22-07-08

de vlucht

De regen spat op mijn wangen die roodaangelopen zijn en ze blijft harder lopen dan goed voor haar is maar we weten allebei dat we het even nodig hebben.We hijgen en zweten tesamen,soms kijken we eens opzij naar elkaar,nuja,ik schuin naar beneden en zij schuin naar boven.After all rent zij naast mijn fiets.Soms vertraagt ze even als wil ze even uitrusten maar stilstaan doet ze weinig of nooit.Doet ze het wel,dan is het maar om heel even te snuffelen aan een markering van een andere hond of om zelf haar poot op te heffen.We hebben onze eigen taal ontwikkeld,een niet uitgesproken taal,eerder een soort lichaamstaal gemengd met een paar woorden van mijn kant,zij weet op welke manier ze moet kijken en blaffen om mij iets duidelijk te maken.Normaalgesproken hebben we beiden een gloeiende hekel aan regen en krijgt men er ons met geen stokken door,tenzij het écht nodig is en dan maken we nog dat we zo snel mogelijk binnen zijn.Maar vandaag is de regen een soort stimulans om verder te gaan en sneller te gaan.Ik weet dat ze weet dat ik voel hoe sterk zij aanvoelt hoe ik me voel.Een leiband hebben we niet nodig,het onding zit wel in mijn zakken voor het geval dat er een agent langskomt.De band die we hebben gaat verder dan de langste leiband en bindt ons meer dan eender welk keten.Die band is één van de fundamenten van onze baas-hond relatie (of is het omgekeerd?).

Ik heb geen zin om al naar huis te gaan en zij wordt wat moe dus gaan we een beetje schuilen.Ze blijft echter niet lang zitten en begint weer zenuwachtig heen en weer te trippelen zodat ik ook weer onrustig word en zij nog onrustiger,dus steek ik die sigaret niet aan en spring weer op mijn fiets,zij kwispelt en rent weer zo snel ze kan mee.Dit is het mooiste moment van ons leven tesamen,denk ik zo.Op dit eigenste moment voel ik me perfect gelukkig en het moment dat ik me dat realiseer,besef ik ook waarom ik me zo gelukkig voel.Ik heb namelijk gedurende het afgelopen uur niet gedacht aan mijn kinderwens,mijn twijfelende zonnekoning,de instabiliteit in mijn relatie (of zit die in mijn hoofd want zon doet weer heel normaal maar ik vertrouw het zaakje niet) en daardoor de dreiging tot instabiliteit in mijn leven en dus ook weer de dreiging van een nakende depressie met al zijn gevolgen vandien...spoken in mijn hoofd dus en typisch natuurlijk dat ik er niet aan denk en me dan zit vrolijk te maken over het feit dat ik er niet aan denk en lap...daar zijn ze weer,mijn spoken...Maar Tiamo krijgt het ook zwaar en gaat ook trager lopen,zo traag zelfs dat ik ferm moet afremmen,maar als ik stop om haar te laten uitblazen,kijkt ze me aan als wil ze zeggen "wat is jouw probleem?".

Eenmaal thuisgekomen,kus ik Zon goeiedag,hij ziet er blij uit ons te zien en vraagt hoe het was.Ik geef Tiamo vers water en een koekje en vertel hem over de fijne rit.Hij vertelt over de auto's die hij op internet gevonden heeften toont me de modellen maar niets kan tippen aan die die we gister gevonden hebben en waar we voor gebeld hebben.We hebben een goed buikgevoel bij deze aankoop.Ik vraag hem of deze gezamelijke aankoop een keerpunt is in onze relatie,hij zegt dat hij zoiets niet van de ene dag op de andere kan zeggen maar dat hij wel dat gevoel heeft.Alles lijkt af te hangen van het feit of ik al dan niet snel zwanger ga worden,zo lijkt het.IK krijg het benauwd en ga even liggen.Tot mijn verbazing val ik in een diepe urenlange slaap.Als ik wakker word,voel ik een pijnlijke bol op mijn bovenlip,Zon merkt het ook op als ik naar beneden kom en voegt er onmiddelijk aan toed at ik dus degelijk moet eten en dat het tijd wordt en dat hij honger krijgt.Ik stuur hem naar de videotheek om een volgend seizoen sex and the city terwijl ik kook.We eten samen en doen de afwas en weer krijg ik dat geborgen gevoel en ik zie dat hij zich ook weer wat minder opgelaten voelt.

Heb ik die koortsblaas van pure vermoeidheid en komt die vermoeidheid van al dat piekeren of mag ik hopen?Voor al mijn vragen zal tijd raad brengen...

14-06-08

Spoken

De hormoonbehandeling heeft deze cyclus een andere bijwerking voor mij in petto gehouden.Nu heb ik niet zozeer last van stemmingswisselingen dan wel van vermoeidheid.Ik kom de dag niet door zonder oftewel een dutje te doen (maar da's niet zo eenvoudig op een werkdag als deze) of 's avonds onnatuurlijk vroeg voor mijn doen in mijn bed te kruipen.Het laatste is in mijn geval wel het meest aangewezen en zo geschiedde het eergister en gisteravond.Ware het niet dat zo een levenswijze rechtsreeks indruist tegen mijn manier van leven en zich wreekt en wel op een manier die me er van zal weerhouden er een gewoonte van te maken voor 10u te gaan slapen.

Ik werd wakker,merkte dat ik veel te laat wakker was,voelde me echter nog steeds moe,nam mezelf voor toch wat vitamines en extra caffeïne binnen te nemen en strompelde de trap af.Beneden alle lichten aan,koffie maken,broodjes in de oven,toilet,Tiamo uitlaten,kortom de ochtendlijke routine tot ik ineens merkte dat het buiten verdomde donker was.Hoewel het gisteren nog klaar was een uur vroeger...zou ik dan toch...?Es zien naar binnen,Tiamo koekje gegeven en es op de klok in de keuken gekeken en verdraaid,het was geen 7u15 maar 1u15!Daar stond ik dus,met een kop koffie en een ginsengtablet in mijn handen,mijn broodjes in de oven en mijn hond al uitgelaten klaarwakker midden op de nacht.Wat doe je dan hé?Zonnekoning werkte nachtshiften deze week dus die kon ik niet gaan wakkermaken voor wat nachtelijke passie.Tiamo lag inmiddels weer in haar sofa te slapen,Drama was nergens te bespeuren en ik...nja ik ging na mijn kop koffie dan maar douchen en anderhalf uur gamen (thank God for this hobby),rookte uit pure frustratie een sigaret en ging slapen.

Om half 6 word ik echter bruusk uit mijn dromen gerukt door het welbekende deuntje dat altijd speelde toen Sneeuwkoning belde,ik rek me uit naar de telefoon en wou opnemen...Ho maar wacht,Sneeuw belt temidden van de nacht na maandenlang niks meer van hem gehoord te hebben én hij heeft nog eens het lef mij te bellen temidden van de nacht?Voor hetzelfde geld ligt Zon naast mij en krijg ik miserie voor een gedane zaak (zie geval met Oz,en die was nog bijlange geen Sneeuwkoning).Ik zet mijn telefoontje af en slaap verder,weliswaar droom ik frustrerende dromen over Sneeuw en heb ik bij het wakkerworden geen Zon naast mij om te omhelzen en geen armen om mij in te koesteren.Enkel Drama miauwt me toe en ik neem haar vast en knuffel haar innig (o zo verboden in ons bed).

Later op de trein stuur ik volgend berichtje naar Sneeuw:

Er was een tijd waarin ik nachtelijke telefoontjes charmant vond,hoewel ik niet zo van die telefoontjes kreeg aangezien ik bij de bende was op dat soort uren.Nu echter liggen de zaken anders en slaap ik op zulke uren en dat naast iemand die op een bepaald uur op moet om te gaan werken en die het echt niet charmant vindt opgebeld te worden.Ik evenmin.Als je me wil bellen,graag maar doe dat op deftige uren.Ben echt niet meer dezelfde als toen.groetjes peg

Uiteraard geen reactie gekregen.

Wat zou hij voelen bij het lezen van dit berichtje?ik was alleszins duidelijk.Zou hij zoete cocktails gedronken hebben of een geur of een glimp opgevangen hebben die hem aan mij herinnerde?Liep hij ook door onze oude uitgaansbuurt en kon hij niet anders dan aan mij denken.Mist hij mij?Is het voorbij met zijn vriendinnetje?

Allemaal geen gezonde vragen,ik weet het maar ik zou zo graag weten wat er gezegd zou geweest zijn tijdens dat telefoontje.Geen twijfel mogelijk dat hij stomdronken was toen hij mijn nr opgediept heeft.Was hij alleen of in de kliek waarmee we samen uitgingen?

Anyhow,ik hoop dat hij me mist.

Ik hoop dat ik ooit ga stoppen hem te missen.

Maar ik hou echt van Zon en zou voor geen geld van de wereld Zon inruilen voor Sneeuw.

Begrijpe wie begrijpen kan....

10-04-08

Bah

Het is weer eens zo een week...Het begon al maandag toen ik te laat opgestaan was en me moest haasten om op tijd te zijn.Oké ik heb het gehaald maar toen ik van de trein stapte,had ik een beetje een raar gevoel.Eenmaal het station bijna uit,viel het me in dat ik mijn sportzak op de trein laten staan had.Hopla,naar de verloren voorwerpen en de arme man telefoontjes laten plegen naar het volgende station.Heb ik bovenaan of onderaan de trein gezeten?Euh,geen idee,ik was al blij dat ik een zitplaats had maar ik denk bovenaan.Middenin of van voor of van achter?Euh...middenin zeker aangezien ik in de centrale hal afgestapt ben...O nee,wacht,ik zat onderaan,ja dat was het onderaan in het midden.De man zucht en zegt dat er nu al iemand in Leuven de trein aan het doorzoeken is bovenaan in het midden...gedver,volgende halte dan maar.Ja,ik ben het nu zeker dat ik onderaan zat maar waar precies,kan ik helaas niet zeggen.Weer een telefoontje naar Aarschot van deze keer en ja hoor,na een klein half uurtje rinkelt de telefoon:de zak is gevonden,weliswaar op het einde van de trein maar wel degelijk onderaan.Een grijs met zwarte sportzak.Ik kan de man wel kussen en spoed me naar de loketten om een ticket naar Aarschot,intussen wel al mijn baas op de hoogte gebracht dat ik wat later zal zijn maar dat ik echt wel moet gaan omdat mijn hele hebben en houden in die zak zit.Gelukkig heb ik bazen die de nood in de noodzaak begrijpen,op een ander zou ik dat niet moeten wagen.Na lang wachten aan de loketten (de automaten zijn allemaal stuk dus het lijkt alsof ineens heel Brussel weg moet met de trein),begint mijn maag onuitstaanbaar te knorren.Ja,was te verwachten:de hele tijd in de geur van verse chocoladebroodjes staan,is nefast voor mijn ternauwernood verworven zelfdicipline.na lang twijfelen en beraadslagen een croissant en een chocoladebroodje gekocht...ai ai dat laat me weinig ruimte meer om goed te eten de rest van de dag maar ik zal me wel aanpassen,dit moet nu eenmaal,nja het moet niet maar ik doe mezelf die toegeving en de broodjes verzadigen en de zenuwen gaan wat liggen.

De stationschef in Aarschot was super,alsook de man bij de verloren voorwerpen in Brussel.Chapeau voor de NMBS,ze mogen dan wel te kampen hebben met vertragingen en bij momenten een slechte communicatie,volgens mij is dat eerder een organisatorisch probleem,het menselijke aspect zit ginder toch wel goed.Ze hebben echt wel moeite gedaan voor uiteindelijk een stomme sportzak.Voor mij mijn hele hebben en houden maar op zich gewoon een sportzak...Nja,ik was onder de indruk.

Dindsdag Dé dag van Het onderzoek.Ik moest naar de radiologie om te laten onderzoeken of mijn eileiders verstopt waren.De details ga ik jullie besparen maar het komt er op neer dat er een vloeistof in de eileiders gespoten wordt en daar foto's van getrokken worden.Hoogst ongemakkelijk,kan ik jullie garanderen en achteraf (uren daarna) redelijk pijnlijk bij momenten,maar doenbaar,althans dat vond ik.Wat ik echter niet doorhad was dat,ondanks het feit dat ik een redelijk hoge pijngrens heb,pijn sowieso ergens kruipt en bij mij is dat in mijn weerstand en mijn energie.Eigenlijk had ik dat kunnen voorzien maar dinsdagnamiddag na het onderzoek heb ik 4 uur geslapen,de nacht van dinsdag op woensdag ook lekker geslapen maar gisteren was ik op zich wat slappekes,slaperig en lichtgeraakt.Het sporten vlotte niet,na een half uur crosstrainen was ik al uitgeput (een activiteit die ik met veel plezier 2 uren kan volhouden),de groepslessen liet ik voor wat ze waren en de gedachte aan buikspieroefeningen joeg me zodanig de stuipen op het lijf dat ik me snel weer op de fiets spoedde,waar ik na minder dan een half uur ook weer de brui aan gaf.De sauna was ontspannend en zalig maar de weg naar huis was wederom ergerlijk met gemiste bussen en lange wachttijden in de kou.

Arme Zon,die thuis nietsvermoedend aan het wachten was,kreeg de volle lading en deze morgen ben ik niet vertrokken naar het werk,wat ook weer frustraties opwekte en die zich uiteraard weer wreekten op mijn arme wederhelft,die het er nu wel moeilijk mee kreeg.Ja,hij weet wel waaraan het gelegen is,hij was erbij bij het onderzoek en hij vond het vreselijk.Nja,het onderzoek op zich was niet vreselijk maar de gevolgen achteraf,ja ze raden aan 2 sterke paracetamols te nemen na afloop maar daar heb ik voor bedankt,ik heb net een paar dagen mottig gelopen en op paracetamol geleefd,moet niet overdrijven.En de antibiotica die ik voorafgaand aan het onderzoek moest innemen,zal ook wel zijn nevenwerkingen hebben.

Toen ik daarnet echter in de spiegel keek,moest ik het mezelf nageven dat ik er echter goed uitzag:gezicht verslankt,mooie teint,de rest van mijn lichaam beter gesculpt,haar mooi gekapt.Ware het niet van die frons die mijn tronie ontsiert,zou ik mezelf zelfs mooi kunnen noemen hebben.Doorzetten ga ik,ik weet dat ik energie uitstraal maar vandaag is toch even een bah-dag,misschien vanavond beter maar nu echt even niet.Ik ga een paar uren terug onder de wol kruipen en hopen dat die zeurende hoofdpijn over gaat,dan nog wat ontgiften met wat ananas en vanavond lekker koken voor mijn arme zonnekoning en als ik mezelf beter voel,kan ik misschien een uurtje gaan sporten,tenslotte heb ik gisteren een uurtje verloren.Maar dat kan ik nu nog niet voorzien,ik voel me op dit moment alsof elke kilo aan mijn lijf te veel is.Zelfs dit stukje schrijven begint me te vermoeien.

Morgen beter,sowieso in grote lijnen beter en mijn eileiders zijn niet verstopt dus ben ik in theorie in staat kinderen te krijgen.Allemaal goed nieuws en fijne vooruitzichten maar vandaag gewoon een beetje bah...