18-08-08

the end

Schuchter stapte ik het blogwereldje binnen en al heel snel voelde ik me er thuis.

Ik heb hier het leven geleid van de Sneeuwkoningin,die haar ei kwijt moest over haar bizarre leven en haar vreemde relatie met een Zonnekoning.De combinatie voelde even bizar als ze klonk en het was niet compatibel.Dit blog was de uitlaatklep,het dagboek,de therapie en heeft geleid tot het inzicht dat het zo niet kon maar dat er nog moest gestreden worden voor het grotere goed.Maar de strijd is gestreden en het grotere goed verder weg dan goed is.

Ik loop als een oorlogslachtoffer door de rommel die er overblijft van het sneeuwpaleis,kijk naar de afwas,zie de berg was...alles lijkt onoverkomelijk en ik denk eraan huishoudhulp te vragen tot ik er aan begin.Ik loop in een glasscherf en schreeuw het uit.Tiamo kijkt me aan met hoopvolle ogen want ze heeft weer es zin om keihard te gaan rennen naast de fiets maar daar staat mijn hoofd niet naar.Drama is allang verdwenen.Mijn bed is leeg en mijn hart brandt maar niet voor de Zonnekoning want buiten,in het maanlicht heeft Beer de kreet gehoord.

Hij kijkt achterom en ziet haar staan.Terwijl hij naar haar kijkt,drupt zijn bloed op de eerste afgevallen bladeren.Hij schrikt enigzins terug want eigenlijk heeft hij eerder zin om zijn eigen wonden te likken.Maar hij komt gemoedelijk op haar af gelopen.

Ik wil naar hem toe gaan maar voelt meteen een stekende pijn in voetzool en zie waar de glasscherf gemeen gesneden heeft.Mijn bloed drupt op de vroege herfstbladeren.Ik steek mijn hand uit om zijn vacht te strelen maar hij houdt een gereserveerde afstand.Het is wat ongemakkelijk maar het voelt goed.

Ik kijk rond mij en dan naar Beer en neem mijn besluit.Ik verbind mijn voet en stelp het bloeden terwijl beer zijn wonden likt.

Al wie mij liefheeft,volge mij.

http://sneeuwkoningin.wordpress.com/

15:13 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: the end, beer, oorlog, bloed, herfst, worldpress |  Facebook |

29-07-08

zeg es

ah ik weet best wel dat je het vorige stukje gelezen hebt,ik weet dat je een trouwe lezer geworden bent.Ik ben een trouwe fan van je geworden.

Had je maar,had ik maar,zouden we maar,zou hij niet,...Ah weet je,het zal wel niet voor dit leven zijn.

Maar ik wacht op je op ons raakpunt.Kom je?Ik moest zo aan jou denken tijdens die ene film daar,ik vond het zo ideaal.Doen we dat ook?

 

16:48 Gepost door P. in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: beer, warcraft, ben x, 500 miles |  Facebook |

16-04-08

Beer


war

 

Ik had nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou hebben om over iemand heen te raken die ik enkel virtueel gekend heb en van wie ik enkel 3 keer zijn stem via de telefoon gehoord heb.Ik vraag me eigenlijk af hoe het zou geweest zijn,moesten we elkaar in het werkelijke leven tegen het lijf gelopen zijn.Zouden we even vlotjes met elkaar praten zoals we online met elkaar omgingen?Zouden sommige verwachtingen die onopgemerkt en onuitgesproken tussen ons ingeslopen waren,ingelast worden?Zou ik nerveus geweest zijn voor dat real life moment,zou ik nerveus friemelen aan mijn haar en niet uit mijn woorden raken.Zou ik mijn glas omstoten,zou ik over mijn voeten struikelen?Of zou ik me gewoon goed voelen bij jou en zou jouw aanwezigheid gewoon aanvoelen als een comfortabel deken die ik om me heen zou trekken?Ik zal het nooit weten,vrees ik.

Het was ook heel vanzelfsprekend dat ik eind vorig jaar,toen Zon en ik de beslissing genomen hadden na maandenlang twijfelen en aarzelen om uiteen te gaan,jou weer ging zoeken.Per slot van rekening heb je mij gefascineerd vanaf die eerste oogopslag.Na een paar chatsessies was je mijn vaste maatje,die me begreep en aanvoelde en met wie er geen onderwerp bestond waarover niet gesproken kon worden.Hoe langer en intenser de sessies,hoe broeiender de nachten en hoe groter de nieuwsgierigheid om jou in het echt eens te zien,aan de andere kant:hoe onzekerder ik werd over mezelf maar alle onzekerheden veegde je van tafel van zodra ik er nog maar over repte.Er was maar 1 minpuntje:je schrok naar mijn mening terug voor een ontmoeting.Ging ik te snel?Zagen we de dingen toch anders?Zon kwam erbij en die ging gestaag voor zijn doel,op een week tijd was het geklaard,we spraken af en het vervolg is een gekend feit.Jij hoorde over mijn nieuwe liefde en ging jezelf op de achtergrond opstellen en verdween na een tijdje.Ik ging even volledig op in mijn nieuwe roze roes en had niet in de gaten hoe fijnbesnaard je weer eens was...tot ik je werkelijk begon te missen.Het uitte zich in kleine dingetjes,zoals de discussies met Zon over mijn warcraftverslaving.Jij zou dat,als ervaren addict,begrijpen en ik denk zelfs dat je dat wel fijn vond.De muziekstijl van Zon en ik ligt geheel uit elkaar,terwijl die perfect overeenkwam met de jouwe.Maar ik was begonnen te houden van Zon,die voor mij brussel liet voor wat het was en naar Gent kwam  wonen in mijn klein rijhuisje tussen de katten-en hondenharen (ook weer denk ik niet dat jij die haren als een opoffering zou gezien hebben maar soit).

Tijdens de gekende crisisperiode was je mijn rots in de branding,ik beet me vast in jou,dankbaar dat ik een tweede kans had met jou en vastbesloten om die kans met beide handen en benen vast te klemmen.Vrienden begonnen me waarlijk te vertellen dat ik begon te stralen en ook ik zag vooruit,al was het misschien niet hetzelfde ideaal van eindelijk weer eens een vriendje maar gewoon die lieve beer,die met mij naar de zee wou gaan,concertjes doen en ah ja,wat komt komt en komen zou het wel,daar had ik geen twijfels over.

De dag dat Zon en ik onze geschillen bijgelegd hebben en huilend in elkaars armen gevallen zijn,huilde ik om andere redenen dan Zon.Ik had nu eenmaal niks mispeuterd,maar ik zag mijn vooruitzicht van dat weekendje zee,dat concertje en misschien wel dat eindejaar samen met jou verdwijnen.Ik jankte me een oog uit,ook uit schuldgevoel tegenover jou,voor de tweede keer moest ik jou achteruitschuiven voor een ander,diezelfde ander die voor de tweede keer op de juiste plaats op het juiste moment was.Maar ik had ook een vreemd schuldgevoel naar Zon toe,want eigenlijk was ik niet meer verliefd op hem,ik voelde me eerder bang voor verandering en dat was meteen de meest belangrijke reden waarom ik instemde met de verzoening,dat zie ik nu achteraf in.Wat ik ooit van liefde voor hem gevoeld heb,was nagenoeg verdwenen en vervangen door een gevoel van enerzijds bezitterigheid en anderzijds verachting,die na verloop van tijd oversloeg op zelfverachting,een gevoel dat blijven hangen is tot de dag dat ik hem de deur wees.

Als ik terugkijk op die periode en de depressie die er op gevolgd is,moet ik vaststellen dat de laatste duw die mij in de diepte gejaagd heeft het afscheid van jou was.Vreemd want de miserie van de voorafgaande maanden wogen niet op tegen het verdriet om verlies over iets wat nooit geweest was en zelfs misschien nooit geweest zou zijn.Overdreef ik in mijn gevoelens,was het niet omgekeerd en was ik niet druk bezig op weg naar een depressie en was daardoor mijn idee van mijn gevoel voor jou sterker dan dat het in werkelijkheid was?Maar hoe dan ook,ik zakte weg op die dag dat ik geen mens meer rond mij kon verdragen,dat ik op de trein zat die jouw woonplaats als eindbestemming had,dat ik moest afstappen om te gaan werken en dan 's avonds in de armen moest kruipen van diegene die ik vanbinnen nog steeds verachtte (maar me daar niet bewust van was op dat moment)...alles werd te veel,de hele treinrit kon ik niet stoppen met huilen.het was zo ver,de volledige meltdown.Nog iets verder en ik zou stommiteiten beginnen dus heb ik de beslissing genomen om er een hele tijd vantussenuit te gaan en alles op een rijtje te zetten en mezelf de tijd en de ruimte te geven dit alles te boven te komen.het afscheid van jou was hartverscheurend,de hele tijd had ik het gevoel dat ik bewust de verkeerde beslissing aan het nemen was.Jij hebt weer afstand genomen,wat enerzijds heel nobel is van jouw kant,anderzijds (ik geef het eerlijk toe) het beste idee ooit want anders was mijn relatie met zon allang gedaan.

Nu,na maandenlange stilte,waarin Zon en ik erin geslaagd zijn elkaar terug te vinden en oze band solider lijkt dan ooit,vrijwel alle fouten vergeven en het vertrouwen merendeels hersteld,krijg ik opeens een smsje van je die mijn hele wereld weer even op zijn kop zet.Ik antwoord en wederom een oorverdovende stilte van jou kant.Je denkt dus ook nog aan mij...Vraag jij je ook af hoe het zou geweest zijn als het nu niet zo was?Was mijn antwoord eerder teleurstellend?Zouden we vrienden kunnen zijn zonder meer na zo een periode?

Misschien idealiseer ik jou,gewoon omdat je me zo verdomde ideaal lijkt.Ik hou oprecht van Zon...maar toch...soms...vraag ik me af...

14:36 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (8) | Tags: beer, warcraft, twijfel, verliefd, depressief, sms |  Facebook |