbewust maakt maar ik word er van wakker,voel mijn overvolle blaas en maak me los uit die omhelzing.Je mompelt iets en pas als ik het toilet doorspoel,valt me in wat je gevraagd hebt.Je hebt gevraagd waar ik heen ga,ik ga terug naar boven,ga naast jou liggen,neem jouw hand;leg me weer in jouw warme schoot en vraag je waar wij heen gaan terwijl ik jouw hand weer rond mijn borst leg.Je zegt "nergens".Ben je nu aan het droompraten of heb ik nu mijn antwoord?Ik ben echter te slaperig om nog verder na te denken en val terug in een droomloze slaap.

Deze morgen glip ik uit bed met barstende hoofdpijn,ik voel dat je wakker aan het worden bent maar lieverd die je bent,weet je dat ik beter even alleengelaten word als ik opsta om mijn kopje koffie te drinken,de hond uit te laten,nog een kopje te maken vooraleer jij opstaat en jouw sigaret aansteekt.Vreemd genoeg heb ik,als rookster,heel mijn leven lang een soort intolerantie tegen sigarettenrook 's morgens als ik pas wakker word.Door met jou te leven heb ik die intolerantie echter al gedeeltelijk laten varen,maar die eerste momenten zijn en blijven kritiek.Nu weet ik wel zeker dat je wakker was,want van zodra je de senseo voor een tweede keer hoort,sta je op en komt naar beneden.Je glimlacht en vraagt hoe ik geslapen heb,ik vertel je over mijn hoofdpijn en je kust mijn voorhoofd.We zitten samen aan de keukentafel,ik met mijn kop koffie,jij met je sigaret en we voelen dat het goed is.Op dit moment heb ik geen behoefte om penibele onderwerpen aan te snijden en jij blijkbaar ook niet en we praten over het afgelopen feest,over de muziek,het eten,de neef die op het einde in zijn blote torso stond te dansen,over onze eigen moves op de dansvloer,over het feit dat papa gelijk heeft en dat we meer nederlands moeten spreken,over de liefde en het geluk van mijn broer en schoonzus die gisteren getrouwd zijn,over de andere broer en schoonzus en hoe jammer het eigenlijk is dat ik,jaren geleden hun trouwfeest botweg geweigerd heb (gewoon omdat mijn ex geweerd werd,wat wel terecht was van hen achteraf gezien)...je gaat brood halen en neemt de hond mee,ik begin alvast aan de berg afwas die ik deze week op een wel heel creatieve manier opgestapeld heb.

We doen elk ons ding en dan zoeken we samen naar een tweedehands wagen.Onze smaak komt overeen,buiten de deurenkwestie,waarbij ik resoluut voor een vijfdeurs ga en me rechtvaardig met het ongemak waarmee het gedoe met een kinderzitje komt kijken.Jij zegt dat we daar niet zo zeer moeten bij stilstaan en dat het nog even kan duren vooraleer er sprake gaat zijn over een kinderzitje.Ik zegt dat het ook snel kan gaan en daarmee valt weer de onvermijdelijke vraag,net voor je naar jouw werk vertrekt.Je word stil,mijn hart klopt in mijn keel.Je staat in de keuken en draait je om met een open blik en zegt dat alles te maken heeft met vertrouwen en dat zoiets niet van de ene dag op de andere komt,dat ik dat maar al te goed weet.Je zegt dat je moet leren er vertrouwen in te hebben.Ik weet niet hoe daar op te reageren maar je komt naar me toe,kust me en zegt dat we daar tijd voor nemen en dat het heus wel zal komen,neemt je helm en zegt "tot vanavond" en vertrekt.

Hier zit ik nu,een uur later,nog steeds naar het plafond kijkend,mezelf af aan het vragen of het zwaard van damocles van boven mijn hoofd verdwenen is...

19:32 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: woelig, storm, damocles, vraag, slapen, antwoord |  Facebook |