05-08-08

rechtzetting

Wie deze blog geregeld komt lezen,weet ook dat ik elke dag een strijd voer tegen mezelf.Ik stel al vrijwel heel mijn leven alles in twijfel,en ah ja dat heeft allemaal een oorsprong te vinden in mijn kinderjaren.Maar ik schiet er niks mee op daar nog over verder te borduren,ik heb alles tot in het kleinste detail moeten vertellen in de psychiatrie indertijd en in mijn ogen hebben zulke uiteeenzettingen geen enkele zin en dienen enkel om geperverteerde geesten weer es reden te geven zich opgewonden te voelen.Daarenboven heb ik enorm veel begrip en respect voor de andere betrokken personen.Ieder zijn kruis om mee te dragen.

Mijn hele verdere leven is mijn kruis die ik mee moet dragen.Bij mijn ouders moet ik niet op begrip rekenen,de enige reactie die ik me ooit kan heugen,is ongeloof en believe me,dat is het laatste wat je te verwerken wil krijgen op dat moment.Daarenboven heeft het absoluut geen zin het fragiele evenwicht die zich gevormd heeft met de jaren te verstoren.Maar dit alles leidt er toe dat ik me bij momenten helemaal onthecht en onzeker voel.Zon is de eerste man in mijn leven die,zonder details te vragen,mij aangehoord heeft,mij geloofd heeft en me laten vertellen heeft met enkel een uitdrukking van medeleven en begrip.Die me getroost heeft toen ik mijn oud verdriet huilde en de volgende ochtend weer naast me wakker werd en gewoon weer verder vooruitging samen met mij.Niet vergeten wat er gezegd was en dat duidelijk makend door te praten over de dingen die we samen kunnen verwezenlijken,zonder inmenging van anderen.

Mijn twijfels naar Zon toe zijn merendeel een onderdeel van mijn ziektebeeld,die zeker in de zomer de kop opsteekt.Aangezien ik het herken,kan ik ook meteen ingrijpen en doen zoals ik vorige week gedaan heb:me terugtrekken en mijn evenwicht hervinden.Kritikasters zullen dan wel meteen gaan zeggen dat het dan toch geen verantwoorde keuze is om aan kinderen te beginnen als er momenten van rust en evenwicht ingelast moeten worden,dat kinderen druk zijn en dat er geen sprake kan zijn van rust met kinderen in huis.Maar dat zijn commentaren die me helemaal niks kunnen doen,als ik zie dat dat de mensen zijn meestal die hun kinderen dumpen bij de onthaalmoeder of creche terwijl ze het zich echt wel zouden kunnen veroorloven om minder te werken en meer tijd met hun kinderen door te brengen.Eenmaal thuis dumpen ze de kinderen voor de tv of de pc of de spelconsole of gewoon op straat.Ah we kennen ze wel,ironisch genoeg wordt hun kinderwens meteen ingewilligd.De zieltjes van die kinderen hebben er voor gekozen een zware les te leren.Ik geef hierbij dus zeker geen kritiek op de mensen die genoodzaakt zijn om fulltime te werken en hun kinderen moeten afstaan aan de creche of onthaalmoeder en die,eenmaal thuis,hun tijd wijden aan hun kinderen en op verlofmomenten quality time doorbrengen met hun kroost.Neem bijvoorbeeld mijn broer die gewoon met de hele kroost op reis vertrekt en met wie de band met zijn kinderen zo duidelijk is omdat hij en mijn schoonzus wel de tijd nemen om te zorgen voor een goede band met hun kroost ondanks het feit dat beiden ook meer dan fulltimers zijn maar ze doen dat gewoon goed.

Mijn punt is dat ik mijn twijfels en onzekerheden maar ook mijn bedenkingen neertyp en zelfs op internet zet.Ieder zijn beestje uiteraard maar vreemd genoeg zijn er beangstigend veel mensen met een denkwijze die griezelig veel tegen de mijne aanleunt en dat doet misschien dan wel plezier om in te zien dat ik niet alleen sta in mijn strijd tegen mezelf maar deugd doet het niet om in te zien dat er zoveel toffe mensen zijn die strijd tegen zichzelf voeren.Zoals het meisje die me enkel mailt en geen comments neerzet,gewoon omdat ze zich schaamt zich te herkennen in veel van mijn schrijfsels.Ik hou van Zon en ik heb er alle vertrouwen in dat dat wederzijds is maar ik heb mijn momenten waarop mijn spoken naar buiten komen en ook dat schrijf ik neer.

Dit alles gezegd zijnde,ik heb inmiddels mijn rust hergevonden,beetje retail therapy gedaan gisteren en nu ben ik weer in form om er tegenaan te gaan samen met Zon,die zich een auto gekocht heeft waar ik ook mee mag rondtoeren eenmaal ik mijn rijbewijs haal.Dat laatste heb ik meteen ter harte genomen en ik ben beginnen studeren aan mijn theorie zodat ik snel kan beginnen oefenen.Zon is blij want die ziet mij weer zoals ik ben en dat vindt hij best wel aantrekkelijk.Zijn twijfels zijn op dit moment ook van de baan,we gaan er gewoon samen voor.Samen want vrijgezel zijn is toch wel niet echt zo de max en we zijn het allebei wel lang genoeg geweest.Echt bang zijn we er allebei niet voor maar we zijn wel bang elkaar te moeten missen.Het deed zo een deugd hem dat te horen zeggen vanacht...

09-07-08

Nervous breakdown

100-21307
 

Ik ben nog maar pas begonnen of ik wil er al mee stoppen!Oké ik geef toe,het is één van de kenmerken van mijn nog steeds o zo labiele persoonlijkheid (deze maand wel het pure spul zonder inmenging van hormonen en dergelijke).Maar toch,ik ben het mens die gemotiveerd raakt door vooruitgang,stilstaan of achteruitgaan is voor niemand een motivatie om verder te sukkelen en voor mij al helemaal niet dus wil ik er mee stoppen en wel nu.Ik zal wel op natuurlijke wijze kinderen krijgen,zoals ik aanvankelijk dacht:laat me wat op dieet gaan en wat vermageren en de zwemmers komen bij de eiers en maken er een pracht van een baby van.Waarom heb ik in godsnaam niet gewoon verder gedaan met sporten en punten tellen en ben ik begonnen met die vreselijke pillen te nemen,die me doen doorslaan en die me doen opzwellen,nog erger dan het michelinmannetje?Tot na een maand staan mijn enkels en mijn voeten nog gezwollen.

Nee ik wil niet meer naar de fertiliteit,hoewel ik er morgen weer zal liggen om te zien of mijn follikel groot genoeg is en of het dan overmorgen kan geïnsemineerd worden.Ik hoop het,Zon moet daar per slot van rekening voor thuisblijven en die loopt wat oververmoeid rond,waardoor mijn reeds onstabiele gevoelsleven er bij momenten een stootje bij krijgt want nu krijg ik echte uitbranders bij mijn misstappen (daar waar hij onder normale omstandigheden gewoon een goedbedoelde opmerking over maakt,gaat hij nu doorbomen en gaat hij koppig voor zich uit zitten kijken als ik mijn stem verhef) en daar ga ik nog meer van flippen en word half neurotisch.Nee,het leven is eventjes geen pleziertje met infertiliteit en samenleven met een wezen die ergens van ver op mijn Zonnekoning lijkt maar dichterbij eerder op een oude vermoeide vent die weinig kan verdragen.Ik wil mijn lief terug en wel nu.Ik wil dat hij stopt met die absurde werkuren en gewoon weer normaal en uitgerust zijn hoofd schudt als ik weer es gek uit de hoek komt.

De relaties rondom mij zijn ook niet bepaald een goede bliksemafleider,zo heb ik vrienden met afstandelijke,overijdele,chatverslaafde,onzekere en vooral egocentrische vriendjes en vriendinnen met ontrouwe en/of neurotisch jaloerse vriendjes,bij een andere zit het vriendje in Amerika.Dus ook de relatieverhalen die ik de laatste tijd hoor en lees,zijn gelijk niet meer zo fabulous,of misschien is dat mijn perceptie.

Hoe kom ik eigenlijk aan dat hum?Wel in de eerste plaats wegens een oververmoeide Zonnekoning die echt wel lange tenen heeft en weinig verdraagzaamheid kan opbrengen (en het erge is dat ik zie dat hij het bij momenten probéért maar dat het niet lukt),waardoor ik (hoewel ik beter zou moeten weten) direct doemscenario's aan het maken ben in mijn hoofd over een eventuele breuk na een maandenlange miserie.Zeker na het krijgen van het heugelijke nieuws in de fertiliteit eergisteren,ben ik zo bang dat Zon misschien wel gaat gaan voor een jongere meid met prachteierstokken die van de eerste blik zwanger gaat worden,hoewel hij constant herhaalt dat hij dat niet gaat doen en dat ik nu zelfs niet meer durf die vrees uit te spreken.Ja, want ten tweede hebben ze me in de fertiliteit gezegd dat,ten eerste een eerste poging tot ivf moet wachten tot november,dat we in tussentijd wel zouden moeten verder doen met inseminatie en dat ik dus die hormonen echt wel moet verder nemen en dat ik toch wel zo een 20 kilo zou moeten afvallen.20 kilo alsof dat niets is,alsof iederéén moeiteloos dat gewicht zou afvallen zonder een zuchtje te laten,alsof ik verdomme niet bezig was goed te vermageren tot ik in mei die vervloekte hormonen moest nemen.

Ah ik weet het allemaal niet meer,ik weet soms zelfs niet meer waar ik allemaal mee bezig ben.Alles lijkt vierkant te draaien en ik loop mijn eigen radicaal voorbij.

 

14-06-08

Spoken

De hormoonbehandeling heeft deze cyclus een andere bijwerking voor mij in petto gehouden.Nu heb ik niet zozeer last van stemmingswisselingen dan wel van vermoeidheid.Ik kom de dag niet door zonder oftewel een dutje te doen (maar da's niet zo eenvoudig op een werkdag als deze) of 's avonds onnatuurlijk vroeg voor mijn doen in mijn bed te kruipen.Het laatste is in mijn geval wel het meest aangewezen en zo geschiedde het eergister en gisteravond.Ware het niet dat zo een levenswijze rechtsreeks indruist tegen mijn manier van leven en zich wreekt en wel op een manier die me er van zal weerhouden er een gewoonte van te maken voor 10u te gaan slapen.

Ik werd wakker,merkte dat ik veel te laat wakker was,voelde me echter nog steeds moe,nam mezelf voor toch wat vitamines en extra caffeïne binnen te nemen en strompelde de trap af.Beneden alle lichten aan,koffie maken,broodjes in de oven,toilet,Tiamo uitlaten,kortom de ochtendlijke routine tot ik ineens merkte dat het buiten verdomde donker was.Hoewel het gisteren nog klaar was een uur vroeger...zou ik dan toch...?Es zien naar binnen,Tiamo koekje gegeven en es op de klok in de keuken gekeken en verdraaid,het was geen 7u15 maar 1u15!Daar stond ik dus,met een kop koffie en een ginsengtablet in mijn handen,mijn broodjes in de oven en mijn hond al uitgelaten klaarwakker midden op de nacht.Wat doe je dan hé?Zonnekoning werkte nachtshiften deze week dus die kon ik niet gaan wakkermaken voor wat nachtelijke passie.Tiamo lag inmiddels weer in haar sofa te slapen,Drama was nergens te bespeuren en ik...nja ik ging na mijn kop koffie dan maar douchen en anderhalf uur gamen (thank God for this hobby),rookte uit pure frustratie een sigaret en ging slapen.

Om half 6 word ik echter bruusk uit mijn dromen gerukt door het welbekende deuntje dat altijd speelde toen Sneeuwkoning belde,ik rek me uit naar de telefoon en wou opnemen...Ho maar wacht,Sneeuw belt temidden van de nacht na maandenlang niks meer van hem gehoord te hebben én hij heeft nog eens het lef mij te bellen temidden van de nacht?Voor hetzelfde geld ligt Zon naast mij en krijg ik miserie voor een gedane zaak (zie geval met Oz,en die was nog bijlange geen Sneeuwkoning).Ik zet mijn telefoontje af en slaap verder,weliswaar droom ik frustrerende dromen over Sneeuw en heb ik bij het wakkerworden geen Zon naast mij om te omhelzen en geen armen om mij in te koesteren.Enkel Drama miauwt me toe en ik neem haar vast en knuffel haar innig (o zo verboden in ons bed).

Later op de trein stuur ik volgend berichtje naar Sneeuw:

Er was een tijd waarin ik nachtelijke telefoontjes charmant vond,hoewel ik niet zo van die telefoontjes kreeg aangezien ik bij de bende was op dat soort uren.Nu echter liggen de zaken anders en slaap ik op zulke uren en dat naast iemand die op een bepaald uur op moet om te gaan werken en die het echt niet charmant vindt opgebeld te worden.Ik evenmin.Als je me wil bellen,graag maar doe dat op deftige uren.Ben echt niet meer dezelfde als toen.groetjes peg

Uiteraard geen reactie gekregen.

Wat zou hij voelen bij het lezen van dit berichtje?ik was alleszins duidelijk.Zou hij zoete cocktails gedronken hebben of een geur of een glimp opgevangen hebben die hem aan mij herinnerde?Liep hij ook door onze oude uitgaansbuurt en kon hij niet anders dan aan mij denken.Mist hij mij?Is het voorbij met zijn vriendinnetje?

Allemaal geen gezonde vragen,ik weet het maar ik zou zo graag weten wat er gezegd zou geweest zijn tijdens dat telefoontje.Geen twijfel mogelijk dat hij stomdronken was toen hij mijn nr opgediept heeft.Was hij alleen of in de kliek waarmee we samen uitgingen?

Anyhow,ik hoop dat hij me mist.

Ik hoop dat ik ooit ga stoppen hem te missen.

Maar ik hou echt van Zon en zou voor geen geld van de wereld Zon inruilen voor Sneeuw.

Begrijpe wie begrijpen kan....

Voortplanten en andere gedrochten

We zaten in de wachtzaal van de fertiliteit en probeerden kalm te blijven.Zon zat half slapend,half verveeld rond zich te kijken.Ik was begonnen met het oplossen van het kruiswoordraadsel in de krant die ik gekocht had om de 3 uur wachttijd te doden.3 uur wachttijd,akkoord we hadden naar huis kunnen sjezen maar dan riskeerden we te laat te komen en we wilden toch niet te laat zijn voor onze eigen inseminatie.Tweede keer,minder vertrouwen in het zaakje.Wat vorige maand nog speciaal en orrigineel was,is nu bijna een routinezaak geworden.Er is natuurlijk wel hoop maar die staat nagenoeg op een heel laag pitje.Wij geloven niet dat we geholpen gaan zijn bij een kunstmatige inseminatie.Ik word al genoeg natuurlijk geïnsemineerd,dank je!Maar ik onderga het omdat het de opstap is naar IVF.Ah ja,bijzonder pijnlijk is het niet,een mens went zelfs aan de gevolgen van de hormonen (zo lang niemand het zich waagt te reppen over mijn huidige gewichtstoename).We keken rond en zagen dat we bijlange na niet het enige koppel waren,wat een boel mensen zaten er rond ons.Het ene koppel wat ouder dan het andere,het ene koppel wat verder afgeschoven van elkaar dan het andere,sommigen al met kind in de wachtzaal,anderen jaloers aan het zien naar de mama die al spelend met dochtertje de wachttijd doodde,het ene koppel na het andere werd afgeroepen en telkens had ik zin te zeggen "succes" als de dame in kwestie me passeerde.Maar er hing een sfeer van saamhorigheid in de hele wachtzaal,niemand praatte eigenlijk met de ander,iedereen beperkte zich tot eigen partner/kinderen/zichzelf (nee dat was ik dus).Misschien lag het aan mijn perceptie maar toen ik de zaal zo rondkeek,zag ik een paar ogen net hetzelfde doen.Wat is dat toch met die onvervulde kinderwensen?Hoe komt het eigenlijk dat er zo veel zijn?Er zaten koppels in de zaal die veel jonger waren dan Zon en ik.En als we luisteren naar de mensen rondom ons,dan horen we toch ook verhalen van mensen die er jaren over doen om zwanger te raken.Er zijn er dan ook die afkomen met verhalen van "ah bij ons ging dat vanzelf,we keken nog maar naar elkaar en ik was zwanger" grrrrrrr!Hoewel het volslagen onverantwoord lijkt om nog kinderen op deze rotwereld te zetten,blijft de drang naar kinderen aanwezig.We hebben beiden een bijna ondraaglijke kinderwens.Ik kan het niet meer aanzien,die verlangende blik in Zons ogen als hij kijkt naar een kind.Het zal wel komen,het komt wel in orde,een kind kost geld,we zouden beter genieten van de tijd die ons tweetjes samen nog toebedeeld  is.Allemaal argumenten waar we geen reet aan hebben.We need to reproduce en daarmee basta!De wereld zal het geweten hebben.Ik,de grootste voorstander van geboortebeperking,wil me voortplanten en wel meteen.Typisch ik,maar dit is geen bevlieging,op zich heb ik het altijd al geweten,ik moest gewoon de juiste vent tegenkomen.De juiste vent denk ik nu gevonden te hebben.Ik ben er vrij zeker van,de juiste vent is diegene die mij neen doet zeggen als de foute vent een bericht stuurt (nu net terwijl ik dit stukje aan het tikken ben) om te vragen om nog eens af te spreken,hoewel hij weet dat ik verloofd ben en aan kindjes begonnen ben.Een stout pretty young thing,waar ik me in mijn vrijgezelle jaren met plezier enkele keren aan gelaafd heb.Zoete herinneringen,bittere nasmaak als ik denk aan al die avonden dat ik thuis alleen zat op hem te wachten,rillend van verlangen,grommend van de honger,terwijl hij zich op de één of andere technofuif volgoot met alles wat maar toxisch was en alles achternaliep wat een rok kon dragen...en mij vergat te bellen om te zeggen dat hij niet langskwam.Nuja,op zich dus geen verrassing waarom ik voorstander was van geboortebeperking,wie zou zich met zo iemand willen voortplanten?Nee,we gaan ervoor.Dat smsje was nu net het duwtje dat ik nodig had in mijn rug.Op zich zou ik al het voorgaande moeten wissen maar ah,je hebt stemmingswisselingen of niet hé en ik ben heel blij dat mijn teerbeminde Neo,mijn schandalig jong vriendje,mij er nog eens aan herinnerd heeft dat mijn stokoude zon onvervangbaar is en de in mijn ogen ideale vader voor mijn kroost.We gaan ervoor,we roken weer niet meer en we mijden allerhande rauwe toestanden en we blijven kalm en zo evenwichtig mogelijk...tot nader order...

09-06-08

smeltende sneeuw

ik reed door onze oude uitgaansbuurt

en ik dacht aan jou.

Ik passeerde ons stamcafeetje

en ik dacht aan ons.

Wat waren we magisch samen

en iedereen keek ons na.

Of beeldde ik me dat in

en keek enkel jij mij na?

Ik dronk dit weekend een zoete cocktail

en ik dacht aan jou.

Ik klonk en keek in zijn ogen

en zag daar mijn verlangen naar jou

Of beeldde ik me dat in

en zag ik zijn verlangen naar mij?

Ik sliep met hem en droomde van jou

van ons stamcafeetje in onze uitgaansbuurt

van nachten vol magie en zoete cocktails

van ogen de brandden van verlangen.

Van ochtenden vol desillusie.

Maar ik werd wakker naast hem

en hij kuste me teder

en ineens wist ik het

hij geeft me wat jij me nooit kon bieden,

mijn liefste meester van illusies,

hij geeft mij geen inbeelding

hij is mijn werkelijkheid.

 

30-05-08

negatief

Alle moodswings en hormoonschommelingen ten spijt,Zon heeft een maandje voor niets enkele grijze haren bijgekregen.Een maandlang opgefokt van de hormonen,kunstmatige inseminatie,stoppen met roken,water ophouden en zo goed als uit mijn nieuwe schoenen springen.'s nachts hoogdringend plassen (trouw elke nacht) en 's morgens slechtgehumeurd gelopen,om ook maar te zwijgen over het schommelend libido...maar gisteravond het telefoontje dat dit alles in het niets deed verzinken.Het is negatief....

Vreemd maar ik ben niet echt gedeprimeerd want ik weet dat dit nog maar het begin is maar natuurlijk vinden we het jammer.Wat hadden we graag het kinderbedje al opgezet in onze slaapkamer,wat waren we graag een baby uitzet gaan kopen,wat waren we vol bijde verwachting.Hoe snel sloeg ons enthousiasme over in teleurstelling.Maar gelukkig zijn we twee en voelt het goed om samen verslagen aan tafel te zitten,in stilte de afwas te doen.Beiden te dwalen door ons o zo kleine huis dat ineens zo groot lijkt (misschien was dat mijn perceptie omdat ik me ineens zo klein voelde) elkaar tegen te komen en elkaar dié blik toe te werpen,die blik die alles zegt.Op zo een moment schieten woorden even te kort en betuttelen we elkaar niet met de woorden die we tot vervelens toe van anderen gaan horen.Bij elkaar hebben we geen last van medeleven,waarom zouden we,we voelen het allebei op ons eigen manier maar daarom niet minder.Op zo een momenten besef ik waarom het net dié vent is waarmee ik verder wil en kan en een gezin wil stichten.Hij weet precies hoe hij zich moet gedragen,want hij gedraagt zich natuurlijk en zo bevalt het me.

We vergeten de afgelopen ruzie,plots raakt alles gerelativeerd,zelfs het vooruitzicht van weer dezelfde mallemolen te doorlopen,lijkt niet meer zo afschrikwekkend.Ik voel me lichtelijk teleurgesteld maar meer dan ooit voel ik de ruggesteun van mijn Zonnekoning.Het uit zich in de kleinste dingen zoals in zijn blik wanneer hij 's avonds van zijn werk terugkomt,in de wijn die we beiden gedronken hebben,in zijn hand die hij slapend op mijn heup laat rusten,die me tegen hem aantrekt.Ik weet dat hij er zich niet van bewust is want zijn ademhaling is langzaam en regelmatig.Maar deze nacht kon mij niks meer gebeuren,ik voelde me veilig en bschermd maar vooral:graag gezien en dat is meer waard dan duizend positieve zwangerschapstests.

Ik weet niet hoe lang ik me zo zal blijven voelen,but it sure feels good!De nieuwe afspraken zijn gemaakt in de fertiliteit,dus ooit zal het wel eens lukken.Ik ben er vrij zeker van...maar wanneer,dat blijft de vraag.

24-05-08

Memories...

Ik weet het,ik word geacht me elke dag even hard te wentelen in mijn gelukzalige koppelroes.Ik moet elke dag op mijn blote knietjes de lieve heer danken dat ik 's morgens niet meer alleen in bed wakker moet worden door het geluid van één van mijn wekkers.Ik word verondersteld elke avond dolgelukkig te zijn omdat ik niet meer hoef thuis te komen in een huis dat hetzelfde ligt zoals ik het achtergelaten heb.De kleine onvolmaaktheden moet ik met de mantel der liefde bedekken en me zo min mogelijk opwinden en al geheel niet vitten op kleinigheden.Geen eenpersoonsgerechten meer,geen noodzakelijke klantentrouw in de plaatselijke pitta-pizza en frietaangelegenheden maar gezellig samen koken,eten en afwassen.Dat ik er bij verdik,bedekken we met warme mantel der liefde,eveneens het feit dat ik geregeld 's morgens wakker word door gesnurk of een verdwaalde elleboog in mijn zij of in mijn gezicht en dat ik soms 's avonds thuiskom en dat mijn huis erbij ligt alsof het net een bezoekje gekregen heeft van de orkaan Katrina.Neeneen,kom we gaan niet barsten,we houden ons glazuurlaagje intact,we willen toch niet weer...Nee stop nee natuurlijk gaan we niet weer...want anders gaan we weer moeten...en dan die wekelijkse bezoekjes aan...neeneen we zitten in een andere etappe in ons leven.We gaan nu voor de harmonie,voor het geluk,voor de liefde en vooral:voor het kind!Per slot van rekening zijn al die kleine ergernissen niks in vergelijking met de andere zijde van de medaille,met dat single bestaan...Hoewel...

Ik zal het nooit luidop durven zeggen want merendeel van de tijd ben ik heel gelukkig met mijn koppelleventje maar soms ben ik het toch es grondig beu,dat gesnurk,die rommel,die sigarettenrook in mijn neusgaten terwijl ik lig te slapen,die verantwoording...Misschien is het vooral dat laatste.Als single ging en stond ik waar ik wilde,wanneer ik wilde,hoe lang ik wilde.Nu wordt mijn gaan en staan besproken en overwogen.Niet zo extreem als het overkomt maar ik zou bijvoorbeeld vanavond graag eens gewoon niet naar huis gaan en gewoon blijven "hangen" waar het me hangbaar lijkt.Hoewel ik dat zelf niet zou kunnen tolereren van Zon.Want in werkelijkheid,noem een kat een drama,ben ik over het algemeen wel diegene die ten aller tijden wil weten waar hij was,met wie,hoe lang en wat ze gedaan hebben,wat hij nog gaat willen doen en met wie en waarom en hoe lang en wanneer thuis.Voel ik me verstikt door mijn eigen verstikking die ik rond de keel van Zon span?pas op,hij pikt het en antwoordt geduldig op al mijn vragen zonder zich nog langer te ergeren aan die vragen,hij is het inmiddels gewoon.

Misschien heb ik gewoon te weinig geslapen (want Zon lag te snurken en opeens kreeg ik zijn elleboog in mijn linkeroog en deze morgen kreeg ik mijn linkerlens niet in) en voel me in een rothumeur en heb er de pest in.Misschien ben ik gelukkiger dan ik zelf vermoed want ik zou voor geen geld van de wereld nog willen ruilen voor dat single bestaan.En toch herinner ik me vooral nu de eindeloze nachten,dansen met Sneeuw,drinken,lachen,roken en gaten in dagen slapen.Ik ben toch wel blij dat ik dat gehad heb...