18-08-08

friends

Toen hij het uitmaakte,had ik echt wel zoiets van:kom zeg,dat kan je gewoon niet menen.Pijn voelde ik niet,het was gewoon niet waar.Ik zou hem wel bij het goedmaken zeggen dat zulke dingen niet gezegd worden als je kwaad bent,dat heeft echt wel zware gevolgen op een labiele persoonlijkheid.Maar hij gaat doodleuk terug op msn gaan chatten met Sanne,één van zijn piepjonge contacten,van wie ik diezelfde dag nog foto's gevonden had op mijn pc,ja hij schrok wel dat ze opgeslagen waren...foutje bij het wissen dus.Ik probeerde hem het tegendeel te laten zeggen maar het was te laat,elke smeekbede botste tegen een nog sterkere muur en elk excuus klonk nog onzinniger,zo erg zelfs dat ik zelf niet meer wist waarvoor ik me excuseerde.Hij hield niet meer van mij.Maar waarom precies?Hij zou het me later wel zeggen,nu was echt het moment niet...hij wou het gewoon niet zeggen,nee er was geen ander maar hij ging er wel naar op zoek.

Voor ik me zou beginnen voelen als een weggegooid zakdoekje,liep ik naar buiten,de druk kon ik even niet meer aan,nam de hond mee en liep meteen binnen bij vriendin I.,die even hard in shock was als ik en die me meteen een kop koffie maakte.Ik kalmeerde wat en zette terug aan naar huis maar hij bleef chatten en lol trappen met Sanne,ja,ze was grappig en je moet nu eenmaal weten dat hij me toch niet meer graag zag dus dat deze breuk eerder goed nieuws was.Mijn wereld stortte in en het leek alsof de zijne openging.Ik kon het niet meer aanzien en vertrok weer,dit keer naar een andere vriendin,dit keer al jankend en ook zij en haar vriend zegden dat zoiets toch niet kon?We deden het zo goed samen,toch?Ieder koppel heeft ruzietjes en iedereen heeft zijn onhebbelijkheden in het leven maar da's dan toch geen reden om het uit te maken?Hij zou wel weer op zijn stappen terugkomen en ik moest me maar niet te veel zorgen maken.Maar ik wist het al:het zou niet gebeuren,zelfs al zou hij het willen,ik zou het niet meer kunnen.Een mens kan maar een aantal smeekbedes aan en er was echt wel niks meer aan.Ik had ook mijn gezicht verloren in deze strijd,het mocht voldoende zijn.Ik wou geen strijd maar hij was er echt wel klaar mee.De hele avond hebben vriendin B. en ik zitten praten,zitten roken en uiteindelijk kikkerde ik op.Ik zag zelfs de voordelen en voelde me er klaar voor de gevolgen te accepteren.Alleen die kinderwens,die wens bleef in het donkere poeltje van de wanhoop drijven...

Ik zette terug aan naar huis en begon de spullen te verdelen,hij vond dat wel wat voorbarig maar ik ging ongestoord verder.Denken aan verdere smeekbedes was uitgesloten,eveneens zou ik niet meer ingaan op smeekbedes van hem om het goed te maken.OK,elke man mag dan zijn fouten hebben maar ik wil echt wel geen vent die chatten als hobby heeft,al even erg als een vent die flirt met elke vrouw die hij tegenkomt.Nee,echt daar voel ik me niet toe geroepen en had ik echt geweten dat hij zo was,zou ik er echt wel niet aan begonnen zijn.Ik ging dan maar slapen en verdorie zeg,moé dat ik was.Ik viel meteen als een blok in slaap.

De volgende morgen werd ik verkwikt wakker na een goede nacht slapen en zag de zaak alweer wat positiever in.Ik zou wel de tijd nemen om te treuren om deze relatie maar aangezien er geen liefde mee te maken had van zijn kant,valt dit soort breuk onder dezelfde noemer als mijn huwelijk en weet ik ook wel hoe en hoe lang te verwerken.Vriendin B. stond meteen weer klaar voor me en we aten in de namiddag samen en plots kwam hét antwoord,waar ik eigenlijk zelf niet zou opgekomen zijn.Ik heb dus echt wel geen vent nodig om een kind mee te krijgen?Ja,het klopt dat ik een kind wilde,met of zonder vader en ik zou er maar aan begonnen zijn op het moment dat ik er zelf klaar voor zou zijn en ik ben er alleszins klaar voor.

Zijn het nu de pilletjes die al werken?Ik neem terug mijn serotonineboosters om de shock op te vangen maar die worden maar geacht te werken na 2 weken.Of is het nu dat vooruitzicht dat mijn kinderwens niet in vain gaat zijn.Maak jullie maar geen zorgen,ik ga eerst de tijd nemen dit  te verwerken en ik weet niet of ik nog van idee ga veranderen maar ik weet wel dat dit idee lokt.Even informeren over de praktische kant in de fertiliteitskliniek.De ivf staat sowieso gepland dus...waarom ook niet?

We zien wel,for now,ik ga me snel klaarmaken om te gaan werken!

12-08-08

Vergeef me mijn optimisme

Deze morgen in de fertiliteit bleek het al te laat om nog te insemineren.Mijn eicel had er nu eenmaal geen zin in,ze wou natuurlijk geïnsemineerd worden en zo geschiedde het,weliswaar de dag na de feiten maar ah het was lekker en fijn.Deze morgen was de prof krampachtig op zoek naar mijn follikel toen het hem ineens inviel dat het al moest gebeurd zijn?Of ik "gemeenschap" gehad heb?Ja,natuurlijk want ik had toen zin.Goed zo,zegt de prof.Dat kunnen we dan misschien wel beschouwen als een schot in de roos.Ik lach eens en antwoord dat het in deze periode altijd zo is,waarbij de prof nieuwsgierig opkijkt,terwijl ik hem vertel dat na een kunstmatige altijd een natuurlijke inseminatie volgt.We staan daar gewoon niet bij stil,we zijn beiden vroeg opgemoeten,brengen de hele ochtend samen door en belanden sowieso samen tussen de lakens zonder dta er wekker moeten gezet worden en zo gaat dat zonder nadenken.Hij antwoordt dat,als dat er echt nog is,ik me toch geen zorgen hoef te maken over de stabiliteit in mijn koppel en ik zeg dat de storm gaan liggen is.Ik zie dat hij oprecht blij is voor mij en zegt dat het gewoon een beproeving is zoals we er nog gaan kennen en laat me buiten.

Ik stap op de bus met een glimlach en wacht even breed glimlachend op een volgende bus en eenmaal aangekomen op het werk,begin ik me af te vragen waarom ik zo vrolijk ben want in alle eerlijkheid zijn mijn kansen om zwanger te raken echt wel niet groter deze maand,dus wat scheelt er dan?

Ik glimlach want ik heb een angst overwonnen,een angst die voortkomt uit ervaring en toen ik lentesneeuws(=http://lentesneeuw.be/2008/08/10/geworstel-en-schrik/#comments) laatste stukje lees,bedenk ik me het volgende:

Hoe ouder we worden,hoe minder snel we ons inderdaad in iets storten want we beginnen schrik te krijgen.We kunnen als late twintiger of beginnende dertiger kicks krijgen door bvb te gaan basejumpen maar we zijn bang voor onze eigen emoties.Als we geruime tijd single zijn,wennen we aan die situatie en maken we onszelf snel wijs dat we zo wel goed af zijn en meestal maken we er ons met een grapje vanaf als er opmerkingen gemaakt worden over het feit dat we toch al een tijdje alleen zijn.Maar we zijn niet gemaakt om alleen te zijn...

Ik ben,naar mijn gevoel,mijn hele leven single geweest.Het is pas sinds kort dat ik me een onderdeel voel van het koppel dat ik inmiddels al anderhalf jaar en een beetje vorm.Zon was de meest rationele keus op dat moment,verliefd was ik niet echt en de twijfel sloeg ook wel geregeld toe.Maar ik persoonlijk val op foute mannen (uitgezonderd beer van wie ik nooit zal weten hoe het zou geweest zijn en daar heb ik me bij neergelegd) en de juiste loop ik voorbij.Zon is ook iemand die ik straal voorbij zou lopen maar ik ben hem waarlijk gaan graag zien na het doorspartelen van een heleboel moeilijkheden.Ik word niet gek van verliefdheid,de krankzinnigheid is niet aan ons besteed maar het is de relatie die me het beste van al doet...zegt genoeg over al mijn vorige relaties wellicht.

Dus aan hen die niet durven maar wel willen (ja Sterrekes,gij dus):ga er voor en probeer het uit.Bedenk wat je te verliezen hebt!Het kan toch nooit een echte stevige vriendschap worden met iemand voor wie je dat beetje meer voelt,believe me.Wat heb je te verliezen?Geluk is voor diegenen die het grijpen.

Vergeef me mijn optimisme...

14-07-08

derde poging

derde poging inseminatie,derde opflakkering van hoop maar telkens minder heftig.Misschien dat we er op een dag geen reet meer om gaan geven en dan per ongeluk zwanger gaan worden,who knows.

Maar ah,who am I kidding.Of ik me nu overschillig voordoe of net heel enthousiast,er verandert niets aan de zaak.men zegt dat de kans op een zwangerschap minder is in geval van zwaarlijvigheid,roken,koffiedrinken en als de man ouder dan 40 is.Ik moet dus,om te kunnen kinderen krijgen,stoppen met roken,thee beginnen drinken,vermageren en een nieuw lief zoeken.

Pffff,life is so unfair en ikzelf geloof er geen reet meer van.Op den duur ga ik nog geloven dat ik niet zwanger raak omdat ik het zo graag wil,who knows.Men raadt mij aan om op reis te gaan maar zon en ik zouden veel liever onze weinige centjes sparen voor onze spruit.

Niet mee bezig zijn maar overal zie je kinderen en dikke buiken,natuurlijk,ze zijn er altijd geweest maar nu vallen ze gewoon op,als lachen ze mij uit.

Het zal wel weer gaan maar ik heb het moeilijkst de dag van en de dag na een inseminatie.Geen idee waarom...

10-07-08

van bil!

bil

 

 

 

Hey lieve schat,moet je nu eens horen wat ik deze morgen gehoord heb.De onthouding mag even opgeheven worden,hell yeah we gaan vanavond van bil!Ah wat een gedoe,zeg,ik dacht dat,buiten het gelukzalig slaperig en hongerig euforisch zin in een sigaretje-gevoel,kinderen een gevolg waren van intercourse maar de natuur heeft anders beslist voor ons.Misschien is het een tijdelijke fase maar rond de periode van de ovulatie mis ik het spontane in ons relatie,heb jij dat ook?

Toch bizar hé,dat sexgedoe in een relatie?Voor deze relatie vond ik sex een overroepen puur fysieke noodzaak,die gewoon om de zoveel tijd (en daar kon echt wel tijd overgaan) eens de kop opstak en zich liet gelden.Meestal was er dan altijd wel een gewillig mannetjesdier in de buurt die zich deze noodzaak eens liet welgevallen.Natuurlijk had ik ook een ruim assortiment aan speeltjes in de lade naast het bed maar niks kon tippen aan een lekker lijf waar ik me kon op uitleven op die momenten.

Maar meestal was mijn libido iets wat ik als storend,zo niet als vervelend aanzag.Pas de laatste jaren begon ik er een regelmaat in te bespeuren en bij nazicht op het net bleek dat verdraaid goed samen te vallen met mijn zogenaamde vruchtbare periode.Zodoende stelde ik me nooit vragen bij mijn vruchtbaarheid en deed gezellig op die momenten aan geboortebeperking.

En in een vaste relatie valt de sex best wel te pruimen,al moet een mens vindingrijk blijven en er voor uit kijken niet in een routine te vallen want na een tijdje gaat de zin ook over.Nu zo ver was het niet gekomen want ineens begonnen we met de fertiliteit en dagen van onthouding en dergelijke meer en het hele vreemde is dat we die dagen van onthouding pas echt zin hebben en de momenten "dat het mag" even makkelijk gaan slapen als zijn we uitgeput.De dagen na de onthouding zijn wel fijn aangezien er dan wel wat vonken afspringen.

Maar vandaag is de dag dat het mag,vandaag gaan we van bil mogen gaan!erger nog:het moét!Niet dat we dat aanzien als een zware verplichting,ho nee,met plezier zelfs!Ik schenk vanavond een glaasje wijn,zet een muziekje op,maak iets lekkers klaar en neem een douche voor hij thuiskomt.Hmm wat zou ik aandoen vanavond?

Wedden dat ik lig te snurken tegen dat hij uit de douche komt?

09-07-08

Nervous breakdown

100-21307
 

Ik ben nog maar pas begonnen of ik wil er al mee stoppen!Oké ik geef toe,het is één van de kenmerken van mijn nog steeds o zo labiele persoonlijkheid (deze maand wel het pure spul zonder inmenging van hormonen en dergelijke).Maar toch,ik ben het mens die gemotiveerd raakt door vooruitgang,stilstaan of achteruitgaan is voor niemand een motivatie om verder te sukkelen en voor mij al helemaal niet dus wil ik er mee stoppen en wel nu.Ik zal wel op natuurlijke wijze kinderen krijgen,zoals ik aanvankelijk dacht:laat me wat op dieet gaan en wat vermageren en de zwemmers komen bij de eiers en maken er een pracht van een baby van.Waarom heb ik in godsnaam niet gewoon verder gedaan met sporten en punten tellen en ben ik begonnen met die vreselijke pillen te nemen,die me doen doorslaan en die me doen opzwellen,nog erger dan het michelinmannetje?Tot na een maand staan mijn enkels en mijn voeten nog gezwollen.

Nee ik wil niet meer naar de fertiliteit,hoewel ik er morgen weer zal liggen om te zien of mijn follikel groot genoeg is en of het dan overmorgen kan geïnsemineerd worden.Ik hoop het,Zon moet daar per slot van rekening voor thuisblijven en die loopt wat oververmoeid rond,waardoor mijn reeds onstabiele gevoelsleven er bij momenten een stootje bij krijgt want nu krijg ik echte uitbranders bij mijn misstappen (daar waar hij onder normale omstandigheden gewoon een goedbedoelde opmerking over maakt,gaat hij nu doorbomen en gaat hij koppig voor zich uit zitten kijken als ik mijn stem verhef) en daar ga ik nog meer van flippen en word half neurotisch.Nee,het leven is eventjes geen pleziertje met infertiliteit en samenleven met een wezen die ergens van ver op mijn Zonnekoning lijkt maar dichterbij eerder op een oude vermoeide vent die weinig kan verdragen.Ik wil mijn lief terug en wel nu.Ik wil dat hij stopt met die absurde werkuren en gewoon weer normaal en uitgerust zijn hoofd schudt als ik weer es gek uit de hoek komt.

De relaties rondom mij zijn ook niet bepaald een goede bliksemafleider,zo heb ik vrienden met afstandelijke,overijdele,chatverslaafde,onzekere en vooral egocentrische vriendjes en vriendinnen met ontrouwe en/of neurotisch jaloerse vriendjes,bij een andere zit het vriendje in Amerika.Dus ook de relatieverhalen die ik de laatste tijd hoor en lees,zijn gelijk niet meer zo fabulous,of misschien is dat mijn perceptie.

Hoe kom ik eigenlijk aan dat hum?Wel in de eerste plaats wegens een oververmoeide Zonnekoning die echt wel lange tenen heeft en weinig verdraagzaamheid kan opbrengen (en het erge is dat ik zie dat hij het bij momenten probéért maar dat het niet lukt),waardoor ik (hoewel ik beter zou moeten weten) direct doemscenario's aan het maken ben in mijn hoofd over een eventuele breuk na een maandenlange miserie.Zeker na het krijgen van het heugelijke nieuws in de fertiliteit eergisteren,ben ik zo bang dat Zon misschien wel gaat gaan voor een jongere meid met prachteierstokken die van de eerste blik zwanger gaat worden,hoewel hij constant herhaalt dat hij dat niet gaat doen en dat ik nu zelfs niet meer durf die vrees uit te spreken.Ja, want ten tweede hebben ze me in de fertiliteit gezegd dat,ten eerste een eerste poging tot ivf moet wachten tot november,dat we in tussentijd wel zouden moeten verder doen met inseminatie en dat ik dus die hormonen echt wel moet verder nemen en dat ik toch wel zo een 20 kilo zou moeten afvallen.20 kilo alsof dat niets is,alsof iederéén moeiteloos dat gewicht zou afvallen zonder een zuchtje te laten,alsof ik verdomme niet bezig was goed te vermageren tot ik in mei die vervloekte hormonen moest nemen.

Ah ik weet het allemaal niet meer,ik weet soms zelfs niet meer waar ik allemaal mee bezig ben.Alles lijkt vierkant te draaien en ik loop mijn eigen radicaal voorbij.

 

04-07-08

Verdwaalde ooievaar

Ik heb het eigenlijk echt nooit gehad voor ooievaars,ik heb ze altijd vrij onaangename beesten gevonden,zo klapwiekend en met een lange bek...brrr nee,geef mij maar een normale mus.Dat die beesten symbool staan voor geboortes heb ik dan ook altijd een bizarre zaak gevonden.Ik herinner me vroeger hoe de mensen in de buurt een geboorte aankondigden.Ze zetten een houten ooievaar voor het venster en eenmaal de baby geboren was,hingen ze een babypop in een lakentje aan die bek.Ik heb altijd gezegd dat ik dat zeker niet zou doen,eenmaal ik zelf een baby zou hebben.Het kwam dan nog niet in mij op dat ik zelf daar problemen mee ging hebben.Ik heb het "normale" parcours gevolgd:op mijn zeventiende begonnen met de pil en die geslikt tot ik ongemakken begon te ondervinden.Aangezien ik er een grillig liefdesleven op na hield,was mijn pilgebruik ook wel grillig.Zo begon ik de ene maand met het slikken van die ondingen en de volgende maand vergat ik er aan te beginnen.Wel was ik consequent in het gebruik van condooms,ik kon me echt niet voorstellen zwanger te worden of erger nog:aids of een andere ziekte op te lopen.Als ik dan toch eens onvoorzichtig geweest was,dan kocht ik de morning after en liet me enkele maanden nadien testen.Nooit iets aan de hand gehad,gelukkig maar.Op een bepaald moment heb ik dan toch besloten een spiraal te laten steken,lekker makkelijk maar de relatie van dat moment hield ook geen stand.Gelukkig leerde ik kort daarop Zon kennen en was dat ding weer bruikbaar.Zon maakte er echter al van in het begin geen geheim van dat hij heel graag kinderen wou en vroeg me of ik het op termijn wel zag zitten om die spiraal uit te halen en de natuur zijn gang laten gaan.Ik zag dat op termijn wel zitten.

Nu heb ik in Zon wel de man gevonden met wie ik heel mijn verdere leven wil samen zijn en wist ik ook wel dat er snel beslist zou worden om aan kinderen te beginnen.En ja hoor,op een dronken intiem avondje was ik mijn beklag aan het doen over al de ongemakken die zo een spiraal met zich meebracht en zei Zon doodleuk dat ik het ding maar moest uithalen.We klonken op dat wijs besluit en de maandag daarop nam ik een afspraak met de gynae om het ding te laten verwijderen.In een tel was dat geklaard,dat was 20 augustus 2007.Vanaf die nacht is ons project "Voortplanting" begonnen.ik was er zeker van dat dat bij mij onmiddelijk ging lukken.Waarom zou het niet?Ik had een cyclus die zo regelmatig was als de klok en ik wist precies wanneer ik ovuleerde.Ik had genoeg lectuur achter de rug en had al jaren terug stiekem mijn temperatuur opgevolgd en de tekenen van mijn lichaam bestudeerd.Ik stelde mij voor algauw mijn baby in mijn armen te hebben,keek al uit naar de eerste echo en begon verwoed babyspullen te verzamelen.Ik was bijna begonnen het bedje op te zetten maar ik wou de positieve test afwachten.En ja,hoor,algauw voelde ik me misselijk en begon ik uiterlijke tekenen te zien van een zwangerschap,Zon zag die ook dus begon ik al te stoppen met roken,foliumzuur te slikken en de dagen te tellen.We gingen een midweek naar Maastricht waar we een prachtige tijd samen hadden en ik ging gestaag overtijd.Op de derde dag na mijn verwachte datum van mijn menstruatie gingen Zon en ik een zwangerschapstest kopen en wachtten we samen de zenuwslopende 3 minuten af...negatief maar geen regels...fijn dan vertrokken we op huizenjacht.Die dag,achteropgezeten op de motor,voelde ik een eerste teken van mijn aankomende menstruatie.En ja hoor,bij nazicht was het zo ver:5 dagen overtijd maar ze waren er in volle glorie.Die dag was een zwarte dag voor ons allebei.We hadden er immers allebei onze hoop op gezet en het bleek negatief te zijn.

De maanden daarna was ik echter niet zo neurotisch maar telkens de regels kwamen,was het toch telkens een extra domper op ons enthousiasme.Op nieuwjaar had Zon wat te veel op en wenste hij ons een baby toe,ik nam het besluit contact op te nemen met de fertiliteit.Veel mensen proberen veel langer voor ze dat besluit nemen maar Zon is al een flinke veertiger en dat is voor mij de meest doorslaggevende reden om de natuur een handje te helpen.Bij het eerste gesprek zei de prof dat ik alleszins moest vermageren,nu dat was geen verrassing en ik was sowieso al begonnen wat op mijn voeding te letten en een fitnessabonnement af te sluiten.Een extra motivatie dus om er volop in te vliegen en dat deed ik,ik volgde meticuleus mijn weightwatchers puntentotaal op en sportte trouw 3 keer per week.Eenmaal alle testen gedaan,waaruit bleek dat we geen direct probleem hebben,is mijn eerste inseminatie gepland.Ik moest dus hormonen nemen om meervoudige eisprongen te krijgen en zo mijn kansen te vergroten en dan moesten we op de dag van mijn ovulatie met de bijdrage van mijn schat naar de fertiliteit om mij te laten insemineren.Die maand werd een maand van angstvallig doch fijn afwachten.Maar het mocht niet baten,de regels kondigden zich snel aan en de teleurstelling was des te groot want de nevenwerkingen van die hormonen waren niet min en al het gewicht dat ik al verloren was,zat er weer bij,welsiwaar merendeel onder de vorm van vochtophopingen maar ik was keivermoeid en humeuriger dan ooit.

De tweede inseminatie was vorige maand,dit keer minder humeursschommelingen maar zwaarder opgezette benen en voeten,zo erg dat ik de laatste dagen steunkousen moest dragen.de zwelling vertrok echter eenmaal mijn regels er weer doorkwamen op de verwachte dag.Dan heb ik besloten het eens een maandje zonder te doen en dat lucht op.Vreemd genoeg zijn we nu week 1 gepasseerd en zie ik deze avond dat ik weer zware enkels heb en dat mijn benen langzaam maar zeker opzwellen.Gisteren voelde ik de tekenen van een ovulatie.Ik ben echt benieuwd naar mijn onderzoek maandag,want dan wordt vastgesteld wanneer ik mijn ovulatie ga hebben en zodus geïnsemineerd ga moeten worden,verwacht wordt dat het woensdag zal zijn.maar ik geef toe,sinds deze nacht heb ik weer dat sprankje hoop op die natuurlijke zwangerschap,misschien had ik echt een ovulatie en heeft de vrijpartij van gisteren wel geleid tot...Ik wil niet wanhopen en ik wil echt niet neurotisch worden.Ik heb deze avond nog een mooi halfbloed baby in mijn armen gehad en ik voelde me wonderwel.Ik wil gewoon zwanger worden en ik ben er zeker van dat ik er klaar voor ben.

Deze week ben ik op de site http://www.deverdwaaldeooievaar.be/ beland en daar heb ik een chatbox ontdekt waar mensen hun hart kunnen luchten tegen lotgenoten.Ikzelf heb daar enorm veel aan,niet zozeer om mijn eigen ei kwijt te kunnen maar de succesverhalen zijn prachtig en daar put ik echt moed uit.Zon snapt niet al te goed waarom ik er nood aan heb over dit probleem te praten,hij gaat er op zijn eigen manier mee om.Zijn manier is merendeel gewoon binnenvreten,maar dat kan ik niet en bij de vrienden begint een mens vlug te zagen en de opmerkingen,hoe goed bedoeld ook,zijn soms ronduit kwetsend.hoe kan je niet bezig zijn met zwanger worden als je elke maand trouw onderzoeken moet ondergaan in de fertiliteit,er je verlof naar moet schikken en elke maand hetzelfde moet ondergaan?

maandag ga ik vragen om al op de wachtlijst te mogen voor ivf,hopelijk gaat het niet nodig zijn maar een mens kan maar zeker zijn.

Een paar jaar geleden had een vriendin van mij hetzelfde probleem en deelde ze dat met haar vriendinnen.Ik leefde intens mee met haar en was zo gelukkig toen ik hoorde dat ze na jaren proberen toch eindelijk zwanger geraakt was (op natuurlijke wijze na maanden behandeling).Ik ga naar dezelfde prof en ik heb hoop,erger nog:ik geloof erin!Op een dag lopen er sneeuwprinsjes en/of sneeuwprinsesjes rond en ergens blijf ik erbij dat ze er via de natuurlijke weg gaan komen...

14-06-08

Voortplanten en andere gedrochten

We zaten in de wachtzaal van de fertiliteit en probeerden kalm te blijven.Zon zat half slapend,half verveeld rond zich te kijken.Ik was begonnen met het oplossen van het kruiswoordraadsel in de krant die ik gekocht had om de 3 uur wachttijd te doden.3 uur wachttijd,akkoord we hadden naar huis kunnen sjezen maar dan riskeerden we te laat te komen en we wilden toch niet te laat zijn voor onze eigen inseminatie.Tweede keer,minder vertrouwen in het zaakje.Wat vorige maand nog speciaal en orrigineel was,is nu bijna een routinezaak geworden.Er is natuurlijk wel hoop maar die staat nagenoeg op een heel laag pitje.Wij geloven niet dat we geholpen gaan zijn bij een kunstmatige inseminatie.Ik word al genoeg natuurlijk geïnsemineerd,dank je!Maar ik onderga het omdat het de opstap is naar IVF.Ah ja,bijzonder pijnlijk is het niet,een mens went zelfs aan de gevolgen van de hormonen (zo lang niemand het zich waagt te reppen over mijn huidige gewichtstoename).We keken rond en zagen dat we bijlange na niet het enige koppel waren,wat een boel mensen zaten er rond ons.Het ene koppel wat ouder dan het andere,het ene koppel wat verder afgeschoven van elkaar dan het andere,sommigen al met kind in de wachtzaal,anderen jaloers aan het zien naar de mama die al spelend met dochtertje de wachttijd doodde,het ene koppel na het andere werd afgeroepen en telkens had ik zin te zeggen "succes" als de dame in kwestie me passeerde.Maar er hing een sfeer van saamhorigheid in de hele wachtzaal,niemand praatte eigenlijk met de ander,iedereen beperkte zich tot eigen partner/kinderen/zichzelf (nee dat was ik dus).Misschien lag het aan mijn perceptie maar toen ik de zaal zo rondkeek,zag ik een paar ogen net hetzelfde doen.Wat is dat toch met die onvervulde kinderwensen?Hoe komt het eigenlijk dat er zo veel zijn?Er zaten koppels in de zaal die veel jonger waren dan Zon en ik.En als we luisteren naar de mensen rondom ons,dan horen we toch ook verhalen van mensen die er jaren over doen om zwanger te raken.Er zijn er dan ook die afkomen met verhalen van "ah bij ons ging dat vanzelf,we keken nog maar naar elkaar en ik was zwanger" grrrrrrr!Hoewel het volslagen onverantwoord lijkt om nog kinderen op deze rotwereld te zetten,blijft de drang naar kinderen aanwezig.We hebben beiden een bijna ondraaglijke kinderwens.Ik kan het niet meer aanzien,die verlangende blik in Zons ogen als hij kijkt naar een kind.Het zal wel komen,het komt wel in orde,een kind kost geld,we zouden beter genieten van de tijd die ons tweetjes samen nog toebedeeld  is.Allemaal argumenten waar we geen reet aan hebben.We need to reproduce en daarmee basta!De wereld zal het geweten hebben.Ik,de grootste voorstander van geboortebeperking,wil me voortplanten en wel meteen.Typisch ik,maar dit is geen bevlieging,op zich heb ik het altijd al geweten,ik moest gewoon de juiste vent tegenkomen.De juiste vent denk ik nu gevonden te hebben.Ik ben er vrij zeker van,de juiste vent is diegene die mij neen doet zeggen als de foute vent een bericht stuurt (nu net terwijl ik dit stukje aan het tikken ben) om te vragen om nog eens af te spreken,hoewel hij weet dat ik verloofd ben en aan kindjes begonnen ben.Een stout pretty young thing,waar ik me in mijn vrijgezelle jaren met plezier enkele keren aan gelaafd heb.Zoete herinneringen,bittere nasmaak als ik denk aan al die avonden dat ik thuis alleen zat op hem te wachten,rillend van verlangen,grommend van de honger,terwijl hij zich op de één of andere technofuif volgoot met alles wat maar toxisch was en alles achternaliep wat een rok kon dragen...en mij vergat te bellen om te zeggen dat hij niet langskwam.Nuja,op zich dus geen verrassing waarom ik voorstander was van geboortebeperking,wie zou zich met zo iemand willen voortplanten?Nee,we gaan ervoor.Dat smsje was nu net het duwtje dat ik nodig had in mijn rug.Op zich zou ik al het voorgaande moeten wissen maar ah,je hebt stemmingswisselingen of niet hé en ik ben heel blij dat mijn teerbeminde Neo,mijn schandalig jong vriendje,mij er nog eens aan herinnerd heeft dat mijn stokoude zon onvervangbaar is en de in mijn ogen ideale vader voor mijn kroost.We gaan ervoor,we roken weer niet meer en we mijden allerhande rauwe toestanden en we blijven kalm en zo evenwichtig mogelijk...tot nader order...