05-08-08

rechtzetting

Wie deze blog geregeld komt lezen,weet ook dat ik elke dag een strijd voer tegen mezelf.Ik stel al vrijwel heel mijn leven alles in twijfel,en ah ja dat heeft allemaal een oorsprong te vinden in mijn kinderjaren.Maar ik schiet er niks mee op daar nog over verder te borduren,ik heb alles tot in het kleinste detail moeten vertellen in de psychiatrie indertijd en in mijn ogen hebben zulke uiteeenzettingen geen enkele zin en dienen enkel om geperverteerde geesten weer es reden te geven zich opgewonden te voelen.Daarenboven heb ik enorm veel begrip en respect voor de andere betrokken personen.Ieder zijn kruis om mee te dragen.

Mijn hele verdere leven is mijn kruis die ik mee moet dragen.Bij mijn ouders moet ik niet op begrip rekenen,de enige reactie die ik me ooit kan heugen,is ongeloof en believe me,dat is het laatste wat je te verwerken wil krijgen op dat moment.Daarenboven heeft het absoluut geen zin het fragiele evenwicht die zich gevormd heeft met de jaren te verstoren.Maar dit alles leidt er toe dat ik me bij momenten helemaal onthecht en onzeker voel.Zon is de eerste man in mijn leven die,zonder details te vragen,mij aangehoord heeft,mij geloofd heeft en me laten vertellen heeft met enkel een uitdrukking van medeleven en begrip.Die me getroost heeft toen ik mijn oud verdriet huilde en de volgende ochtend weer naast me wakker werd en gewoon weer verder vooruitging samen met mij.Niet vergeten wat er gezegd was en dat duidelijk makend door te praten over de dingen die we samen kunnen verwezenlijken,zonder inmenging van anderen.

Mijn twijfels naar Zon toe zijn merendeel een onderdeel van mijn ziektebeeld,die zeker in de zomer de kop opsteekt.Aangezien ik het herken,kan ik ook meteen ingrijpen en doen zoals ik vorige week gedaan heb:me terugtrekken en mijn evenwicht hervinden.Kritikasters zullen dan wel meteen gaan zeggen dat het dan toch geen verantwoorde keuze is om aan kinderen te beginnen als er momenten van rust en evenwicht ingelast moeten worden,dat kinderen druk zijn en dat er geen sprake kan zijn van rust met kinderen in huis.Maar dat zijn commentaren die me helemaal niks kunnen doen,als ik zie dat dat de mensen zijn meestal die hun kinderen dumpen bij de onthaalmoeder of creche terwijl ze het zich echt wel zouden kunnen veroorloven om minder te werken en meer tijd met hun kinderen door te brengen.Eenmaal thuis dumpen ze de kinderen voor de tv of de pc of de spelconsole of gewoon op straat.Ah we kennen ze wel,ironisch genoeg wordt hun kinderwens meteen ingewilligd.De zieltjes van die kinderen hebben er voor gekozen een zware les te leren.Ik geef hierbij dus zeker geen kritiek op de mensen die genoodzaakt zijn om fulltime te werken en hun kinderen moeten afstaan aan de creche of onthaalmoeder en die,eenmaal thuis,hun tijd wijden aan hun kinderen en op verlofmomenten quality time doorbrengen met hun kroost.Neem bijvoorbeeld mijn broer die gewoon met de hele kroost op reis vertrekt en met wie de band met zijn kinderen zo duidelijk is omdat hij en mijn schoonzus wel de tijd nemen om te zorgen voor een goede band met hun kroost ondanks het feit dat beiden ook meer dan fulltimers zijn maar ze doen dat gewoon goed.

Mijn punt is dat ik mijn twijfels en onzekerheden maar ook mijn bedenkingen neertyp en zelfs op internet zet.Ieder zijn beestje uiteraard maar vreemd genoeg zijn er beangstigend veel mensen met een denkwijze die griezelig veel tegen de mijne aanleunt en dat doet misschien dan wel plezier om in te zien dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen mezelf maar deugd doet het niet om in te zien dat er zoveel toffe mensen zijn die strijd tegen zichzelf voeren.Zoals het meisje die me enkel mailt en geen comments neerzet,gewoon omdat ze zich schaamt zich te herkennen in veel van mijn schrijfsels.Ik hou van Zon en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wederzijds is maar ik heb mijn momenten waarop mijn spoken naar buiten komen en ook dat schrijf ik neer.

Dit alles gezegd zijnde,ik heb inmiddels mijn rust hergevonden,beetje retail therapy gedaan gisteren en nu ben ik weer in form om er tegenaan te gaan samen met Zon,die zich een auto gekocht heeft waar ik ook mee mag rondtoeren eenmaal ik mijn rijbewijs haal.Dat laatste heb ik meteen ter harte genomen en ik ben beginnen studeren aan mijn theorie zodat ik snel kan beginnen oefenen.Zon is blij want die ziet mij weer zoals ik ben en dat vindt hij best wel aantrekkelijk.Zijn twijfels zijn op dit moment ook van de baan,we gaan er gewoon samen voor.Samen want vrijgezel zijn is toch wel niet echt zo de max en we zijn het allebei wel lang genoeg geweest.Echt bang zijn we er allebei niet voor maar we zijn wel bang elkaar te moeten missen.Het deed zo een deugd hem dat te horen zeggen vanacht...

03-08-08

breakup?

Het regent relatiebreuken tegenwoordig.De relaties die niet sterk zijn,overleven de huidige beproevingen niet.Gisteravond nog lees ik op facebook dat een vriendin van mij ook weer single is na een relatie van een jaar met een,in ieders ogen,vent die ideaal was voor haar.Na haar relaas bleef ik bij dezelfde mening.In een relatie moet je geven en nemen maar wat als je het gevoel hebt dat jij het meeste geeft en de ander gewoon maar neemt en het nog ferm vanzelfsprekend vindt ook?Wat als je 's nachts wakker ligt en je telkens weer ligt af te vragen of alles snor zit terwijl de ander of doodmoe naast jou ligt te snurken of tot kot in de nacht achter de pc blijft hangen (tot op uren dat hij het niet zou uithouden met jou) en dan nog gepikeerd is omdat je hem komt halen voor zijn eigen bestwil?

Goed,daar is al zo veel over gediscussieerd dat de zin om me daar nog aan te laten vangen heel ver te zoeken is.Het zijn discussies die nergens toe leiden of wat zeg ik,die leiden tot de conclusie: als jij niet kan leven met de persoon die ik ben,dan ga ik wel.Dan vraag ik me luidop af of onze relatie zo snel weg te gooien is dat bij de eerste discussie die er valt,er al onmiddelijk moet gesproken worden over uiteen gaan.Ervaring leert ons dat dat niet zo gemakkelijk gaat.

Maar gaat het dan niet zo gemakkelijk?Akkoord,ik zal hem missen en ik zal er de eerste tijd wel mottig van lopen en financieel zal het weer een zware domper worden maar het is verdomde makkelijk om gewoon géén relatie te hebben en gewoon met jezelf te leven.Je kan er fijne vriendschappen op na houden en zelfs weer vriendjes met privileges krijgen.Voordeel van die vriendjes is dat de sex meestal veel beter is en wanneer JIJ wil en niet omgekeerd.Ik klaag niet over slechte sex in het algemeen maar het lijdt geen kijf voor mij dat vasterelatiesex aan kwaliteit verliest en alle dingen die je doet om dat toch tot een deftig peil op te pompen,worden afgekapt door vermoeidheid,werk,spanningen en zo verder.Allemaal dingen waar een single zich geen zorgen over moet maken.Ben je moe,dan ga je gewoon slapen,punt.Heb je zin om je kapot te sporten,dan zal er niemand thuis zijn die je het gevoel heeft dat je er nooit meer bent tegenwoordig.Heb je zin om tot ene stuk in de nacht uit te gaan,dan doé je dat gewoon,je hoeft niet meer te worstelen met je geweten bij de gedachte aan de ander die daar thuis zit te wachten.Wil je een abfab weekend bij je vriendin doorbrengen,dan voorzie je gewoon aspirine voor de dag erna en regel je verblijf voor je hond en vertrek je.ben je thuis,slaap je lekker door zonder je e moeten opjagen over gesnurk van een ander of muilperen van zijn uitschietende armen tijdens zijn slaap (nee geweldadig is hij niet)Ja,dat is single leven voor mij en dat bevalt me eigenlijk wel.

Nu even de nadeeltjes:thuiskomen in altijd een leeg huis.Dan niemand die je leefwereld dag op dag opvolgt.Heb je eens lekker en speciaal gekookt,niemand die je gaat complimenteren tenzij je mensen uitnodigt (maar die complimenteren altijd,da's gewoon beleefdheid).Niemand die je 's nachts es wakkermaakt terwijl hij onbewust zijn hand op je heup legt.Alle familiefeestjes weer alleen,alle feestjes tout court alleen.Kans op kinderen op dit moment verminderd met zoiets van een 100%.In geval van zin in sex,veel kans dat er geen vriendje met privileges vrij is op dat eigenste moment.Kosten weer volledig zelf te dragen,spaarrekening gepluimd,nog steeds geen eigen auto noch rijbewijs en ik zit nu al te huilen bij de gedachte HEM te moeten missen.

Ik zal er dan toch maar mee moeten leven,hem laten tokkelen op de pc tot kot in de nacht (en ja,wat je je er bij voorstelt doét hij ook anders zou het mij niet zo storen) want al bij al,wat is de kans dat ik nog iemand zou vinden die zo normaal is dat je abnormaal wordt,die even graag shopt als mij maar met wie ik daarna moeiteloos terug tussen de lakens beland wegens niet gay (hehe).Ik zou hem enorm missen en hij mij wellicht ook.Twijfels in een relatie zijn normaal zegt men en dat zal ik dan maar accepteren.Ik zou eigenlijk al het voorgaande moeten wissen maar dat gaat in tegen mijn manier van bloggen.Ik voer een strijd tegen mezelf,tegen mijn eigen wisselvalligheid en het zwart op wit zien staan,helpt daar echt wel bij.

Ik ga douchen en zorgen voor het ontbijt want was ik single geweest,had ik aleens geen ontbijt overwogen.prettige zondag :-)

11:18 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfels, breuk, uiteen gaan, single, koppel, baby |  Facebook |

15-07-08

I have a dream

Vanacht,in het land waar wensen onbestaand zijn,waar alles perfect,doch lichtelijk freaky is,kleurde de stip van de predictor roze...

09-07-08

Nervous breakdown

100-21307
 

Ik ben nog maar pas begonnen of ik wil er al mee stoppen!Oké ik geef toe,het is één van de kenmerken van mijn nog steeds o zo labiele persoonlijkheid (deze maand wel het pure spul zonder inmenging van hormonen en dergelijke).Maar toch,ik ben het mens die gemotiveerd raakt door vooruitgang,stilstaan of achteruitgaan is voor niemand een motivatie om verder te sukkelen en voor mij al helemaal niet dus wil ik er mee stoppen en wel nu.Ik zal wel op natuurlijke wijze kinderen krijgen,zoals ik aanvankelijk dacht:laat me wat op dieet gaan en wat vermageren en de zwemmers komen bij de eiers en maken er een pracht van een baby van.Waarom heb ik in godsnaam niet gewoon verder gedaan met sporten en punten tellen en ben ik begonnen met die vreselijke pillen te nemen,die me doen doorslaan en die me doen opzwellen,nog erger dan het michelinmannetje?Tot na een maand staan mijn enkels en mijn voeten nog gezwollen.

Nee ik wil niet meer naar de fertiliteit,hoewel ik er morgen weer zal liggen om te zien of mijn follikel groot genoeg is en of het dan overmorgen kan geïnsemineerd worden.Ik hoop het,Zon moet daar per slot van rekening voor thuisblijven en die loopt wat oververmoeid rond,waardoor mijn reeds onstabiele gevoelsleven er bij momenten een stootje bij krijgt want nu krijg ik echte uitbranders bij mijn misstappen (daar waar hij onder normale omstandigheden gewoon een goedbedoelde opmerking over maakt,gaat hij nu doorbomen en gaat hij koppig voor zich uit zitten kijken als ik mijn stem verhef) en daar ga ik nog meer van flippen en word half neurotisch.Nee,het leven is eventjes geen pleziertje met infertiliteit en samenleven met een wezen die ergens van ver op mijn Zonnekoning lijkt maar dichterbij eerder op een oude vermoeide vent die weinig kan verdragen.Ik wil mijn lief terug en wel nu.Ik wil dat hij stopt met die absurde werkuren en gewoon weer normaal en uitgerust zijn hoofd schudt als ik weer es gek uit de hoek komt.

De relaties rondom mij zijn ook niet bepaald een goede bliksemafleider,zo heb ik vrienden met afstandelijke,overijdele,chatverslaafde,onzekere en vooral egocentrische vriendjes en vriendinnen met ontrouwe en/of neurotisch jaloerse vriendjes,bij een andere zit het vriendje in Amerika.Dus ook de relatieverhalen die ik de laatste tijd hoor en lees,zijn gelijk niet meer zo fabulous,of misschien is dat mijn perceptie.

Hoe kom ik eigenlijk aan dat hum?Wel in de eerste plaats wegens een oververmoeide Zonnekoning die echt wel lange tenen heeft en weinig verdraagzaamheid kan opbrengen (en het erge is dat ik zie dat hij het bij momenten probéért maar dat het niet lukt),waardoor ik (hoewel ik beter zou moeten weten) direct doemscenario's aan het maken ben in mijn hoofd over een eventuele breuk na een maandenlange miserie.Zeker na het krijgen van het heugelijke nieuws in de fertiliteit eergisteren,ben ik zo bang dat Zon misschien wel gaat gaan voor een jongere meid met prachteierstokken die van de eerste blik zwanger gaat worden,hoewel hij constant herhaalt dat hij dat niet gaat doen en dat ik nu zelfs niet meer durf die vrees uit te spreken.Ja, want ten tweede hebben ze me in de fertiliteit gezegd dat,ten eerste een eerste poging tot ivf moet wachten tot november,dat we in tussentijd wel zouden moeten verder doen met inseminatie en dat ik dus die hormonen echt wel moet verder nemen en dat ik toch wel zo een 20 kilo zou moeten afvallen.20 kilo alsof dat niets is,alsof iederéén moeiteloos dat gewicht zou afvallen zonder een zuchtje te laten,alsof ik verdomme niet bezig was goed te vermageren tot ik in mei die vervloekte hormonen moest nemen.

Ah ik weet het allemaal niet meer,ik weet soms zelfs niet meer waar ik allemaal mee bezig ben.Alles lijkt vierkant te draaien en ik loop mijn eigen radicaal voorbij.

 

04-07-08

Verdwaalde ooievaar

Ik heb het eigenlijk echt nooit gehad voor ooievaars,ik heb ze altijd vrij onaangename beesten gevonden,zo klapwiekend en met een lange bek...brrr nee,geef mij maar een normale mus.Dat die beesten symbool staan voor geboortes heb ik dan ook altijd een bizarre zaak gevonden.Ik herinner me vroeger hoe de mensen in de buurt een geboorte aankondigden.Ze zetten een houten ooievaar voor het venster en eenmaal de baby geboren was,hingen ze een babypop in een lakentje aan die bek.Ik heb altijd gezegd dat ik dat zeker niet zou doen,eenmaal ik zelf een baby zou hebben.Het kwam dan nog niet in mij op dat ik zelf daar problemen mee ging hebben.Ik heb het "normale" parcours gevolgd:op mijn zeventiende begonnen met de pil en die geslikt tot ik ongemakken begon te ondervinden.Aangezien ik er een grillig liefdesleven op na hield,was mijn pilgebruik ook wel grillig.Zo begon ik de ene maand met het slikken van die ondingen en de volgende maand vergat ik er aan te beginnen.Wel was ik consequent in het gebruik van condooms,ik kon me echt niet voorstellen zwanger te worden of erger nog:aids of een andere ziekte op te lopen.Als ik dan toch eens onvoorzichtig geweest was,dan kocht ik de morning after en liet me enkele maanden nadien testen.Nooit iets aan de hand gehad,gelukkig maar.Op een bepaald moment heb ik dan toch besloten een spiraal te laten steken,lekker makkelijk maar de relatie van dat moment hield ook geen stand.Gelukkig leerde ik kort daarop Zon kennen en was dat ding weer bruikbaar.Zon maakte er echter al van in het begin geen geheim van dat hij heel graag kinderen wou en vroeg me of ik het op termijn wel zag zitten om die spiraal uit te halen en de natuur zijn gang laten gaan.Ik zag dat op termijn wel zitten.

Nu heb ik in Zon wel de man gevonden met wie ik heel mijn verdere leven wil samen zijn en wist ik ook wel dat er snel beslist zou worden om aan kinderen te beginnen.En ja hoor,op een dronken intiem avondje was ik mijn beklag aan het doen over al de ongemakken die zo een spiraal met zich meebracht en zei Zon doodleuk dat ik het ding maar moest uithalen.We klonken op dat wijs besluit en de maandag daarop nam ik een afspraak met de gynae om het ding te laten verwijderen.In een tel was dat geklaard,dat was 20 augustus 2007.Vanaf die nacht is ons project "Voortplanting" begonnen.ik was er zeker van dat dat bij mij onmiddelijk ging lukken.Waarom zou het niet?Ik had een cyclus die zo regelmatig was als de klok en ik wist precies wanneer ik ovuleerde.Ik had genoeg lectuur achter de rug en had al jaren terug stiekem mijn temperatuur opgevolgd en de tekenen van mijn lichaam bestudeerd.Ik stelde mij voor algauw mijn baby in mijn armen te hebben,keek al uit naar de eerste echo en begon verwoed babyspullen te verzamelen.Ik was bijna begonnen het bedje op te zetten maar ik wou de positieve test afwachten.En ja,hoor,algauw voelde ik me misselijk en begon ik uiterlijke tekenen te zien van een zwangerschap,Zon zag die ook dus begon ik al te stoppen met roken,foliumzuur te slikken en de dagen te tellen.We gingen een midweek naar Maastricht waar we een prachtige tijd samen hadden en ik ging gestaag overtijd.Op de derde dag na mijn verwachte datum van mijn menstruatie gingen Zon en ik een zwangerschapstest kopen en wachtten we samen de zenuwslopende 3 minuten af...negatief maar geen regels...fijn dan vertrokken we op huizenjacht.Die dag,achteropgezeten op de motor,voelde ik een eerste teken van mijn aankomende menstruatie.En ja hoor,bij nazicht was het zo ver:5 dagen overtijd maar ze waren er in volle glorie.Die dag was een zwarte dag voor ons allebei.We hadden er immers allebei onze hoop op gezet en het bleek negatief te zijn.

De maanden daarna was ik echter niet zo neurotisch maar telkens de regels kwamen,was het toch telkens een extra domper op ons enthousiasme.Op nieuwjaar had Zon wat te veel op en wenste hij ons een baby toe,ik nam het besluit contact op te nemen met de fertiliteit.Veel mensen proberen veel langer voor ze dat besluit nemen maar Zon is al een flinke veertiger en dat is voor mij de meest doorslaggevende reden om de natuur een handje te helpen.Bij het eerste gesprek zei de prof dat ik alleszins moest vermageren,nu dat was geen verrassing en ik was sowieso al begonnen wat op mijn voeding te letten en een fitnessabonnement af te sluiten.Een extra motivatie dus om er volop in te vliegen en dat deed ik,ik volgde meticuleus mijn weightwatchers puntentotaal op en sportte trouw 3 keer per week.Eenmaal alle testen gedaan,waaruit bleek dat we geen direct probleem hebben,is mijn eerste inseminatie gepland.Ik moest dus hormonen nemen om meervoudige eisprongen te krijgen en zo mijn kansen te vergroten en dan moesten we op de dag van mijn ovulatie met de bijdrage van mijn schat naar de fertiliteit om mij te laten insemineren.Die maand werd een maand van angstvallig doch fijn afwachten.Maar het mocht niet baten,de regels kondigden zich snel aan en de teleurstelling was des te groot want de nevenwerkingen van die hormonen waren niet min en al het gewicht dat ik al verloren was,zat er weer bij,welsiwaar merendeel onder de vorm van vochtophopingen maar ik was keivermoeid en humeuriger dan ooit.

De tweede inseminatie was vorige maand,dit keer minder humeursschommelingen maar zwaarder opgezette benen en voeten,zo erg dat ik de laatste dagen steunkousen moest dragen.de zwelling vertrok echter eenmaal mijn regels er weer doorkwamen op de verwachte dag.Dan heb ik besloten het eens een maandje zonder te doen en dat lucht op.Vreemd genoeg zijn we nu week 1 gepasseerd en zie ik deze avond dat ik weer zware enkels heb en dat mijn benen langzaam maar zeker opzwellen.Gisteren voelde ik de tekenen van een ovulatie.Ik ben echt benieuwd naar mijn onderzoek maandag,want dan wordt vastgesteld wanneer ik mijn ovulatie ga hebben en zodus geïnsemineerd ga moeten worden,verwacht wordt dat het woensdag zal zijn.maar ik geef toe,sinds deze nacht heb ik weer dat sprankje hoop op die natuurlijke zwangerschap,misschien had ik echt een ovulatie en heeft de vrijpartij van gisteren wel geleid tot...Ik wil niet wanhopen en ik wil echt niet neurotisch worden.Ik heb deze avond nog een mooi halfbloed baby in mijn armen gehad en ik voelde me wonderwel.Ik wil gewoon zwanger worden en ik ben er zeker van dat ik er klaar voor ben.

Deze week ben ik op de site http://www.deverdwaaldeooievaar.be/ beland en daar heb ik een chatbox ontdekt waar mensen hun hart kunnen luchten tegen lotgenoten.Ikzelf heb daar enorm veel aan,niet zozeer om mijn eigen ei kwijt te kunnen maar de succesverhalen zijn prachtig en daar put ik echt moed uit.Zon snapt niet al te goed waarom ik er nood aan heb over dit probleem te praten,hij gaat er op zijn eigen manier mee om.Zijn manier is merendeel gewoon binnenvreten,maar dat kan ik niet en bij de vrienden begint een mens vlug te zagen en de opmerkingen,hoe goed bedoeld ook,zijn soms ronduit kwetsend.hoe kan je niet bezig zijn met zwanger worden als je elke maand trouw onderzoeken moet ondergaan in de fertiliteit,er je verlof naar moet schikken en elke maand hetzelfde moet ondergaan?

maandag ga ik vragen om al op de wachtlijst te mogen voor ivf,hopelijk gaat het niet nodig zijn maar een mens kan maar zeker zijn.

Een paar jaar geleden had een vriendin van mij hetzelfde probleem en deelde ze dat met haar vriendinnen.Ik leefde intens mee met haar en was zo gelukkig toen ik hoorde dat ze na jaren proberen toch eindelijk zwanger geraakt was (op natuurlijke wijze na maanden behandeling).Ik ga naar dezelfde prof en ik heb hoop,erger nog:ik geloof erin!Op een dag lopen er sneeuwprinsjes en/of sneeuwprinsesjes rond en ergens blijf ik erbij dat ze er via de natuurlijke weg gaan komen...

30-05-08

negatief

Alle moodswings en hormoonschommelingen ten spijt,Zon heeft een maandje voor niets enkele grijze haren bijgekregen.Een maandlang opgefokt van de hormonen,kunstmatige inseminatie,stoppen met roken,water ophouden en zo goed als uit mijn nieuwe schoenen springen.'s nachts hoogdringend plassen (trouw elke nacht) en 's morgens slechtgehumeurd gelopen,om ook maar te zwijgen over het schommelend libido...maar gisteravond het telefoontje dat dit alles in het niets deed verzinken.Het is negatief....

Vreemd maar ik ben niet echt gedeprimeerd want ik weet dat dit nog maar het begin is maar natuurlijk vinden we het jammer.Wat hadden we graag het kinderbedje al opgezet in onze slaapkamer,wat waren we graag een baby uitzet gaan kopen,wat waren we vol bijde verwachting.Hoe snel sloeg ons enthousiasme over in teleurstelling.Maar gelukkig zijn we twee en voelt het goed om samen verslagen aan tafel te zitten,in stilte de afwas te doen.Beiden te dwalen door ons o zo kleine huis dat ineens zo groot lijkt (misschien was dat mijn perceptie omdat ik me ineens zo klein voelde) elkaar tegen te komen en elkaar dié blik toe te werpen,die blik die alles zegt.Op zo een moment schieten woorden even te kort en betuttelen we elkaar niet met de woorden die we tot vervelens toe van anderen gaan horen.Bij elkaar hebben we geen last van medeleven,waarom zouden we,we voelen het allebei op ons eigen manier maar daarom niet minder.Op zo een momenten besef ik waarom het net dié vent is waarmee ik verder wil en kan en een gezin wil stichten.Hij weet precies hoe hij zich moet gedragen,want hij gedraagt zich natuurlijk en zo bevalt het me.

We vergeten de afgelopen ruzie,plots raakt alles gerelativeerd,zelfs het vooruitzicht van weer dezelfde mallemolen te doorlopen,lijkt niet meer zo afschrikwekkend.Ik voel me lichtelijk teleurgesteld maar meer dan ooit voel ik de ruggesteun van mijn Zonnekoning.Het uit zich in de kleinste dingen zoals in zijn blik wanneer hij 's avonds van zijn werk terugkomt,in de wijn die we beiden gedronken hebben,in zijn hand die hij slapend op mijn heup laat rusten,die me tegen hem aantrekt.Ik weet dat hij er zich niet van bewust is want zijn ademhaling is langzaam en regelmatig.Maar deze nacht kon mij niks meer gebeuren,ik voelde me veilig en bschermd maar vooral:graag gezien en dat is meer waard dan duizend positieve zwangerschapstests.

Ik weet niet hoe lang ik me zo zal blijven voelen,but it sure feels good!De nieuwe afspraken zijn gemaakt in de fertiliteit,dus ooit zal het wel eens lukken.Ik ben er vrij zeker van...maar wanneer,dat blijft de vraag.

16-05-08

Day 3

pokemans

 Het sprak voor zich dat ik mijn laatste sigaret ging roken de avond voor de inseminatie.Dus heb ik er nog een weekje lustig op los gerookt.Elke sigaret opgerookt als was ze mijn allerlaatste,maar toch al lichtelijk geplaagd door mijn geweten,die de stem van de prof aangenomen had en die me zei dat roken de eicel onvruchtbaar maakt...maar toch,elke sigaret smaakte zalig en walgelijk tegelijk,zoals altijd.

Maar woensdag was de voorziene dag van de inseminatie,aldus de resultaten van de bloedonderzoeken.Dus dinsdagavond het laatste glas wijn,de laatste sigaret,de laatste woede uitbarsting tegen mijn allerliefste...de laatste nacht van een reeks van 3 dagen sexuele onthouding (gedver het is echt erger als het niet màg,anders is dat niet zo een probleem volgens mij)...dan de onvermijdelijk vroege ochtend,het onderdrukte ochtendhumeur,het verlangen naar een sigaret,de zenuwen,de stress,het potteke op lichaamswarmte te bewaren naar de kliniek,afleveren van het goedje en uitgebreid gaan ontbijten.Dan een wachttijd van ongeveer 2,5 uur,oké dat wisten we en ik was zo naief te denken dat we die tijd al ontbijtend konden vullen maar na een half uur was het ontbijt op,dan maar een krantje kopen maar na minder dan een half uur was de krant uitgelezen,dan maar wat babbelen maar daar hoorde zooo die sigaret bij...die sigaret,die heerlijk smeulende zonde,die verslaving op een stokje reeds de helft van mijn leven...moet plaats maken voor het andere leven dat ik in mij wil zien ontwikkelen.

En dan opeens is het vlug tijd,we haasten ons naar binnen,zitten ternauwernood neer (ik had me een beker verbazend lekkere koffie aangeschaft) of ze kwamen ons al halen (en ik moest de helft van mijn koffie laten staan).Hop,de tafel op,effe de namen op het buisje controleren (je weet nooit dat ik het zaad van een blanke ingespoten krijg,stel je voor,en de andere vrouw het zaad van mijn zwarte Zonnekoning) n de inseminatie is na een minuut een feit.Dan wandelen we naar de motor,komen thuis en gaan liggen,beiden weten we niet goed wat gezegd.Binnen 2 weken weten we meer met de resultaten van alweer een bloedtest...2 weken,inmiddels nog 12 dagen maar elke dag is te veel tot die bevrijdende 28ste.Ik weet niet of ik mijn gedachten ga kunnen verzetten,ik denk het niet.Het is verdorie het belangrijkste in mijn leven dat zich nu misschien (of helemaal niet) aan het ontvouwen is in mijn lichaam.Hoe zou ik er niet kunnen aan denken?Het beheerst mijn hele denken en doen,al is het maar het feit dat ik alle rauwkost die ik zelf niet gespoeld heb vermijd,omzichtiger fiets en sowieso niet meer rook en dat al 3 dagen.

Lezers,doe me een plezier en duim allemaal eens voor ons,dit is wat we echt willen,dit is de ultieme sneeuwdroom: een paleis vol kleine zonneprinsjes of sneeuwprinsesjes of zonnenprinsesjes en sneeuwprinsjes,ze mogen kiezen,zo lang ze maar gezond zijn.

Ah je leest het al,de agressie heeft plaats moeten ruimen voor een enorm melig gevoel,dat me bijna elke dag eens in snikken doet uitbarsten maar ik zit vol energie en hoop.Ik heb gelijk een omgekeerde depressie,premature babyblues en kokend bloed (en dat zal Zon geweten hebben).

Zo,nu ga ik nog een beetje sporten,zinnen verzetten...

 

18:47 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: baby, blues, inseminatie, hormonen, zon, caturday |  Facebook |