02-06-08

Het Ja (maar) - woord

Het begint te naderen,ik kan er niet meer om heen lopen.Van zodra de papierwinkel in orde gekomen is,komt hét onvermijdelijk,weglopen zal geen mogelijkheid meer zijn.Een gebeurtenis die de meesten vervult met een gevoel van welbehagen en diegenen die vrijgezellig zijn doen verlangen,bezorgt mij de kriebels en maakt me misselijk.Doodsbang ben ik bij momenten bij de gedachte aan dat evenement dat mijn Zonnekoning doet stralen.En het gruwelijke is dat we zonder dat boterbriefje nog verder van huis staan dan we nu doen en dat mijn zonnekoning nog eens een overtuigd (zondige) christen (pilaarbijter) is die heel zijn leven (hij of zijn familie?) gedroomd heeft van een echtelijke verbintenis (hij weet niet waaraan hij begint,het is wel met mij hé dat hij wil trouwen,de zot!).

Hij beweert dat het een relatie stabiliseert.Ik zeg dat we op 3 maand weer kunnen scheiden.Hij beweert dat het meer diepgang geeft aan de relatie,ik zeg dat een huwelijk een instituut is die voorbijgestreefd is.Hij zegt dat hij al heel zijn leven willen trouwen heeft.Ik zeg dat ik te veel scheidingen meegemaakt heb in mijn leven:nonkels en tantes,neven en nichten,mijn eigen ouders,vrienden,mijn eigen broer,ikzelf...ja verdomme,ikzelf heb erin geloofd en het is in mijn gezicht ontploft.Ik kan niet meer geloven,ik zal het doen,ik ga trouwen maar ik vertrouw het zaakje niet.Ik zie mezelf als een veertigjarige alleenstaande moeder na het ontdekken van de affaires van mijn man,die er dan vandoor gegaan is met een eenentwintigjarig (véél strakker en welgevormder) model van mijn soort en ik die achterblijf als oud schroot,mezelf verwijtend dat ik te naief geweest ben te blijven geloven in de liefde.

Zonnekoning kijkt teleurgesteld neer op zijn handen op tafel,zo een antwoord had hij niet verwacht van mij.Dat ik moeite had met vertrouwen en dat iedere chatvriendin (hoe verdomde onschuldig ook) een mogelijke bedreiging voor onze relatie blijkt,nam hij voor lief op de dagen dat hij er mee om kon (op de andere maken we laaiend ruzie om dan passioneel bij te leggen,ik verdenk er ons van er om te doen).Maar dat ik niet meer geloof in het huwelijk vindt hij erg,heel erg zelfs.Hij drukt het niet uit maar ik voel het aan zijn blik die in mijn rug brandt als ik opsta om de hond uit te laten.Iets later staan we samen te spetteren en te lachen in de badkamer voor het naar bed gaan.

Het gaat in grote lijnen best wel goed tussen ons,ik heb geen enkele reden om te vrezen voor dit huwelijk maar ik krijg er de kriebels van.Anderzijds romantiseer ik wel de weg naar dat altaar en die prachtige jurk en dat feest en nja de hele cinema hé maar de betekenis van het huwelijk ontgaat mij volledig.

In bed voel ik zijn warme lichaam tegen mij terwijl ik in mijn slaaproes wegzink.In een vlaag van (ja wat eigenlijk,zinsverbijstering,verliefdheid,liefde,overdosis postcoïtale endorfines?nja dat laatste zal het wel zijn mezelf kennende) druk ik me dichter tegen hem aan en zeg dat ik geen geschiktere vent zou kunnen vinden met wie ik zou kunnen trouwen en dat ik graag met hem de rest van mijn leven doorbreng met de hele trouw en toestanden en dat ik het allemaal soms erger voorstel dan het is.Met andere woorden:kom schat,we prikken een datum en we doen het gewoon.Screw die klootzak van vroeger en al die kloterijen van scheidingen rond ons.hell,ons buren gaan ook trouwen en zij hebben een heel gepast versje op hun uitnodiging gedrukt.Hiermee sluit ik af.

          

Het is wat het is                                                                 

            Het is onzin zegt de rede

            Het is wat het is zegt de liefde

            Het is ongeluk zegt de berekening

            Het is niets dan pijn zegt de angst

            Het is uitzichtloos zegt het inzicht

            Het is wat het is zegt de liefde

            Het is belachelijk zegt de trots

            Het is lichtzinnig zegt de voorzichtigheid

            Het is onmogelijk zegt de ervaring

            Het is wat het is zegt de liefde

17-05-08

raindrops keep falling on my head...

Een streepje muziek om deze zaterdag op het werk te beginnen.Ik kwam buiten met mijn fiets en de bui begon pas aan te zwellen,eenmaal goed en wel onderweg,was het goed aan het plensen.Mijn hele wezen is doornat,niks heeft me kunnen beschermen maar het voelde fantastisch,de malse regendruppels overal op mijn lichaam,extra doortrappen om geen kou te krijgen,mensen rondom mij die me vanuit hun auto's aanstaren en me inwendig gek verklaren dat ik zo hevig grijnzend en uitbundig zingend op de fiets rondspetter.

Ah ik heb dan wel niet de wilde vrijpartij gekregen waar ik zin in had (vermoeide Zonnekoning) gisteravond maar dat hindert mijn hum niet (hoewel het de eerste "vanavond niet schat" was in ons anderhalf jaar oude relatie,ergens vind ik dat scary maar daar freak ik wel eens een andere dag over).Ik ben de trotse mede-eigenares ons mijn allereerste eigen barbequestel,die Zon een hele namiddag in elkaar zitten steken heeft.Mijn hormonen kalmeren zich dus enigszins bij de gedachte aan vanavond,wanneer we samen onze nieuwe aanwinst gaan inwijden tijdens onze eerste barbeque (onder het genot van een glaasje alcoholvrije schuimwijn,'t is de gedachte die telt) ,als de regengoden ons welgezind zijn.Ah ja en natuurlijk ook bij de belofte van mijn Zonnekoning dat hij mijn gemis van deze nacht ruimschoots zal goedmaken.

In the meantime laat ik jullie meegenieten van het liedje dat ik deze morgen op weg naar het station op de fiets uit volle borst aan het zingen was,tot grote verbazing van de meeste passanten:

Raindrops keep falling on my head
And just like the guy whose feet are too big for his bed
Nothin seems to fit
Those raindrops are falling on my head, they keep falling

So I just did me some talkin to the sun
And I said I didnt like the way he got things done
Sleepin on the job
Those raindrops are falling on my, head they keep falling

But theres one thing I know
The blues he sends to meet me wont defeat me
It wont be long till happiness steps up to greet me

Raindrops keep falling on my head
But that doesnt mean my eyes will soon be turnin red
Cryings not for me
Cause Im never gonna stop the rain by complainin
Because Im free
Nothings worrying me.

24-04-08

geluk

Wat is geluk?Ben je gelukkig als je veel geld verdient?Ben je gelukkig als je gezond bent?Ben je gelukkig als je kinderen hebt?Of als je succes in het leven hebt?Wat is trouwens succes in het leven?Is dat een carrière,een kroostrijk gezin,een paar universitare diploma's,die knappe nieuwe motor waar we al watertandend naar uitkijken...?Wanneer kan je zeggen dat je gelukkig bent?Stel nu dat je bovengenoemde dingen hebt,of tenminste hetgene wat je zelf belangrijk vindt,stel je je dan nog die vraag?Ben ik gelukkig?

 Ik,Peggy,uw nederig blogstertje,ben absoluut niet rijk,heb wat gekende gezondheidsklachten maar ik kan ermee door,ben in behandeling bij de fertiliteit,heb hoegenaamd geen interesse in het maken van carriere,evenmin wil ik blijven zitten op mijn huidige job of zelfs in mijn eigen land.Althans,dat laatste kan ik pas zeggen eenmaal ik een degelijke tijd in het buitenland gespendeerd heb.Wie weet blog ik jullie binnen enkele jaren toe vanuit het buitenland met mijn drieling op schoot...who knows...

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt is:ben ik gelukkig?

Ik denk wel dat ik me gelukkig voel...

Ben ik gelukkig?Dat brengt me weer bij het begin van dit blogstukje:wat is gelukkig.Is dat met een glimlach wakker worden,is dat graag opstaan en de dag zien zitten?Is dat elke week gaan sporten en me met de dag fitter te voelen?Is dat na het vrijen met een verzadigd gevoel tegen mijn Zonnekoning aan in diepe slaap vallen?Is dat na een goeie nachtrust uitgebreid ontbijten?Is dat het glas wijn dat we drinken op zaterdagavond?

Voor Zon is het duidelijk.Al het voorgenoemde duidt er voor hem op dat ik best wel gelukkig zou kunnen zijn,oké er is altijd ruimte voor verbetering maar bovengenoemde dingen maken hem gelukkig.Hoewel hij er van baalt dat zijn dagen te gevuld zijn met werk en andere verplichtingen,dat hij vroeg uit zijn bed moet,dat hij absoluut niet met een glimlach wakker wordt (buiten op zijn vrije dagen).Volgens Zon is geluk fragiel en zeer veranderlijk,daar ben ik het mee eens.Hij zegt dat een mens pas op het einde van zijn leven kan besluiten of hij gelukkig is.

Moet ik dan zo lang wachten om een antwoord op mijn vragen te krijgen?En gesteld dat ik het antwoord krijg op het einde van mijn leven,zal ik dan niet oneindig triest zijn door het afscheid?Ik ben alleszins niet meer depressief,ik ben namelijk niet meer aan het uitkijken naar de dood.

Maar ben ik gelukkig?Wat is geluk?Gesteld dat ik niet gelukkig zou zijn,stellen gelukkige mensen zich die vragen?Want,gesteld dat ik gelukkig zou zijn,waarom stel ik me die vraag?

13:24 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: relatie, geluk, fragiel, vragen, twijfels |  Facebook |

29-12-07

introductie

en het is al goed begonnen!Ik had net zo een mooi stukje proza neergetypt om de blog in schoonheid mee te beginnen en ja hoor,door mijn gepruts en gekluns aan de layout,ben ik mijn tekst al kwijt.Goed,hiermee is de toon gezet.

Dusssssssss...

Goeiedag en welkom op mijn blogje,ik zal beginnen met mezelf voor te stellen:ik ben Peggy uit Gent,woon samen met mijn vriend en mijn 2 katten en hond in een miniscuul klein rijhuisje in Gent.

Mijn leven wordt gekenmerkt door foute beslissingen en knotsgekke toestanden,waardoor ik soms eens volledig doorsla...of is dat nu omgekeerd?Gelukkig heb ik schatten van vrienden en een lieverd van een vriend,die me geregeld eens opvangen als ik dreig te vallen (en geloof me,met mijn omvang is dat geen sinecure).Hoe dan ook probeer ik er het beste van te maken en mijn minigezinnetje het zo goed mogelijk naar hun zin te maken door het huis zo proper mogelijk te houden,op tijd en stond de was te doen en de boodschappen bij te houden,lekker gezond en evenwichtig te koken en vrolijk en opgeruimd te zijn op het werk...deze pogingen mislukken allemaal tegelijkertijd elke dag.Soms slaag ik in één ervan maar dan moet dat de volgende dag gecompenseerd worden door nukkigheden op het werk of de berg was die zich ineens manifesteert (van waar komt die zo ineens?).

En 2008 belooft ook geen simpel jaar te worden,geliefde en ik zijn van zinnens te trouwen en meteen ook een gezinnetje te starten.Prachtig niet?Zij het wel dat dit laatste al een opdracht is waar we sinds augustus intensief aan aan het werken zijn (fijn dat wel maar elke maand toch een zware teleurstelling).Ik ga ook stoppen met roken (uiteraard met het vooruitzicht op zwanger zijn) en op mijn voeding letten zodat ik misschien eens een beetje slanker door het leven kan gaan,hoewel de raadgevingen om af te slanken mij het strot uitkomen en ik al depressief word bij de gedachte aan wederom een dieet...we gaan dus voor het fitnessabonnement!

Zo,je leest het al:dit belooft.

Meer later,nu eerst een poging doen te ontbijten,of beter te brunchen want het is inmiddels 1 uur in de namiddag en ik zit nog in pyama en de hond moet uitgelaten,de was ingestoken,de vloer gemopt en de boodschappen gedaan worden...hmm ik denk dat ik me nog eventjes bij geliefde in bed ga leggen,die heeft de nachtshift gewerkt...

Tot later en prettig gestoord weekend!

13:11 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: bloggen, begin, pegy, werken, roken, dieet, relatie |  Facebook |