04-07-08

Verdwaalde ooievaar

Ik heb het eigenlijk echt nooit gehad voor ooievaars,ik heb ze altijd vrij onaangename beesten gevonden,zo klapwiekend en met een lange bek...brrr nee,geef mij maar een normale mus.Dat die beesten symbool staan voor geboortes heb ik dan ook altijd een bizarre zaak gevonden.Ik herinner me vroeger hoe de mensen in de buurt een geboorte aankondigden.Ze zetten een houten ooievaar voor het venster en eenmaal de baby geboren was,hingen ze een babypop in een lakentje aan die bek.Ik heb altijd gezegd dat ik dat zeker niet zou doen,eenmaal ik zelf een baby zou hebben.Het kwam dan nog niet in mij op dat ik zelf daar problemen mee ging hebben.Ik heb het "normale" parcours gevolgd:op mijn zeventiende begonnen met de pil en die geslikt tot ik ongemakken begon te ondervinden.Aangezien ik er een grillig liefdesleven op na hield,was mijn pilgebruik ook wel grillig.Zo begon ik de ene maand met het slikken van die ondingen en de volgende maand vergat ik er aan te beginnen.Wel was ik consequent in het gebruik van condooms,ik kon me echt niet voorstellen zwanger te worden of erger nog:aids of een andere ziekte op te lopen.Als ik dan toch eens onvoorzichtig geweest was,dan kocht ik de morning after en liet me enkele maanden nadien testen.Nooit iets aan de hand gehad,gelukkig maar.Op een bepaald moment heb ik dan toch besloten een spiraal te laten steken,lekker makkelijk maar de relatie van dat moment hield ook geen stand.Gelukkig leerde ik kort daarop Zon kennen en was dat ding weer bruikbaar.Zon maakte er echter al van in het begin geen geheim van dat hij heel graag kinderen wou en vroeg me of ik het op termijn wel zag zitten om die spiraal uit te halen en de natuur zijn gang laten gaan.Ik zag dat op termijn wel zitten.

Nu heb ik in Zon wel de man gevonden met wie ik heel mijn verdere leven wil samen zijn en wist ik ook wel dat er snel beslist zou worden om aan kinderen te beginnen.En ja hoor,op een dronken intiem avondje was ik mijn beklag aan het doen over al de ongemakken die zo een spiraal met zich meebracht en zei Zon doodleuk dat ik het ding maar moest uithalen.We klonken op dat wijs besluit en de maandag daarop nam ik een afspraak met de gynae om het ding te laten verwijderen.In een tel was dat geklaard,dat was 20 augustus 2007.Vanaf die nacht is ons project "Voortplanting" begonnen.ik was er zeker van dat dat bij mij onmiddelijk ging lukken.Waarom zou het niet?Ik had een cyclus die zo regelmatig was als de klok en ik wist precies wanneer ik ovuleerde.Ik had genoeg lectuur achter de rug en had al jaren terug stiekem mijn temperatuur opgevolgd en de tekenen van mijn lichaam bestudeerd.Ik stelde mij voor algauw mijn baby in mijn armen te hebben,keek al uit naar de eerste echo en begon verwoed babyspullen te verzamelen.Ik was bijna begonnen het bedje op te zetten maar ik wou de positieve test afwachten.En ja,hoor,algauw voelde ik me misselijk en begon ik uiterlijke tekenen te zien van een zwangerschap,Zon zag die ook dus begon ik al te stoppen met roken,foliumzuur te slikken en de dagen te tellen.We gingen een midweek naar Maastricht waar we een prachtige tijd samen hadden en ik ging gestaag overtijd.Op de derde dag na mijn verwachte datum van mijn menstruatie gingen Zon en ik een zwangerschapstest kopen en wachtten we samen de zenuwslopende 3 minuten af...negatief maar geen regels...fijn dan vertrokken we op huizenjacht.Die dag,achteropgezeten op de motor,voelde ik een eerste teken van mijn aankomende menstruatie.En ja hoor,bij nazicht was het zo ver:5 dagen overtijd maar ze waren er in volle glorie.Die dag was een zwarte dag voor ons allebei.We hadden er immers allebei onze hoop op gezet en het bleek negatief te zijn.

De maanden daarna was ik echter niet zo neurotisch maar telkens de regels kwamen,was het toch telkens een extra domper op ons enthousiasme.Op nieuwjaar had Zon wat te veel op en wenste hij ons een baby toe,ik nam het besluit contact op te nemen met de fertiliteit.Veel mensen proberen veel langer voor ze dat besluit nemen maar Zon is al een flinke veertiger en dat is voor mij de meest doorslaggevende reden om de natuur een handje te helpen.Bij het eerste gesprek zei de prof dat ik alleszins moest vermageren,nu dat was geen verrassing en ik was sowieso al begonnen wat op mijn voeding te letten en een fitnessabonnement af te sluiten.Een extra motivatie dus om er volop in te vliegen en dat deed ik,ik volgde meticuleus mijn weightwatchers puntentotaal op en sportte trouw 3 keer per week.Eenmaal alle testen gedaan,waaruit bleek dat we geen direct probleem hebben,is mijn eerste inseminatie gepland.Ik moest dus hormonen nemen om meervoudige eisprongen te krijgen en zo mijn kansen te vergroten en dan moesten we op de dag van mijn ovulatie met de bijdrage van mijn schat naar de fertiliteit om mij te laten insemineren.Die maand werd een maand van angstvallig doch fijn afwachten.Maar het mocht niet baten,de regels kondigden zich snel aan en de teleurstelling was des te groot want de nevenwerkingen van die hormonen waren niet min en al het gewicht dat ik al verloren was,zat er weer bij,welsiwaar merendeel onder de vorm van vochtophopingen maar ik was keivermoeid en humeuriger dan ooit.

De tweede inseminatie was vorige maand,dit keer minder humeursschommelingen maar zwaarder opgezette benen en voeten,zo erg dat ik de laatste dagen steunkousen moest dragen.de zwelling vertrok echter eenmaal mijn regels er weer doorkwamen op de verwachte dag.Dan heb ik besloten het eens een maandje zonder te doen en dat lucht op.Vreemd genoeg zijn we nu week 1 gepasseerd en zie ik deze avond dat ik weer zware enkels heb en dat mijn benen langzaam maar zeker opzwellen.Gisteren voelde ik de tekenen van een ovulatie.Ik ben echt benieuwd naar mijn onderzoek maandag,want dan wordt vastgesteld wanneer ik mijn ovulatie ga hebben en zodus geïnsemineerd ga moeten worden,verwacht wordt dat het woensdag zal zijn.maar ik geef toe,sinds deze nacht heb ik weer dat sprankje hoop op die natuurlijke zwangerschap,misschien had ik echt een ovulatie en heeft de vrijpartij van gisteren wel geleid tot...Ik wil niet wanhopen en ik wil echt niet neurotisch worden.Ik heb deze avond nog een mooi halfbloed baby in mijn armen gehad en ik voelde me wonderwel.Ik wil gewoon zwanger worden en ik ben er zeker van dat ik er klaar voor ben.

Deze week ben ik op de site http://www.deverdwaaldeooievaar.be/ beland en daar heb ik een chatbox ontdekt waar mensen hun hart kunnen luchten tegen lotgenoten.Ikzelf heb daar enorm veel aan,niet zozeer om mijn eigen ei kwijt te kunnen maar de succesverhalen zijn prachtig en daar put ik echt moed uit.Zon snapt niet al te goed waarom ik er nood aan heb over dit probleem te praten,hij gaat er op zijn eigen manier mee om.Zijn manier is merendeel gewoon binnenvreten,maar dat kan ik niet en bij de vrienden begint een mens vlug te zagen en de opmerkingen,hoe goed bedoeld ook,zijn soms ronduit kwetsend.hoe kan je niet bezig zijn met zwanger worden als je elke maand trouw onderzoeken moet ondergaan in de fertiliteit,er je verlof naar moet schikken en elke maand hetzelfde moet ondergaan?

maandag ga ik vragen om al op de wachtlijst te mogen voor ivf,hopelijk gaat het niet nodig zijn maar een mens kan maar zeker zijn.

Een paar jaar geleden had een vriendin van mij hetzelfde probleem en deelde ze dat met haar vriendinnen.Ik leefde intens mee met haar en was zo gelukkig toen ik hoorde dat ze na jaren proberen toch eindelijk zwanger geraakt was (op natuurlijke wijze na maanden behandeling).Ik ga naar dezelfde prof en ik heb hoop,erger nog:ik geloof erin!Op een dag lopen er sneeuwprinsjes en/of sneeuwprinsesjes rond en ergens blijf ik erbij dat ze er via de natuurlijke weg gaan komen...

14-06-08

Voortplanten en andere gedrochten

We zaten in de wachtzaal van de fertiliteit en probeerden kalm te blijven.Zon zat half slapend,half verveeld rond zich te kijken.Ik was begonnen met het oplossen van het kruiswoordraadsel in de krant die ik gekocht had om de 3 uur wachttijd te doden.3 uur wachttijd,akkoord we hadden naar huis kunnen sjezen maar dan riskeerden we te laat te komen en we wilden toch niet te laat zijn voor onze eigen inseminatie.Tweede keer,minder vertrouwen in het zaakje.Wat vorige maand nog speciaal en orrigineel was,is nu bijna een routinezaak geworden.Er is natuurlijk wel hoop maar die staat nagenoeg op een heel laag pitje.Wij geloven niet dat we geholpen gaan zijn bij een kunstmatige inseminatie.Ik word al genoeg natuurlijk geïnsemineerd,dank je!Maar ik onderga het omdat het de opstap is naar IVF.Ah ja,bijzonder pijnlijk is het niet,een mens went zelfs aan de gevolgen van de hormonen (zo lang niemand het zich waagt te reppen over mijn huidige gewichtstoename).We keken rond en zagen dat we bijlange na niet het enige koppel waren,wat een boel mensen zaten er rond ons.Het ene koppel wat ouder dan het andere,het ene koppel wat verder afgeschoven van elkaar dan het andere,sommigen al met kind in de wachtzaal,anderen jaloers aan het zien naar de mama die al spelend met dochtertje de wachttijd doodde,het ene koppel na het andere werd afgeroepen en telkens had ik zin te zeggen "succes" als de dame in kwestie me passeerde.Maar er hing een sfeer van saamhorigheid in de hele wachtzaal,niemand praatte eigenlijk met de ander,iedereen beperkte zich tot eigen partner/kinderen/zichzelf (nee dat was ik dus).Misschien lag het aan mijn perceptie maar toen ik de zaal zo rondkeek,zag ik een paar ogen net hetzelfde doen.Wat is dat toch met die onvervulde kinderwensen?Hoe komt het eigenlijk dat er zo veel zijn?Er zaten koppels in de zaal die veel jonger waren dan Zon en ik.En als we luisteren naar de mensen rondom ons,dan horen we toch ook verhalen van mensen die er jaren over doen om zwanger te raken.Er zijn er dan ook die afkomen met verhalen van "ah bij ons ging dat vanzelf,we keken nog maar naar elkaar en ik was zwanger" grrrrrrr!Hoewel het volslagen onverantwoord lijkt om nog kinderen op deze rotwereld te zetten,blijft de drang naar kinderen aanwezig.We hebben beiden een bijna ondraaglijke kinderwens.Ik kan het niet meer aanzien,die verlangende blik in Zons ogen als hij kijkt naar een kind.Het zal wel komen,het komt wel in orde,een kind kost geld,we zouden beter genieten van de tijd die ons tweetjes samen nog toebedeeld  is.Allemaal argumenten waar we geen reet aan hebben.We need to reproduce en daarmee basta!De wereld zal het geweten hebben.Ik,de grootste voorstander van geboortebeperking,wil me voortplanten en wel meteen.Typisch ik,maar dit is geen bevlieging,op zich heb ik het altijd al geweten,ik moest gewoon de juiste vent tegenkomen.De juiste vent denk ik nu gevonden te hebben.Ik ben er vrij zeker van,de juiste vent is diegene die mij neen doet zeggen als de foute vent een bericht stuurt (nu net terwijl ik dit stukje aan het tikken ben) om te vragen om nog eens af te spreken,hoewel hij weet dat ik verloofd ben en aan kindjes begonnen ben.Een stout pretty young thing,waar ik me in mijn vrijgezelle jaren met plezier enkele keren aan gelaafd heb.Zoete herinneringen,bittere nasmaak als ik denk aan al die avonden dat ik thuis alleen zat op hem te wachten,rillend van verlangen,grommend van de honger,terwijl hij zich op de één of andere technofuif volgoot met alles wat maar toxisch was en alles achternaliep wat een rok kon dragen...en mij vergat te bellen om te zeggen dat hij niet langskwam.Nuja,op zich dus geen verrassing waarom ik voorstander was van geboortebeperking,wie zou zich met zo iemand willen voortplanten?Nee,we gaan ervoor.Dat smsje was nu net het duwtje dat ik nodig had in mijn rug.Op zich zou ik al het voorgaande moeten wissen maar ah,je hebt stemmingswisselingen of niet hé en ik ben heel blij dat mijn teerbeminde Neo,mijn schandalig jong vriendje,mij er nog eens aan herinnerd heeft dat mijn stokoude zon onvervangbaar is en de in mijn ogen ideale vader voor mijn kroost.We gaan ervoor,we roken weer niet meer en we mijden allerhande rauwe toestanden en we blijven kalm en zo evenwichtig mogelijk...tot nader order...

16-05-08

Day 3

pokemans

 Het sprak voor zich dat ik mijn laatste sigaret ging roken de avond voor de inseminatie.Dus heb ik er nog een weekje lustig op los gerookt.Elke sigaret opgerookt als was ze mijn allerlaatste,maar toch al lichtelijk geplaagd door mijn geweten,die de stem van de prof aangenomen had en die me zei dat roken de eicel onvruchtbaar maakt...maar toch,elke sigaret smaakte zalig en walgelijk tegelijk,zoals altijd.

Maar woensdag was de voorziene dag van de inseminatie,aldus de resultaten van de bloedonderzoeken.Dus dinsdagavond het laatste glas wijn,de laatste sigaret,de laatste woede uitbarsting tegen mijn allerliefste...de laatste nacht van een reeks van 3 dagen sexuele onthouding (gedver het is echt erger als het niet màg,anders is dat niet zo een probleem volgens mij)...dan de onvermijdelijk vroege ochtend,het onderdrukte ochtendhumeur,het verlangen naar een sigaret,de zenuwen,de stress,het potteke op lichaamswarmte te bewaren naar de kliniek,afleveren van het goedje en uitgebreid gaan ontbijten.Dan een wachttijd van ongeveer 2,5 uur,oké dat wisten we en ik was zo naief te denken dat we die tijd al ontbijtend konden vullen maar na een half uur was het ontbijt op,dan maar een krantje kopen maar na minder dan een half uur was de krant uitgelezen,dan maar wat babbelen maar daar hoorde zooo die sigaret bij...die sigaret,die heerlijk smeulende zonde,die verslaving op een stokje reeds de helft van mijn leven...moet plaats maken voor het andere leven dat ik in mij wil zien ontwikkelen.

En dan opeens is het vlug tijd,we haasten ons naar binnen,zitten ternauwernood neer (ik had me een beker verbazend lekkere koffie aangeschaft) of ze kwamen ons al halen (en ik moest de helft van mijn koffie laten staan).Hop,de tafel op,effe de namen op het buisje controleren (je weet nooit dat ik het zaad van een blanke ingespoten krijg,stel je voor,en de andere vrouw het zaad van mijn zwarte Zonnekoning) n de inseminatie is na een minuut een feit.Dan wandelen we naar de motor,komen thuis en gaan liggen,beiden weten we niet goed wat gezegd.Binnen 2 weken weten we meer met de resultaten van alweer een bloedtest...2 weken,inmiddels nog 12 dagen maar elke dag is te veel tot die bevrijdende 28ste.Ik weet niet of ik mijn gedachten ga kunnen verzetten,ik denk het niet.Het is verdorie het belangrijkste in mijn leven dat zich nu misschien (of helemaal niet) aan het ontvouwen is in mijn lichaam.Hoe zou ik er niet kunnen aan denken?Het beheerst mijn hele denken en doen,al is het maar het feit dat ik alle rauwkost die ik zelf niet gespoeld heb vermijd,omzichtiger fiets en sowieso niet meer rook en dat al 3 dagen.

Lezers,doe me een plezier en duim allemaal eens voor ons,dit is wat we echt willen,dit is de ultieme sneeuwdroom: een paleis vol kleine zonneprinsjes of sneeuwprinsesjes of zonnenprinsesjes en sneeuwprinsjes,ze mogen kiezen,zo lang ze maar gezond zijn.

Ah je leest het al,de agressie heeft plaats moeten ruimen voor een enorm melig gevoel,dat me bijna elke dag eens in snikken doet uitbarsten maar ik zit vol energie en hoop.Ik heb gelijk een omgekeerde depressie,premature babyblues en kokend bloed (en dat zal Zon geweten hebben).

Zo,nu ga ik nog een beetje sporten,zinnen verzetten...

 

18:47 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: baby, blues, inseminatie, hormonen, zon, caturday |  Facebook |