sneeuwkoningin

Toen hij het uitmaakte,had ik echt wel zoiets van:kom zeg,dat kan je gewoon niet menen.Pijn voelde ik niet,het was gewoon niet waar.Ik zou hem wel bij het goedmaken zeggen dat zulke dingen niet gezegd worden als je kwaad bent,dat heeft echt wel zware gevolgen op een labiele persoonlijkheid.Maar hij gaat doodleuk terug op msn gaan chatten met Sanne,één van zijn piepjonge contacten,van wie ik diezelfde dag nog foto's gevonden had op mijn pc,ja hij schrok wel dat ze opgeslagen waren...foutje bij het wissen dus.Ik probeerde hem het tegendeel te laten zeggen maar het was te laat,elke smeekbede botste tegen een nog sterkere muur en elk excuus klonk nog onzinniger,zo erg zelfs dat ik zelf niet meer wist waarvoor ik me excuseerde.Hij hield niet meer van mij.Maar waarom precies?Hij zou het me later wel zeggen,nu was echt het moment niet...hij wou het gewoon niet zeggen,nee er was geen ander maar hij ging er wel naar op zoek.

Voor ik me zou beginnen voelen als een weggegooid zakdoekje,liep ik naar buiten,de druk kon ik even niet meer aan,nam de hond mee en liep meteen binnen bij vriendin I.,die even hard in shock was als ik en die me meteen een kop koffie maakte.Ik kalmeerde wat en zette terug aan naar huis maar hij bleef chatten en lol trappen met Sanne,ja,ze was grappig en je moet nu eenmaal weten dat hij me toch niet meer graag zag dus dat deze breuk eerder goed nieuws was.Mijn wereld stortte in en het leek alsof de zijne openging.Ik kon het niet meer aanzien en vertrok weer,dit keer naar een andere vriendin,dit keer al jankend en ook zij en haar vriend zegden dat zoiets toch niet kon?We deden het zo goed samen,toch?Ieder koppel heeft ruzietjes en iedereen heeft zijn onhebbelijkheden in het leven maar da's dan toch geen reden om het uit te maken?Hij zou wel weer op zijn stappen terugkomen en ik moest me maar niet te veel zorgen maken.Maar ik wist het al:het zou niet gebeuren,zelfs al zou hij het willen,ik zou het niet meer kunnen.Een mens kan maar een aantal smeekbedes aan en er was echt wel niks meer aan.Ik had ook mijn gezicht verloren in deze strijd,het mocht voldoende zijn.Ik wou geen strijd maar hij was er echt wel klaar mee.De hele avond hebben vriendin B. en ik zitten praten,zitten roken en uiteindelijk kikkerde ik op.Ik zag zelfs de voordelen en voelde me er klaar voor de gevolgen te accepteren.Alleen die kinderwens,die wens bleef in het donkere poeltje van de wanhoop drijven...

Ik zette terug aan naar huis en begon de spullen te verdelen,hij vond dat wel wat voorbarig maar ik ging ongestoord verder.Denken aan verdere smeekbedes was uitgesloten,eveneens zou ik niet meer ingaan op smeekbedes van hem om het goed te maken.OK,elke man mag dan zijn fouten hebben maar ik wil echt wel geen vent die chatten als hobby heeft,al even erg als een vent die flirt met elke vrouw die hij tegenkomt.Nee,echt daar voel ik me niet toe geroepen en had ik echt geweten dat hij zo was,zou ik er echt wel niet aan begonnen zijn.Ik ging dan maar slapen en verdorie zeg,moé dat ik was.Ik viel meteen als een blok in slaap.

De volgende morgen werd ik verkwikt wakker na een goede nacht slapen en zag de zaak alweer wat positiever in.Ik zou wel de tijd nemen om te treuren om deze relatie maar aangezien er geen liefde mee te maken had van zijn kant,valt dit soort breuk onder dezelfde noemer als mijn huwelijk en weet ik ook wel hoe en hoe lang te verwerken.Vriendin B. stond meteen weer klaar voor me en we aten in de namiddag samen en plots kwam hét antwoord,waar ik eigenlijk zelf niet zou opgekomen zijn.Ik heb dus echt wel geen vent nodig om een kind mee te krijgen?Ja,het klopt dat ik een kind wilde,met of zonder vader en ik zou er maar aan begonnen zijn op het moment dat ik er zelf klaar voor zou zijn en ik ben er alleszins klaar voor.

Zijn het nu de pilletjes die al werken?Ik neem terug mijn serotonineboosters om de shock op te vangen maar die worden maar geacht te werken na 2 weken.Of is het nu dat vooruitzicht dat mijn kinderwens niet in vain gaat zijn.Maak jullie maar geen zorgen,ik ga eerst de tijd nemen dit  te verwerken en ik weet niet of ik nog van idee ga veranderen maar ik weet wel dat dit idee lokt.Even informeren over de praktische kant in de fertiliteitskliniek.De ivf staat sowieso gepland dus...waarom ook niet?

We zien wel,for now,ik ga me snel klaarmaken om te gaan werken!