05-08-08

rechtzetting

Wie deze blog geregeld komt lezen,weet ook dat ik elke dag een strijd voer tegen mezelf.Ik stel al vrijwel heel mijn leven alles in twijfel,en ah ja dat heeft allemaal een oorsprong te vinden in mijn kinderjaren.Maar ik schiet er niks mee op daar nog over verder te borduren,ik heb alles tot in het kleinste detail moeten vertellen in de psychiatrie indertijd en in mijn ogen hebben zulke uiteeenzettingen geen enkele zin en dienen enkel om geperverteerde geesten weer es reden te geven zich opgewonden te voelen.Daarenboven heb ik enorm veel begrip en respect voor de andere betrokken personen.Ieder zijn kruis om mee te dragen.

Mijn hele verdere leven is mijn kruis die ik mee moet dragen.Bij mijn ouders moet ik niet op begrip rekenen,de enige reactie die ik me ooit kan heugen,is ongeloof en believe me,dat is het laatste wat je te verwerken wil krijgen op dat moment.Daarenboven heeft het absoluut geen zin het fragiele evenwicht die zich gevormd heeft met de jaren te verstoren.Maar dit alles leidt er toe dat ik me bij momenten helemaal onthecht en onzeker voel.Zon is de eerste man in mijn leven die,zonder details te vragen,mij aangehoord heeft,mij geloofd heeft en me laten vertellen heeft met enkel een uitdrukking van medeleven en begrip.Die me getroost heeft toen ik mijn oud verdriet huilde en de volgende ochtend weer naast me wakker werd en gewoon weer verder vooruitging samen met mij.Niet vergeten wat er gezegd was en dat duidelijk makend door te praten over de dingen die we samen kunnen verwezenlijken,zonder inmenging van anderen.

Mijn twijfels naar Zon toe zijn merendeel een onderdeel van mijn ziektebeeld,die zeker in de zomer de kop opsteekt.Aangezien ik het herken,kan ik ook meteen ingrijpen en doen zoals ik vorige week gedaan heb:me terugtrekken en mijn evenwicht hervinden.Kritikasters zullen dan wel meteen gaan zeggen dat het dan toch geen verantwoorde keuze is om aan kinderen te beginnen als er momenten van rust en evenwicht ingelast moeten worden,dat kinderen druk zijn en dat er geen sprake kan zijn van rust met kinderen in huis.Maar dat zijn commentaren die me helemaal niks kunnen doen,als ik zie dat dat de mensen zijn meestal die hun kinderen dumpen bij de onthaalmoeder of creche terwijl ze het zich echt wel zouden kunnen veroorloven om minder te werken en meer tijd met hun kinderen door te brengen.Eenmaal thuis dumpen ze de kinderen voor de tv of de pc of de spelconsole of gewoon op straat.Ah we kennen ze wel,ironisch genoeg wordt hun kinderwens meteen ingewilligd.De zieltjes van die kinderen hebben er voor gekozen een zware les te leren.Ik geef hierbij dus zeker geen kritiek op de mensen die genoodzaakt zijn om fulltime te werken en hun kinderen moeten afstaan aan de creche of onthaalmoeder en die,eenmaal thuis,hun tijd wijden aan hun kinderen en op verlofmomenten quality time doorbrengen met hun kroost.Neem bijvoorbeeld mijn broer die gewoon met de hele kroost op reis vertrekt en met wie de band met zijn kinderen zo duidelijk is omdat hij en mijn schoonzus wel de tijd nemen om te zorgen voor een goede band met hun kroost ondanks het feit dat beiden ook meer dan fulltimers zijn maar ze doen dat gewoon goed.

Mijn punt is dat ik mijn twijfels en onzekerheden maar ook mijn bedenkingen neertyp en zelfs op internet zet.Ieder zijn beestje uiteraard maar vreemd genoeg zijn er beangstigend veel mensen met een denkwijze die griezelig veel tegen de mijne aanleunt en dat doet misschien dan wel plezier om in te zien dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen mezelf maar deugd doet het niet om in te zien dat er zoveel toffe mensen zijn die strijd tegen zichzelf voeren.Zoals het meisje die me enkel mailt en geen comments neerzet,gewoon omdat ze zich schaamt zich te herkennen in veel van mijn schrijfsels.Ik hou van Zon en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wederzijds is maar ik heb mijn momenten waarop mijn spoken naar buiten komen en ook dat schrijf ik neer.

Dit alles gezegd zijnde,ik heb inmiddels mijn rust hergevonden,beetje retail therapy gedaan gisteren en nu ben ik weer in form om er tegenaan te gaan samen met Zon,die zich een auto gekocht heeft waar ik ook mee mag rondtoeren eenmaal ik mijn rijbewijs haal.Dat laatste heb ik meteen ter harte genomen en ik ben beginnen studeren aan mijn theorie zodat ik snel kan beginnen oefenen.Zon is blij want die ziet mij weer zoals ik ben en dat vindt hij best wel aantrekkelijk.Zijn twijfels zijn op dit moment ook van de baan,we gaan er gewoon samen voor.Samen want vrijgezel zijn is toch wel niet echt zo de max en we zijn het allebei wel lang genoeg geweest.Echt bang zijn we er allebei niet voor maar we zijn wel bang elkaar te moeten missen.Het deed zo een deugd hem dat te horen zeggen vanacht...

03-08-08

breakup?

Het regent relatiebreuken tegenwoordig.De relaties die niet sterk zijn,overleven de huidige beproevingen niet.Gisteravond nog lees ik op facebook dat een vriendin van mij ook weer single is na een relatie van een jaar met een,in ieders ogen,vent die ideaal was voor haar.Na haar relaas bleef ik bij dezelfde mening.In een relatie moet je geven en nemen maar wat als je het gevoel hebt dat jij het meeste geeft en de ander gewoon maar neemt en het nog ferm vanzelfsprekend vindt ook?Wat als je 's nachts wakker ligt en je telkens weer ligt af te vragen of alles snor zit terwijl de ander of doodmoe naast jou ligt te snurken of tot kot in de nacht achter de pc blijft hangen (tot op uren dat hij het niet zou uithouden met jou) en dan nog gepikeerd is omdat je hem komt halen voor zijn eigen bestwil?

Goed,daar is al zo veel over gediscussieerd dat de zin om me daar nog aan te laten vangen heel ver te zoeken is.Het zijn discussies die nergens toe leiden of wat zeg ik,die leiden tot de conclusie: als jij niet kan leven met de persoon die ik ben,dan ga ik wel.Dan vraag ik me luidop af of onze relatie zo snel weg te gooien is dat bij de eerste discussie die er valt,er al onmiddelijk moet gesproken worden over uiteen gaan.Ervaring leert ons dat dat niet zo gemakkelijk gaat.

Maar gaat het dan niet zo gemakkelijk?Akkoord,ik zal hem missen en ik zal er de eerste tijd wel mottig van lopen en financieel zal het weer een zware domper worden maar het is verdomde makkelijk om gewoon géén relatie te hebben en gewoon met jezelf te leven.Je kan er fijne vriendschappen op na houden en zelfs weer vriendjes met privileges krijgen.Voordeel van die vriendjes is dat de sex meestal veel beter is en wanneer JIJ wil en niet omgekeerd.Ik klaag niet over slechte sex in het algemeen maar het lijdt geen kijf voor mij dat vasterelatiesex aan kwaliteit verliest en alle dingen die je doet om dat toch tot een deftig peil op te pompen,worden afgekapt door vermoeidheid,werk,spanningen en zo verder.Allemaal dingen waar een single zich geen zorgen over moet maken.Ben je moe,dan ga je gewoon slapen,punt.Heb je zin om je kapot te sporten,dan zal er niemand thuis zijn die je het gevoel heeft dat je er nooit meer bent tegenwoordig.Heb je zin om tot ene stuk in de nacht uit te gaan,dan doé je dat gewoon,je hoeft niet meer te worstelen met je geweten bij de gedachte aan de ander die daar thuis zit te wachten.Wil je een abfab weekend bij je vriendin doorbrengen,dan voorzie je gewoon aspirine voor de dag erna en regel je verblijf voor je hond en vertrek je.ben je thuis,slaap je lekker door zonder je e moeten opjagen over gesnurk van een ander of muilperen van zijn uitschietende armen tijdens zijn slaap (nee geweldadig is hij niet)Ja,dat is single leven voor mij en dat bevalt me eigenlijk wel.

Nu even de nadeeltjes:thuiskomen in altijd een leeg huis.Dan niemand die je leefwereld dag op dag opvolgt.Heb je eens lekker en speciaal gekookt,niemand die je gaat complimenteren tenzij je mensen uitnodigt (maar die complimenteren altijd,da's gewoon beleefdheid).Niemand die je 's nachts es wakkermaakt terwijl hij onbewust zijn hand op je heup legt.Alle familiefeestjes weer alleen,alle feestjes tout court alleen.Kans op kinderen op dit moment verminderd met zoiets van een 100%.In geval van zin in sex,veel kans dat er geen vriendje met privileges vrij is op dat eigenste moment.Kosten weer volledig zelf te dragen,spaarrekening gepluimd,nog steeds geen eigen auto noch rijbewijs en ik zit nu al te huilen bij de gedachte HEM te moeten missen.

Ik zal er dan toch maar mee moeten leven,hem laten tokkelen op de pc tot kot in de nacht (en ja,wat je je er bij voorstelt doét hij ook anders zou het mij niet zo storen) want al bij al,wat is de kans dat ik nog iemand zou vinden die zo normaal is dat je abnormaal wordt,die even graag shopt als mij maar met wie ik daarna moeiteloos terug tussen de lakens beland wegens niet gay (hehe).Ik zou hem enorm missen en hij mij wellicht ook.Twijfels in een relatie zijn normaal zegt men en dat zal ik dan maar accepteren.Ik zou eigenlijk al het voorgaande moeten wissen maar dat gaat in tegen mijn manier van bloggen.Ik voer een strijd tegen mezelf,tegen mijn eigen wisselvalligheid en het zwart op wit zien staan,helpt daar echt wel bij.

Ik ga douchen en zorgen voor het ontbijt want was ik single geweest,had ik aleens geen ontbijt overwogen.prettige zondag :-)

11:18 Gepost door P. in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfels, breuk, uiteen gaan, single, koppel, baby |  Facebook |

17-07-08

Broken wings

Je leek de laatste dagen wat afstandelijker,wat afweziger,wat dieper in jouw eigen gedachten en ik dacht dat het de vermoeidheid was.

Maar dat was het niet hé?

Je lachte en je deed wat er van jou verwacht werd maar je ontweek mijn ogen telkens je met me praatte.

Communicatie tussen ons is altijd een penibele zaak geweest als het op gevoelige onderwerpen komt,die onderwerpen die jou en mij aangaan.Theoretisch staan we heel sterk en we zijn de eersten om onze mening over andermans relaties aan elkaar te verkondigen maar onze eigen relatie gaat goed en de problemen worden beter doodgezwegen.Koetjes en kalfjes worden echter uitvoerig besproken.

O ja,theoretisch gezien zijn we het perfecte koppel.

Maar de werkelijkheid toont nu wel haar lelijke grauwe kant en op dit moment staat het "in goede en kwade dagen" zwaar onder vuur hé?Want de kwade dagen kan je wel aan,zo lang het er niet te veel zijn.

Ik weet nu dat je gaat weggaan,ik besef het tot mijn diepste wezen want je hebt maar 1 doel voor ogen en je twijfelt want ik ben misschien niet de persoon met wie je dit doel gaat bereiken.

ga je niet uit jezelf weg,dan doe ik je zelf wel vertrekken en ik betreur het heel hard.Ik dacht dat liefde alles overwon,maar de infertiliteit en zijn procedures weegt zwaar door,ik aanzag het als een test en jij bent er voor aan het falen.

Ik weet niet wanneer of hoe maar ik begin nu alvast te huilen en afscheid van jou te nemen,mijn lief.

24-04-08

geluk

Wat is geluk?Ben je gelukkig als je veel geld verdient?Ben je gelukkig als je gezond bent?Ben je gelukkig als je kinderen hebt?Of als je succes in het leven hebt?Wat is trouwens succes in het leven?Is dat een carrière,een kroostrijk gezin,een paar universitare diploma's,die knappe nieuwe motor waar we al watertandend naar uitkijken...?Wanneer kan je zeggen dat je gelukkig bent?Stel nu dat je bovengenoemde dingen hebt,of tenminste hetgene wat je zelf belangrijk vindt,stel je je dan nog die vraag?Ben ik gelukkig?

 Ik,Peggy,uw nederig blogstertje,ben absoluut niet rijk,heb wat gekende gezondheidsklachten maar ik kan ermee door,ben in behandeling bij de fertiliteit,heb hoegenaamd geen interesse in het maken van carriere,evenmin wil ik blijven zitten op mijn huidige job of zelfs in mijn eigen land.Althans,dat laatste kan ik pas zeggen eenmaal ik een degelijke tijd in het buitenland gespendeerd heb.Wie weet blog ik jullie binnen enkele jaren toe vanuit het buitenland met mijn drieling op schoot...who knows...

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt is:ben ik gelukkig?

Ik denk wel dat ik me gelukkig voel...

Ben ik gelukkig?Dat brengt me weer bij het begin van dit blogstukje:wat is gelukkig.Is dat met een glimlach wakker worden,is dat graag opstaan en de dag zien zitten?Is dat elke week gaan sporten en me met de dag fitter te voelen?Is dat na het vrijen met een verzadigd gevoel tegen mijn Zonnekoning aan in diepe slaap vallen?Is dat na een goeie nachtrust uitgebreid ontbijten?Is dat het glas wijn dat we drinken op zaterdagavond?

Voor Zon is het duidelijk.Al het voorgenoemde duidt er voor hem op dat ik best wel gelukkig zou kunnen zijn,oké er is altijd ruimte voor verbetering maar bovengenoemde dingen maken hem gelukkig.Hoewel hij er van baalt dat zijn dagen te gevuld zijn met werk en andere verplichtingen,dat hij vroeg uit zijn bed moet,dat hij absoluut niet met een glimlach wakker wordt (buiten op zijn vrije dagen).Volgens Zon is geluk fragiel en zeer veranderlijk,daar ben ik het mee eens.Hij zegt dat een mens pas op het einde van zijn leven kan besluiten of hij gelukkig is.

Moet ik dan zo lang wachten om een antwoord op mijn vragen te krijgen?En gesteld dat ik het antwoord krijg op het einde van mijn leven,zal ik dan niet oneindig triest zijn door het afscheid?Ik ben alleszins niet meer depressief,ik ben namelijk niet meer aan het uitkijken naar de dood.

Maar ben ik gelukkig?Wat is geluk?Gesteld dat ik niet gelukkig zou zijn,stellen gelukkige mensen zich die vragen?Want,gesteld dat ik gelukkig zou zijn,waarom stel ik me die vraag?

13:24 Gepost door P. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: relatie, geluk, fragiel, vragen, twijfels |  Facebook |